by Carina lookwhosback
Άκουσα κάπου τη λέξη αποφυγή. Ξέρεις, αυτό το "κάνω ότι δεν το βλέπω και συνεπώς, δεν υπάρχει". Αυτά τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας, τα λίγο πιο μικρά και τα λίγο πιο μεγάλα, που μας βασανίζουν τα άδεια βράδια και τα σκοτεινά πρωινά, και καμιά φορά μας στοιχειώνουν και στον ξύπνιο μας. Σου θυμίζει κάτι; Ναι, αυτά, τα αυτονόητα, which-must-not-be-named.
Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί μπαίνουμε σε μια τόσο επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία να προστατέψουμε τον εαυτό μας από μια αλήθεια που ήδη ξέρουμε, έστω και αν δεν διαλαλούμε ανοιχτά. Τι μας τρομάζει τόσο πολύ ώστε να αποφασίζουμε να το θάψουμε στα βάθη του μυαλού, και ακόμα παρακάτω; Τι μπορεί να είναι τόσο φοβερό που αδυνατούμε να διαχειριστούμε, και αντίθετα, το κρύβουμε τόσο καλά που στο τέλος το ξεχνάμε, έστω κι αν σκάει πάντα μύτη στο τέλος; Και εν τέλει, εάν δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας, πώς μπορούμε να είμαστε με τους άλλους, και κυρίως, πώς μπορούμε να απαιτούμε να είναι οι άλλοι ειλικρινείς απέναντι σε εμάς;
Η αλήθεια είναι τελείως υποκειμενική, και από ό,τι φαίνεται, μονίμως λειψή. Σαν τη ζωή μας. Ναι, κάπως έτσι.
