Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

Monday, I'm in love


by Carina lookwhosback
 
 
Είναι Δευτέρα πρωί. Έξω έχει 12 βαθμούς, λίγο πριν βγει ο ήλιος. Το φεγγάρι στέκεται ακόμα όρθιο στον ουρανό, περιμένοντας πώς και πώς να τελειώσει η βάρδια του για να κλείσει τα μάτια του με ανακούφιση.
 
Η Δευτέρα είναι η πιο μισητή μέρα. Είναι η τιμωρία μαθητών και εργαζόμενων για το Σαββατοκύριακο. Αν μπορούσε να εξαφανιστεί από προσώπου γης, και να μείνουμε με την Τρίτη, και με λειψή εβδομάδα 4 ημερών, θα ήμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι. Όχι μόνο γιατί θα δουλεύαμε λιγότερο (για μια μέρα δουλειάς, μισή ξεκούρασης), αλλά γιατί θα ζούσαμε και περισσότερες βδομάδες.
 
Αν η εβδομάδα είχε έξι μέρες, στις έξι βδομάδες θα κερδίζαμε άλλη μία, εν τη απουσία της Δευτέρας. Και έτσι εκεί που τώρα ζούμε 6 εφταήμερες βδομάδες, εκεί θα ζούσαμε 7 εξαήμερες βδομάδες. Αυτό δεν μοιάζει άραγε σαν πολύ περισσότερος χρόνος για να κάνουμε όλα όσα θέλουμε, που λέμε ότι δεν προλαβαίνουμε;
 
Για στάσου όμως...42 οι μέρες και στη μία περίπτωση, 42 και στην άλλη. Κάτι κάνουμε λάθος λοιπόν. Ναι, όντως κάτι κάνουμε λάθος (μεταξύ άλλων). Κάνουμε λάθος με αυτό που λέγεται σχετικότητα του χρόνου. Αντί λοιπόν να κατηγορούμε τις Δευτέρες, που απλά είναι εκεί και υπάρχουν, και τους έλαχε να είναι πρώτες πρώτες στη βδομάδα (όπως θα μπορούσε να σου τύχει και εσένα να είσαι το πρωτότοκο παιδί 7μελούς οικογένειας ή να σε έχουν βαφτίσει με κάποιο άθλιο όνομα που όλοι μισούν, όπως Πετούνια ας πούμε, ή από αυτά τα αρχαία που κανείς δεν ξέρει πώς γράφονται ή προσφέρονται σωστά), μήπως ήρθε η ώρα να τις απαλλάξουμε από την αθώα ενοχή τους, και απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε;
 
Η Δευτέρα είναι μια ακόμα από τις 42 ημέρες. Έχει 24 ώρες και πολλά λεπτά. Και περνάει όπως όλες.

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2013

Ή έστω τηλεφώνα

by Carina lookwhosback
 
 
**Reader Alert: Ακολουθεί absolutely κλισεδιάρικο post**
 
 
Όσοι κυκλοφορούν στον έξω κόσμο τα βράδια τα αδέσποτα που ανάβει η πόλη, ξέρουν πολύ καλά πως η υπόσχεση ενός έρωτα είναι πανταχού παρούσα. Όποιος όμως νύχτα περπατεί, γρήγορα μαθαίνει πως ό,τι λάμπει είναι μάλλον glitter, και της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει την επόμενη μέρα στο facebook και κλαίει. Για να μη σε πιάνει κανείς κορόιδο λοιπόν, να ένας βασικός οδηγός επιβίωσης στο νούμερο 1 σενάριο κάθε αξιολάτρευτης νυχτερινής εξόδου όπου κάποιος επίδοξος εραστής ζητάει το κινητό σου:
 
1. Του μπάρμαν απέναντι:
Οι μπάρμεν είναι, ως γνωστό, είδος περιζήτητο για λόγους αδιευκρίνιστους, αφού όποια πέτρα κι αν ρωτήσεις, έχει κάνει ένα φεγγάρι μπάρμαν. Ίσως είναι η γοητεία των μεθυστικών cocktail; Τα αλλεπάλληλα σφηνάκια που κερνάει όταν πιάσει καλό πελάτη; Το σκοτάδι που τον κάνει να δείχνει πιο εντυπωσιακός; Η σοφία που συνοδεύει αυτό το επάγγελμα, καθότι όλοι οι πονεμένοι, απογοητευμένοι, χωρισμένοι, και όλα αυτά τα χαριτωμένα, μετά το τρίτο ποτό τον περνάνε για ψυχολόγο και ζητάνε τη συμβουλή του; Κάτι από όλα αυτά; Ή μήπως τα τσιγάρα, τα ποτά, τα ξενύχτια, και τα hardcore tattoο που φωνάζουν ''είμαι το κακό παιδί που ψάχνεις''; Κάπως έτσι λοιπόν, πιάνετε την κουβέντα, βρίσκετε και γνωστούς, βγαίνετε γείτονες, πρώην συνάδελφοι, γιατί ο-κόσμος-είναι-μικρός-και-μας-κάνει-πλάκα, και ανταλλάσετε κινητά με κάποια πρόφαση. Όπως πχ (λέω εγώ τώρα) να ζητήσει να του στείλεις μήνυμα για να σιγουρευτεί ότι θα φτάσεις  σπίτι σου καλά μετά από τόσα ποτά. Αν του στείλεις λοιπόν, και δεν κάνεις την ανοησία (duh!) να κλείσεις το κινητό σου και καλά για να κοιμηθείς, να ξέρεις ότι πολύ πιθανό να απαντήσει με την πρόθεση να συνεχίσει την κουβέντα. Ειδικά αν τον πετύχεις την ώρα που κλείνει το μαγαζί, και έχει μείνει πίσω να συμμαζέψει, μάλλον θα θέλει παρέα, και ειδικά, τη δική σου νέα, άγνωστη, ανεξερεύνητη παρουσία. Αν το συνεχίσεις, η κουβέντα πολύ πιθανό να καταλήξει σε δύσβατα μονοπάτια, και να ντραπείς να πατήσεις ξανά το πόδι σου στο ίδιο μαγαζί. Το συμπέρασμα πάντως είναι πως ο μπάρμαν δεν είναι το αμόρε που ψάχνεις, γιατί σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε, και αύριο συγκεκριμένα, ο αριθμός σου μπορεί να έχει αντικατασταθεί με κάποιας άλλης επίδοξης, νέας, ωραίας, γης. Απόλαυσε το while it lasts και move on. Το θετικό της υπόθεσης: ήπιες πολύ, ήπιες καλά, γέλασες, και πήρες και μια γενναία έκπτωση στον τελικό λογαριασμό.
 
2. Η αγάπη κάνει πάρτυ:
Ας πούμε ότι γνωρίζεις κάποιον σε ένα πάρτυ. Ναι, συμβαίνουν ακόμα αυτά, και ναι, μας φέρνουν στο μυαλό σχολικές αναμνήσεις που είχαμε απωθήσει τόσο καλά τόσο καιρό. Αλλά ας πούμε τελοσπάντων ότι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει. Αν ο περί ου ο λόγος τύπος ζητήσει το κινητό σου με μια ανόητη αφορμή, του στυλ να σε πάρω να σε ρωτήσω για το γυμναστήριο σου, πολύ πιθανό να μην σε πάρει ποτέ. Αν χρειάζεται κάποια αφορμή για να βρει το θάρρος να ζητήσει τον αριθμό σου, τότε δύσκολα θα βρει τα κότσια να τον χρησιμοποιήσει. Αν ωστόσο θέλεις να προσπαθήσεις εσύ, ίσως να τον βγάλεις από τη δύσκολη θέση. Εκτός κι αν πρόκειται για την κλασσική περίπτωση, έβαλα-στοίχημα-με-τον-εαυτό-μου-να-ρίξω-γκόμενα, οπότε είσαι το θύμα της βραδιάς. Καλύτερα να χορεύεις λοιπόν παρά να μασάς με τις γοητευτικές ατάκες ενός φλούφλη.
 
3. Σήκω χόρεψε κουκλί μου:
Αν το προηγούμενο σενάριο σου μυρίζει 90ίλα (ναι, και μένα λιγάκι τώρα που το ξαναβλέπω), η
'00s εκδοχή του είναι η εντυπωσιακή γνωριμία σε κάποιο club ένα Παρασκευο-Σάββατόβραδο. Ας το παραδεχτούμε, ποτέ κανείς δεν έχει κάνει αξιόλογη γνωριμία σε ένα τέτοιο μέρος, και αν κάποιος το έχει καταφέρει, να μην το πει ούτε του παπά. Τι θέλει λοιπόν αυτός ο κάποιος από τη ζωή σου; Εκτός από το προφανές, έλα να περάσουμε καλά τώρα που είμαστε νέοι, και συγκεκριμένα απόψε, να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου για σημάδια τύπου "των δύο και των τριών κρύων βραδιών". Τι εννοώ; Ας πούμε ότι ανταλλάζετε κινητά. Και ας πούμε ότι σε παίρνει τηλέφωνο κάποιο βράδυ, κατά προτίμηση μετά τα μεσάνυχτα (οπότε γίνεται ξανά Σταχτοπούτα) με την πρόθεση να βρεθείτε. Καμπανάκι πρώτο. Ας πούμε ότι πετάει και την ατάκα "είμαι με μια παρέα, μήπως θέλεις να συναντηθούμε μετά;". Καμπανάκι δεύτερο. Ε το τρίτο καμπανάκι είναι να σε ρωτήσει αν υπάρχει ανοιχτό περίπτερο στη γειτονιά σου, και όχι, δε θέλει τσιγάρα. Πρόκειται για τον κλασσικό τύπο του booty call, που όχι, μην ελπίζεις, δεν σε παίρνει τηλέφωνο μέσα στην άγρια νύχτα με την πρόθεση να το ξημερώσετε μαζί για να σε γνωρίσει στη μαμά του το πρωινό. Όχι. Θέλει απλά να γεμίσει το βράδυ του, αφότου διασκέδασε με τους φίλους του, και είσαι ένα από τα διάφορα τηλέφωνα που θα κάνει. Get over it, don't get under him, και διέγραψε το από τη μνήμη (του μυαλού σου) σαν ένα ατυχές περιστατικό σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή.
 
4. Σε συνάντησα στην πλατεία
Μια στο τόσο, βρίσκεται μια παρέα αγοριών που θέλουν να κάνουν πλάκα (αχ, τα νιάτα...) και μιλάνε σε κάθε κοπέλα που συναντάνε. Υποψήφιο θύμα και η αφεντιά σου φυσικά. Συμβουλή: αν δε θες να σε κράξουν με κάποιο ευγενέστατο γεμάτο χολή σχόλιο, απάντησε τους έξυπνα και καυστικά. Αν έχουν χιούμορ, θα το εκτιμήσουν. Αν όχι, δε θα το καταλάβουν και θα προχωρήσουν παρακάτω. Στο πλαίσιο αυτού του παιχνιδιού σε-πόσους-μπορώ-να-μιλήσω-σήμερα, μπορεί να βρεθείς να δίνεις το κινητό σου. Spoiler alert: όχι, δε σκοπεύουν να το χρησιμοποιήσουν. Αντίθετα, υποψιάζομαι πως έχουν μια σπέσιαλ λίστα στο καρνέ τους με τον τίτλο "Τυχαίες επαφές" ή "Κορίτσια του δρόμου". Κι αν τύχει να τους συναντήσεις ξανά, γιατί η ζωή παίζει παιχνίδια (μακάρι να ξέραμε τους κανόνες τουλάχιστον), τότε είναι η δική τους σειρά να νιώσουν άβολα. Σκέψου το λίγο σαν το άτομο που λέει πως κάνει δίαιτα και το παίζει υπεράνω, αλλά ξαφνικά ξεπετάγεται ένα περιτύλιγμα σοκολάτας από την τσέπη του. Κάπως έτσι. Αν εσύ έχεις χιούμορ τώρα, θα το χειριστείς έξυπνα. Αλλά ό,τι, μα ό,τι, και να κάνεις, για όνομα των Τζεντάι, μην διανοηθείς να ξεστομίσεις τη φράση "δεν με πήρες" in any way, shape, or form. Ένα κούτελο έχουμε σε αυτή την κοινωνία, μην το λερώσεις για μια παρέα 18χρονων.
 
5. One and only
Αυτός ο τύπος δεν συναντάται σε συγκεκριμένα μέρη. Μπορεί να είναι ένας τυχαίος, φίλος φίλου, ξάδερφος φίλου, τύπος από το γυμναστήριο, υπάλληλος μαγαζιού, συμπλήρωσε-το-κενό-με-τη-δική-σου-εμπειρία. Είναι ο τύπος που παίρνει το κινητό σου με την πρόθεση να βγείτε. Και βγαίνετε, με δική του ή δική σου πρωτοβουλία. Και περνάτε καλά. Και μιλάτε για λίγες μέρες. Και εξαφανίζεται. Αν δεν μείνατε στα λόγια, και προχωρήσατε στην πράξη, είναι over the obvious γιατί εξαφανίστηκε σαν χελιδόνι το χειμώνα. Αν πάλι η επαφή σας ήταν μόνο λεκτική, ίσως αυτό να τον ξενέρωσε. Και αν δεν ισχύει ούτε αυτό, τότε πρόκειται είτε για την κλασσική περίπτωση τιυ ψυχανώμαλου που δεν ξέρει τι θέλει (μμμ...τι μου θυμίζει αυτό;) είτε για κάποιον που απλά έχει υψηλές προσδοκίες, ή ακόμα χειρότερα, προσδοκίες της πρώην, κοινώς δεν έχει ξεπεράσει την προηγούμενη και κουβαλάει τα απωθημένα του σαν υπέρβαρη βαλίτσα. Συμβουλή: Μην προσπαθήσεις να γίνεις ο καμαρότος του. Αυτό το πλοίο σαλπάρει μοναχικά.
 
 
Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να πω ότι αυτός ο κατάλογος συνοψίζει όλες τις ανεμοδαρμένες ψυχές που κυκλοφορούν εκεί έξω τα βράδια. Στην πραγματικότητα όμως, όπως εγώ και εσύ, έτσι και όλος ο κόσμος κρύβει μια τεράστια γκάμα ανεξήγητων συμπεριφορών που ενεργοποιούνται κάτω από κατάλληλες συνθήκες. Συνεπώς, keep your eyes open, your expectations average, και just dance. Στο τέλος της ημέρας, όλα αυτά γίνονται ιστορίες, και εξομολογήσεις σε blog τύφλα-να'χει-το-Cosmopolitan.
 
 

Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2013

Ό,τι δεν βλέπω, δεν υπάρχει

by Carina lookwhosback
 
 
Άκουσα κάπου τη λέξη αποφυγή. Ξέρεις, αυτό το "κάνω ότι δεν το βλέπω και συνεπώς, δεν υπάρχει". Αυτά τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας, τα λίγο πιο μικρά και τα λίγο πιο μεγάλα, που μας βασανίζουν τα άδεια βράδια και τα σκοτεινά πρωινά, και καμιά φορά μας στοιχειώνουν και στον ξύπνιο μας. Σου θυμίζει κάτι; Ναι, αυτά, τα αυτονόητα, which-must-not-be-named.
 
Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί μπαίνουμε σε μια τόσο επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία να προστατέψουμε τον εαυτό μας από μια αλήθεια που ήδη ξέρουμε, έστω και αν δεν διαλαλούμε ανοιχτά. Τι μας τρομάζει τόσο πολύ ώστε να αποφασίζουμε να το θάψουμε στα βάθη του μυαλού, και ακόμα παρακάτω; Τι μπορεί να είναι τόσο φοβερό που αδυνατούμε να διαχειριστούμε, και αντίθετα, το κρύβουμε τόσο καλά που στο τέλος το ξεχνάμε, έστω κι αν σκάει πάντα μύτη στο τέλος; Και εν τέλει, εάν δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας, πώς μπορούμε να είμαστε με τους άλλους, και κυρίως, πώς μπορούμε να απαιτούμε να είναι οι άλλοι ειλικρινείς απέναντι σε εμάς;
 
Η αλήθεια είναι τελείως υποκειμενική, και από ό,τι φαίνεται, μονίμως λειψή. Σαν τη ζωή μας. Ναι, κάπως έτσι.