by Carina lookwhosback
Είναι Δευτέρα πρωί. Έξω έχει 12 βαθμούς, λίγο πριν βγει ο ήλιος. Το φεγγάρι στέκεται ακόμα όρθιο στον ουρανό, περιμένοντας πώς και πώς να τελειώσει η βάρδια του για να κλείσει τα μάτια του με ανακούφιση.
Η Δευτέρα είναι η πιο μισητή μέρα. Είναι η τιμωρία μαθητών και εργαζόμενων για το Σαββατοκύριακο. Αν μπορούσε να εξαφανιστεί από προσώπου γης, και να μείνουμε με την Τρίτη, και με λειψή εβδομάδα 4 ημερών, θα ήμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι. Όχι μόνο γιατί θα δουλεύαμε λιγότερο (για μια μέρα δουλειάς, μισή ξεκούρασης), αλλά γιατί θα ζούσαμε και περισσότερες βδομάδες.
Αν η εβδομάδα είχε έξι μέρες, στις έξι βδομάδες θα κερδίζαμε άλλη μία, εν τη απουσία της Δευτέρας. Και έτσι εκεί που τώρα ζούμε 6 εφταήμερες βδομάδες, εκεί θα ζούσαμε 7 εξαήμερες βδομάδες. Αυτό δεν μοιάζει άραγε σαν πολύ περισσότερος χρόνος για να κάνουμε όλα όσα θέλουμε, που λέμε ότι δεν προλαβαίνουμε;
Για στάσου όμως...42 οι μέρες και στη μία περίπτωση, 42 και στην άλλη. Κάτι κάνουμε λάθος λοιπόν. Ναι, όντως κάτι κάνουμε λάθος (μεταξύ άλλων). Κάνουμε λάθος με αυτό που λέγεται σχετικότητα του χρόνου. Αντί λοιπόν να κατηγορούμε τις Δευτέρες, που απλά είναι εκεί και υπάρχουν, και τους έλαχε να είναι πρώτες πρώτες στη βδομάδα (όπως θα μπορούσε να σου τύχει και εσένα να είσαι το πρωτότοκο παιδί 7μελούς οικογένειας ή να σε έχουν βαφτίσει με κάποιο άθλιο όνομα που όλοι μισούν, όπως Πετούνια ας πούμε, ή από αυτά τα αρχαία που κανείς δεν ξέρει πώς γράφονται ή προσφέρονται σωστά), μήπως ήρθε η ώρα να τις απαλλάξουμε από την αθώα ενοχή τους, και απλά να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε;
Η Δευτέρα είναι μια ακόμα από τις 42 ημέρες. Έχει 24 ώρες και πολλά λεπτά. Και περνάει όπως όλες.
