Jane ψάχνει Tarzan

by Carina lookwhosback

 



 

Διάβασα πριν λίγο καιρό αυτό το άρθρο, της αγαπημένης μου στήλης στην Athens Voice, η οποία μιλάει στα βάθη της ψυχής και του γυναικείου μου είναι, και άρχισα να αναρωτιέμαι αν όντως ισχύει πως οι άντρες δεν φλερτάρουν πια. Προσπαθώ να θυμηθώ όλες τις νυχτερινές μου εξόδους τους τελευταίους μήνες, για να δω πού θα γείρει η πλάστιγγα, μα δυσκολεύομαι λιγάκι, αφού με έχουν φλερτάρει ουκ ολίγοι (άσχετα που πολλοί δεν πήραν τηλέφωνο ποτέ, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης κουβέντας, από αυτές τις δίχως τέλος). Αλλά έχουν υπάρξει και βραδιές, πιο ξερές κι από την Σαχάρα, που όχι φύλλο, ούτε κόκκος σκόνης δεν κινούταν στην ατμόσφαιρα. Που αναρωτιέσαι μήπως είσαι αόρατη, ή έχεις λερωθεί με το κόκκινο κραγιόν σου, και γι'αυτό αποφεύγουν όλοι το βλέμμα σου. Που πέφτει η αυτοπεποίθηση σου πιο χαμηλά κι από τα τάρταρα, καθώς ξαπλώνεις κουρασμένη, λίγο μεθυσμένη, και πολύ απογοητευμένη, για μια ακόμα άκαρπη βραδιά νοτισμένη με φρούδες ελπίδες.

 

Θυμάμαι το καλοκαίρι, που ήμασταν στη Σκιάθο, και γίναμε μάρτυρες του εξής σκηνικού, χαρακτηριστικού της σύγχρονης γενιάς των αντρών, προς μεγάλη απογοήτευση μας: μια κοπέλα έπιασε την κουβέντα σε έναν τύπο που της άρεσε, και άρχισαν να μιλάνε, και ενώ εκείνη τον κάρφωνε όλο το βράδυ, αυτός είχε κάνει κλίκα με την παρέα του, όπου συζητούσαν όλοι με σκυμμένα τα κεφάλια αν όντως ενδιαφέρεται η κοπέλα, και όταν εκείνη έφευγε, τον χαιρέτησε, δεν της ζήτησε κινητό, αλλά της είπε γεμάτος απογοήτευση "φεύγεις από τώρα;". Και μείναμε εμείς να αναρωτιόμαστε τι άλλο έπρεπε να κάνει αυτή η κοπέλα για να τον προσεγγίσει. Μήπως να του δώσει ένα πλαστικοποιημένο ταμπελάκι με όλα τα στοιχεία της, και για τίτλο τη φράση "Call me_ίσως να σου βγει σε καλό"; Πόσο πιο ξεκάθαρο θα μπορούσε να είναι το ενδιαφέρον της, και εν τέλει, γιατί φοβούνται τόσο πολύ να ρισκάρουν πλέον οι άντρες; Ο άντρας κυνηγός πέθανε, και στην κηδεία του έκλαψαν πολλές wanna-be μανούλες. End of story.

 

Από την άλλη όμως, έχω γνωρίσει και ανθρώπους, που με το πρώτο μου βλέμμα, βρήκαν έναν έξυπνο τρόπο να με προσεγγίσουν, και με πολύ άνεση, και μπριο, μου μίλησαν όπως ένα ανθρώπινο ον προς ένα άλλο ανθρώπινο ον: είμαι ο τάδε, τι κάνεις; Κια βρεθήκαμε να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων, περί κρίσης και ανεργίας, περί χόμπυ και ονείρων, και ανταλλάξαμε εν τέλει αριθμούς, και βγήκαμε και για ένα ποτό. Αυτό μου δίνει μια ελπίδα πως υπάρχουν ακόμα "μάγκες που φλερτάρουν", που δεν τους πάτησαν τα τρένα του μοντερνισμού, πως υπάρχουν έξοδοι όπου κάποιες από τις προσδοκίες μας έρχονται παρέα για να εκπληρωθούν, και πως δεν είναι όλα τόσο τραγικά, και δεν μπαίνουν αναγκαστικά στο ίδιο τσουβάλι. Πως μπορεί μια μέρα να γνωρίσουμε κάποιον αξιόλογο, πως δεν πάει κάτι στραβά με εμάς, πως αυτοί που δεν μας προσεγγίζουν είναι άνθρωποι που έτσι κι αλλιώς δε θα είχαν κάτι να μας προσφέρουν, πως δεν γίνεται κάθε βραδιά να συνοδεύεται και από ένα κοπλιμέντο, γιατί θα έχανε την αξία του το παιχνίδι. Πως ο άνθρωπος που ψάχνουμε είναι ήδη δίπλα μας, και τελικά εμείς είμαστε οι μάγκες που δεν φλερτάρουν πια, γιατί φοβόμαστε την απόρριψη που πονάει πιο πολύ όταν έχεις επενδύσει κάτι περισσότερο από ένα appletini και μερικά τυχαία βλέμματα.

 

Το πρόβλημα μας λοιπόν, δεν είστε όλοι εσείς που κοτεύετε να μιλήσετε, αλλά όλες εμείς που περιμένουμε από εσάς να το κάνετε. Αν θέλουμε να ξυπνήσουν τα τρένα, για να μην καταλήξουμε στα τρένα, πρέπει να πιάσουμε τα θέλω μας από τα ηνία, και να προχωρήσουμε στο ηλιοβασίλεμα, σαν το Λούκυ Λουκ που ξεπάστρεψε μια ακόμα γενιά κακοποιών. Είμαι ένας φτωχός και μόνος cowboy...

 

Σι Γιου Σουν

by Carina lookwhosback

 



 

Είσαι η πιο αναπάντεχη γνωριμία της χρονιάς. Είσαι η πιο ειλικρινής συζήτηση που έχω κάνει ποτέ. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που με κατάλαβε, και τον κατάλαβα σε ανταπόδοση, που με φλέρταρε όπως ήθελα, που μου έκανε τα πιο όμορφα κοπλιμέντα που μπορεί να ακούσει γυναίκα, που μου είπε ότι του αρέσω πολύ, και όμως, ακριβώς όπως και εγώ, παραδέχτηκε με κάθε ειλικρίνεια, χωρίς φόβο και αιδώ, ότι δεν αισθάνεται τίποτα. Ακριβώς όπως και εγώ.

Γνωριστήκαμε ένα Σάββατο. Περάσαμε μια Τρίτη να μιλάμε στο ιντερνετ 6 ώρες, και να φλερτάρουμε συγκαλυμμένα, νόμιζα άλλωστε ότι είχες "κορίτσι". Βγήκαμε μια Παρασκευή, 6 μόλις μέρες μετά τη γνωριμία μας. Συμφωνήσαμε σε τόσα πολλά, όχι μόνο στα φιλοσοφικά, περί ζωής και έρωτα, αλλά και στα σημαντικά, όπως ότι το τέλος του Lion King ήταν η μεγαλύτερη συναισθηματική ήττα που έχουμε βιώσει ποτέ. Κάποια στιγμή με φίλησες, και από τότε, δε σταματήσαμε να φιλιόμαστε. Σου είπα ότι μου άρεσε πολύ, και μου είπες και μένα. Σε άφησα ελεύθερο να μου μιλήσεις όταν θα ήθελες εσύ ξανά. Με έπαιρνες τα βράδια, που λίγο μου κακοφάνηκε στην αρχή, αλλά ύστερα το συνήθισα. Σου είπα ότι ελεύθερο χρόνο θα είχα ξανά την Τρίτη, και με πήρες για ποτό. Ήθελες να με πας στο στέκι σου, και ένιωσα πεταλούδες, γιατί δεν στο λένε αυτό πολλά αγόρια μετά από λίγες μέρες γνωριμίας.

Στο τελευταίο μας ραντεβού με πήγες εκεί που περνάς τα καλοκαίρια σου. Ερωτεύτηκα ξανά τα αστέρια και ένιωσα την ανάγκη να κάνω ένα ταξίδι, για να βρω τον εαυτό μου. Στον γυρισμό μιλήσαμε και συμφωνήσαμε σε όλα. Με χάιδευες με τρυφερότητα, και ήταν τόσο αντιφατικό που δεν νιώθαμε τίποτα. Σαν να είχαμε κλειδώσει τις καρδιές μας, για να μην μπει κανένα απολύτως συναίσθημα. Σε αποχαιρέτησα με ένα χαμόγελο και σε παρακολουθούσα που έφευγες μέσα στην ψυχρή νύχτα.

Έχουμε να μιλήσουμε από πότε, και η αλήθεια είναι πως μου λείπεις. Ακόμα δεν νιώθω κάτι, και είμαι σίγουρη ότι και εσύ το ίδιο, αλλά η παρουσία σου άλλαξε για λίγο τα χρώματα της παλέτας μου, και έτσι συνειδητοποίησα πως ήσουν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν.

Σι γιου σουν (?) λοιπόν, ψαράκι...

Συγνώμη κύριε, ποιος είστε;

by Carina lookwhosback

 

 

 

Η διάθεση της πρώτης εβδομάδας του Νοεμβρίου μπορεί να συνοψιστεί σε ένα μόνο στίχο:

 

 

"Κοίτα με καλά, δε μ'αναγνωρίζω πια..."

 

 

 

 

 

Ας κοιταχτούμε καλά, και εγώ, και εσείς, σε αυτόν τον καθρέφτη που στέκει απέναντι μας, και ας αναρωτηθούμε για λίγο πού πηγαίνουμε, και με ποιους σκοπούς, με ποιους ανθρώπους, και με τι μυαλό. Πολύ φοβάμαι πως βλέπουν όλοι την καταστροφική μας πορεία, εκτός από εμάς τους ίδιους. Άνοιξε τα μάτια σου, και ΔΕΣ. Πριν να έχεις αδειάσει. Πριν να έχουν αδειάσει. Πριν να χαραμίσεις όλα σου τα βλέμματα εκεί που πηγαίνουν χαμένα. Τώρα. ΤΩΡΑ.

 

 

 

 

Be your own, before there is nothing in you to own

 

 

Το τώρα δίχως ύστερα

by Carina lookwhosback

 

 

Ο κόσμος είναι μικρός. Το συνειδητοποιείς κάθε μέρα. Και έτσι όπως είναι μικρός, οι στιγμιαίες επιλογές και αποφάσεις σου έρχονται να σε στοιχειώσουν σαν το χειρότερο φάντασμα στην ιστορία του κόσμου, για το οποίο καμία ταινία δεν έχει φτιαχτεί, και το οποίο κανένας δεν τολμά να αναφέρει, σαν μια κατάρα που μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Όσο τα σκέφτομαι αυτά, λέω πως πρέπει να προσέχω τι κάνω, και με ποιον το κάνω, αλλά είναι φορές που σε παρασύρουν οι στιγμές και το τώρα είναι τόσο ζωντανό που κάνει το αύριο να μοιάζει σαν μια μακρινή υπόσχεση. Σαν να θεωρείς πως αυτό το τώρα θα κλειστεί σε ένα κουκούλι από όπου δε θα ξεφύγει κανένα ίχνος παράπλευρης απώλειας, ότι το τώρα θα μείνει στο τώρα και δε θα απλωθεί και στο ύστερα. Στιγμιαία υπεροψία. Χαλάλι. Αν μη τι άλλο, το απολαύσαμε.

 

 

 

Θα σπάω τα λόγια μου

στο πρόσωπο σου

 

 

PS: Καλό Μήνα! Ας είναι Γλυκός ο Νοέμβρης...

Ανακαίνιση Τώρα

by Carina lookwhosback



 

 

Το 2013 έχει αποδειχτεί περίτρανα και εντυπωσιακά η χρονιά των αλλαγών, ανακατατάξεων, αναδιαμορφώσεων, και όλων αυτών των χαριτωμένων. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως χρονιά-ανακαίνιση, αλλά χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Αλλαγές ούτε καν συζητημένες και προσυμφωνημένες, τα παλιά στον κάδο, τα καινούρια με μέτρο και τάχιστη αξιολόγηση (βλέπεις το σύμπαν θέλει να είναι το τσαρδί μου καθαρό, όχι να το βρομίσω ξανά). Πρακτικά αυτό σημαίνει πως φέτος έχω βγάλει από τη ζωή μου πολλούς ανθρώπους, συνειδητά ή ασυνείδητα, με εξηγήσεις ή χωρίς, ενώ κάποιοι με τη συμπεριφορά τους δήλωσαν την οικειοθελή παραίτηση τους, έστω έμμεσα και υπονοούμενα. Η απώλεια είναι πάντα δύσκολο πράγμα, ειδικά όταν δεν είσαι προετοιμασμένος, και ακόμα και τότε, δεν αντιλαμβάνεσαι τη νέα κατάσταση σε όλο της το μεγαλείο, παρά μόνο αφότου το βιώσεις, και ίσως ούτε καν τότε, γιατί όταν βρίσκεσαι στη μέση του τυφώνα, δε σκέφτεσαι "α, αυτός είναι ο τυφώνας που λέγανε όλοι, ε; Ενδιαφέρον". Όχι, αντίθετα, σκέφτεσαι πώς να τη βγάλεις καθαρή, κι αφότου επιβιώσεις, τότε εκ των υστέρων, και εξ αποστάσεως, φιλοσοφείς και αερολογείς. Όπως κάνω εγώ για παράδειγμα, τώρα. Έμαθα λοιπόν φέτος πως οι άνθρωποι δεν είναι σταθεροί, εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σταθεροί, και οι άλλοι είναι πάντα μια ασαφής παρουσία που αλλάζει σχήματα. Σήμερα περιλαμβάνει την Μαρία, την Κατερίνα, και τον Κώστα, αύριο κάποιος μπορεί να έχει αποχωρήσει ως ο πιο αδύναμος κρίκος, και η θέση του να μένει κενή μέχρι τον επόμενο υποψήφιο. Έτσι είναι. Έτσι είναι; Ίσως δε χρειάζεται να είναι έτσι, ίσως κάποια στιγμή ο κύκλος να κλείνει, με σένα μέσα του. Ίσως να είμαι ακόμα στη δεκαετία των αλλαγών. Κι αυτό δεν είναι κακό, γιατί μου θυμίζει τη ζωή όπως τη βλέπουν τα παιδιά: γεμάτη άπειρες δυνατότητες, τεράστια, ανεξερεύνητη, μοναδική. Σήμερα μπορεί να συμβεί κάτι που θα αλλάξει αυτό τον κύκλο, κι αυτό είναι τρομακτικό αλλά και τόσο, μα τόσο υπέροχο. Και στην τελική, αν οι φίλοι είναι όντως καριο-φίλοι, και οι αγάπες πουκάμισα αδειανά, τότε δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να κλείσει ο κύκλος μου με τόσο σαθρά θεμέλια. Μπορώ να συμβιβαστώ, αλλά αν μη τι άλλο, έχω την απαίτηση από αυτό τον κόσμο και από όλους εσάς που είστε στη ζωή μου, να μου προσφέρετε όσα σας προσφέρω κι εγώ, αν όχι σε ποσότητα, τουλάχιστον σε ποιότητα. Διαφορετικά, αν δεν φύγετε μόνοι σας, θα σας διώξω εγώ, σπάζοντας την αλυσίδα, χωρίς αναισθητικό, χωρίς ντροπή και αιδώ, χωρίς ίχνος αγάπης, με την ίδια ελαφρότητα που ακυρώνετε και εσείς τις προθέσεις μου, όχι για εκδίκηση, ούτε καν για να σας δώσω ένα μάθημα, αλλά γιατί ίσως τελικά εγώ και εσείς να είμαστε ίδιοι, και η δική σας συμπεριφορά να είναι αντανάκλαση της δικής μου. Ό,τι μου δίνεις, αυτό παίρνεις. Ό,τι παίρνεις, αυτό μου επιστρέφεις. Και τελικά αντιλαμβάνομαι πως δεν αλλάζει μονάχα η δική μου αλυσίδα, μα και η δική σου, έτσι όπως αλληλοαποχωρούμε ο ένας από τον άλλο. Και γι'αυτόν ακριβώς το λόγο, μοιάζουμε ακόμα περισσότερο. Γιατί μαλώνουμε, αγάπη μου; Πάμε να φύγουμε από εδώ...

Ό,τι δεν βλέπω, δεν υπάρχει

by Carina lookwhosback

 

 

Άκουσα κάπου τη λέξη αποφυγή. Ξέρεις, αυτό το "κάνω ότι δεν το βλέπω και συνεπώς, δεν υπάρχει". Αυτά τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας, τα λίγο πιο μικρά και τα λίγο πιο μεγάλα, που μας βασανίζουν τα άδεια βράδια και τα σκοτεινά πρωινά, και καμιά φορά μας στοιχειώνουν και στον ξύπνιο μας. Σου θυμίζει κάτι; Ναι, αυτά, τα αυτονόητα, which-must-not-be-named.

 

Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί μπαίνουμε σε μια τόσο επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία να προστατέψουμε τον εαυτό μας από μια αλήθεια που ήδη ξέρουμε, έστω και αν δεν διαλαλούμε ανοιχτά. Τι μας τρομάζει τόσο πολύ ώστε να αποφασίζουμε να το θάψουμε στα βάθη του μυαλού, και ακόμα παρακάτω; Τι μπορεί να είναι τόσο φοβερό που αδυνατούμε να διαχειριστούμε, και αντίθετα, το κρύβουμε τόσο καλά που στο τέλος το ξεχνάμε, έστω κι αν σκάει πάντα μύτη στο τέλος; Και εν τέλει, εάν δεν μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας, πώς μπορούμε να είμαστε με τους άλλους, και κυρίως, πώς μπορούμε να απαιτούμε να είναι οι άλλοι ειλικρινείς απέναντι σε εμάς;

 

Η αλήθεια είναι τελείως υποκειμενική, και από ό,τι φαίνεται, μονίμως λειψή. Σαν τη ζωή μας. Ναι, κάπως έτσι.

Διπολικά και Αόριστα

By Carina

Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις ότι η έμπνευση στερεύει. Οι στιγμές όμως τείνουν να γίνουν μέρες, και οι μέρες εβδομάδες, και οι εβδομάδες μήνες. Κι όλο σου έρχονται ιδέες, και όλο αρχίζεις να γράφεις, και ο ενοχλητικός κέρσορας αναβοσβήνει σαν το χαλασμένο φανάρι που θέτει τις οδηγικές σου ικανότητες επί τάπητος και ασφάλτου. Μια μέρα λοιπόν αρχίζει να σκοτεινιάζει, κι ακούς ότι στην Καλαμάτα έβρεχε για δύο ώρες, και στην Άρτα "πλημμύρισε ο τόπος", ενώ στην Αθήνα συννεφιάζει αισθητά. Έτσι σκέφτεσαι ότι ο άνθρωπος είναι ανώμαλος κυκλοθυμικός διπολικός, ή τουλάχιστον από όλους τους ανθρώπους εγώ, γιατί δε με πειράζει καθόλου, αντίθετα γεννάται η διάθεση να γράψω ασυνάρτητα απεριόριστα αόριστα. Όσο κι αν αγαπώ τη θάλασσα, τη ζέστη, το καλοκαίρι, αυτή η γλυκιά μελαγχολία του φθινοπώρου, με τις σταγόνες που λερώνουν το τζάμι με μια ιδιαίτερη καλλιτεχνικότητα, μου θυμίζει άλλες εποχές, σαν αυτές στις οποίες θα ταίριαζα περισσότερο, χωρίς να μπορώ ωστόσο να τις προσδιορίσω. Η σχολική τσάντα, τα καινούρια βιβλία, τα μαθήματα χωρίς διάβασμα, οι ελαστικές πρώτες μέρες...το μαύρισμα που φθίνει σταδιακά χωρίς να σε νοιάζει γιατί θυμάσαι ξανά τα μποτάκια και τα μπλουζάκια με τους ταράνδους... Κάπως έτσι καταλήγω γραφική σαν όλους εκείνους που εύχονται καλό χειμώνα, με το που μπει ο Αύγουστος, ή ακόμα χειρότερα "καλό υπόλοιπο καλοκαιριού" λες και το καλοκαίρι είναι στρατός, θητεία, ή πρακτική.

Η νωχελικότητα και ραθυμία (και όλες αυτές οι λέξεις που θυμίζουν κείμενα εποχής και Χέμινγουεϊ, καλοκαίρια στον αμερικάνικο Νότο, από αυτά που βλέπουμε στις ταινίες μόνο) αποβλακώνει το μυαλό και κουκουλώνει ασφυκτικά την έμπνευση. Αχ ήλιε, μη βγαίνεις τώρα, δε σκοπεύω να πάω στη θάλασσα σήμερα, άσε με να απολαύσω λοιπόν αυτό το αίσθημα του ξεπλύματος, λόγω-της-απουσίας-καλύτερης-λέξης, από τη θερινή υπνηλία, για να μην πω υγρασία, ιδρώτα, και αίσθημα αντιπάθειας για τον εαυτό, ή μάλλον για το σώμα που προβάλλει τις αδυναμίες του περίτρανα και ένδοξα με παραπάνω από έναν τρόπους.

Θα μου άρεσε να περνάω τις μέρες μου χωμένη στις λέξεις, διαβάζοντας για εμπειρίες άλλων ανθρώπων, πραγματικές ή φανταστικές, μα κάτι τέτοιο μοιάζει δύσκολο, αδύνατο, μα κυρίως αδυναμία...υπεκφυγή. Θυμάμαι τα καταπράσινα δάση του χωριού και με πιάνει μια ιδιαίτερη νοσταλγία. Είναι ανόητο σκέφτομαι, δεν έχω περπατήσει ποτέ στα δύσβατα μονοπάτια τους, και άλλωστε φοβάμαι τα έντομα και τα ερπετά. Κυρίως τις αράχνες, και φυσικά τα φίδια. Όμως μόνο εκεί μπορείς να αφεθείς στο τίποτα (αέρας) και τα πάντα (φύση). Τι ποιητικό.

Όλοι εκείνοι που γράφουν, δεν ξέρω γιατί γράφουν. Για τους άλλους? Για τον εαυτό τους? Για να μην ξεχάσουν? Για να μοιραστούν? Ή απλά και μόνο για να νιώσουν ότι η μέρα είχε κάτι ξεχωριστό και ανεξίτηλο...αντίθετα από τη ζωή που τους προσπερνάει. Να, σαν το λεωφορείο που μόλις έχασες.

Είναι φοβερό. Είναι μια φοβερή αηδία.

Sometimes finding the light means you must pass through the deepest darkness

Μια σταλίτσα και δύο ρόδες

By Carina

Είδα ένα κοριτσάκι στο δρόμο. Σχεδόν νεογέννητο. Μια σταλίτσα άνθρωπος. Ανθρωπάκι, με πυκνά μαύρα μαλλιά κι ανοιχτόχρωμα μάτια. Την κοίταζα και χαμογελούσα. Πώς γίνεται να μην χαμογελάσει κανείς όταν αντικρίζει μια τέτοια φατσούλα, που ατενίζει με τα μικρά της μάτια τον κόσμο όλο?

Σκεφτόμουν ότι αυτό το κοριτσάκι κάποια στιγμή θα μεγαλώσει. Δεν θα την δω ποτέ ξανά εγώ, και δε μάθω ποτέ τι (απ)έγινε στη ζωή της. Μπορεί να γίνει ξανθιά με κατάμαυρα μάτια. Μπορεί να είναι καλή μαθήτρια, ή ίσως ατίθαση. Μπορεί να είναι ήρεμη ή να γκρινιάζει και να επαναστατεί συνεχώς. Μπορεί να μείνει μοναχοπαίδι. Μπορεί να ζήσει τους γονείς της μέχρι τα εκατό τους, ή μπορεί να φύγει εκείνη πιο γρήγορα από αυτούς. Μπορεί να γίνει διάσημη, άσημη, πετυχημένη, αποτυχημένη, με γάμο, ή διαζύγια, με παιδιά ή χωρίς, ζωόφιλη, αλλεργική, businesswoman, να φοβάται την οδήγηση, να εμφανίσει αλλεργία στις ντομάτες, να αρρωστήσει σοβαρά, να μην έχει ποτέ έλλειψη βιταμινών, να παχύνει, να είναι αδύνατη, να εκπληρώσει τα όνειρα της, να μάθει να ζει σε έναν κόσμο κατεστραμμένο, να να να...

Αυτό το μικρό πλασματάκι, και εδώ βρίσκεται το πιο τρομερό, ή μάλλον τρομακτικό (κυρίως τρομακτικό) συμπέρασμα: αυτό το λιλιπούτειο έχει όλη του τη ζωή μπροστά. Υπάρχουν τόσες πολλές πιθανότητες, τόσες εκβάσεις, τόσες στροφές κι ευθείες που μπορεί να ακολουθήσει η ζωή της που σχεδόν μου κόβει την ανάσα. Δεν είναι όμως έτσι μονάχα για εκείνη. Και για εσένα που είσαι 50 και θεωρείς ότι η ζωή σου έχει πάρει την πορεία της, τα πράγματα είναι ρευστά, κατά τον Ηράκλειτο. Μπορεί να ξυπνήσεις αύριο και να χωρίσεις, να αλλάξεις δουλειά, κομμωτήριο, αέρα. Και για εμένα που είμαι λίγο πάνω από τα 20, η ζωή έχει τόσες πιθανότητες όσο και η δική σου.

Έβλεπα σήμερα ένα (άλλο) παιδάκι που έκανε ποδήλατο χωρίς βοηθητικές, και σκέφτηκα το εξής: Η ζωή είναι σαν την πρώτη φορά που κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες: δεν μετράει μόνο η ισορροπία για να μην χτυπήσεις, αλλά και η πορεία που θα ακολουθήσεις. Γιατί αν έχεις το βλέμμα στο τιμόνι, θα χάσεις αυτά που σε προσπερνάνε κι αυτά που έρχονται κατά πάνω σου. Αν κοιτάς όμως μπροστά, κι απορροφάς όσα σου δίνει ο κόσμος, θα βρεις και την ισορροπία σου και την πορεία που σου ταιριάζει. 

Η ζωή είναι σαν την πρώτη φορά που κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.                  

Πάντα τρομαχτική, μα και συνάμα τόσο ευχάριστη.

Οι άνθρωποι με τις χίλιες ταυτότητες

By Carina

Το Σάββατο βρέθηκα σε μια εκδήλωση στο Γκάζι. Μια γνωστή μου είχε ζωγραφίσει έναν πίνακα για την διαδραστική παρουσίαση μιας ιστορίας, και μας προσκάλεσε στα εγκαίνια. Εκεί μας σύστησε έναν φίλο της, με τον οποίο έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή.

Καθώς έκανε τις συστάσεις λοιπόν, μας παρουσίασε με τις ιδιότητες μας.

"-Από εδώ η Λίλα. Σκηνοθέτις, ηθοποιός, καθηγήτρια θεάτρου.

-Από εδώ η Χρυσή. Ηθοποιός, μουσικός...τι να πρωτοπώ για τη Χρυσή;

-Από εδώ ο Νίκος. Συγγραφέας και ζωγράφος.

-Και από εδώ η Carina. Τελεία."

Η Λίλα, η Χρυσή, και ο Νίκος είχαν πέντε ταυτότητες άξιες προς παρουσίαση. Εγώ δεν είχα καμία. Εγώ δεν έχω καμία. Κάποτε ήμουν φοιτήτρια, κι αυτό αρκούσε, γιατί σήμαινε πολλά. Τώρα είμαι εργαζόμενη. Μπανάλ. Πολύ μπανάλ. Και θλιβερό.

Άραγε τόση αδιάφορη είναι η ζωή μου που δεν έχω ούτε μια ταυτότητα άξια προς παρουσίαση; Ή μήπως με έχει απορροφήσει τόσο η παραγωγή των προς το ζην, που έχω εγκαταλείψει όλα εκείνα τα οποία θα μπορούσαν να μου εξασφαλίσουν μια ενδιαφέρουσα πλευρά μου, αρκετά ιδιαίτερη για να με χαρακτηρίσει κάποιος σε ένα άσχετο, τρίτο πρόσωπο;

Θα ήθελα να είμαι η Carina, η blogger, η φωτογράφος, που φτιάχνει κοσμήματα για δική της χρήση  που δεν έχει ανάγκη από τέτοιες ταμπέλες για να αναδειχθεί. Θα ήθελα να είμαι η Carina, που απλά δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη των άλλων, και που προτιμάει να μένει στο πίσω μέρος της παρέας, γιατί έτσι μπορεί να μελετήσει τους γύρω της με την ησυχία της, εκτελώντας το δικό της, ιδιαίτερο,  πείραμα πάνω στις ανασφάλειες της ανθρώπινης φύσης.

Είμαι όμως η Carina που χαμογελάει και δεν αφήνει κανέναν να δει τι κρύβεται πίσω από εκείνη τη ρυτίδα στο βλέφαρο, παρά μόνο εκείνους που δεν έχουν ανάγκη από ταυτότητες για να τη θέλουν στη ζωή τους.

Εξάλλου, η Λίλα, η Χρυσή, και ο Νίκος, είναι όλοι μεγαλύτεροι από εμένα. Ίσως η σοφία -και κυρίως οι ταυτότητες- να έρχονται με τα χρόνια. 

ΠιΕς: Πολύ μελοδραματικό. Γιατί είμαι κι εγώ λίγο Δράμα (Καβάλα, Ξάνθη) Queen.

Το μετέωρο βήμα της γάτας

 By Carina

...Τους καληνύχτισα κι έφυγα. 

Στα σκαλιά με σταμάτησε όμως ένα απρόσμενο θέαμα: μια γάτα ισορροπούσε στο ύψος των ματιών μου μεταξύ ασφάλτου και μπαλκονιού, κάμποσα μέτρα πάνω από το έδαφος, μα αρκετά ψηλά για να νιώθω υψοφοβία. Η γάτα είχε κουρνιάσει στην ξεβαμμένη κουπαστή. 

Με κοίταξε κάπως αμήχανα, σαν το δικό μου βλέμμα να της υπενθύμισε πού είχε βολευτεί τόσο παράδοξα. Άρχισε να κοιτάζει γύρω της σκεπτική. Σαν να ήθελε να μετακινηθεί σε μια γωνία πιο ασφαλή, πιο χαμηλά στο έδαφος. Πόσες ψυχές της έμεναν άλλωστε να χαραμίσει σε άδεια μπαλκόνια;

Σιγά σιγά σηκώθηκε στα πόδια της και μέτρησε το περιβάλλον γύρω της. Να πηδήξει στο πεζούλι; Κι από εκεί, πού να πάει; Να πέσει στο μπαλκόνι; Πώς βρέθηκε εκεί εξαρχής τελοσπάντων; Τι να κάνει; 

Με κοίταξε και μου νιαούρισε με παράπονο. Γλυκιά μου γατούλα, δεν είσαι η μόνη που αιωρείται. Ισορροπώ δύσκολα ανάμεσα στο πρέπει και το θέλω, τις υποχρεώσεις και τις επιλογές, τον μέχρι πρότινος γνωστό εαυτό μου και το καινούριο μου εγώ που ορθώνεται μπροστά μου. Κι εγώ δεν είμαι εφτάψυχη. Μακάρι να σε βοηθούσα...αλλά εμένα ποιος θα με βοηθήσει; Καθείς για τον εαυτό του..

Προσεκτικά, αλλά γρήγορα, η γάτα διάλεξε το δρόμο της επικίνδυνης κουπαστής. Έτρεξε πάνω από αυτά τα κάμποσα μέτρα που την χώριζαν από την άσφαλτο, διακινδύνευσε την ισορροπία της, σε μια προσπάθεια να κάνει τη μικρή διαδρομή από τη μία άκρη του μπαλκονιού στην άλλη, πιο σύντομη. Όταν έφτασε στην άλλη γωνία, βολεύτηκε ξανά. Με διαφορετική θέα αυτή τη φορά, αλλά παρ' όλα αυτά, στο ίδιο μπαλκόνι. 

Δεν ξέρω αν την πείραξε τελικά το ύψος, ο αέρας, ή μήπως η δική μου ενοχλητική παρουσία. Δεν έμεινα αρκετά για να το διαπιστώσω. Άκουσα βήματα από πίσω μου κι απομακρύνθηκα γρήγορα για να γλιτώσω τον ανεπιθύμητο.

Οι πέντε ιδιότητες

 By Carina

"Ένα αγόρι έβλεπε τη γιαγιά του να γράφει ένα γράμμα. Κάποια στιγμή, τη ρωτάει:

-Τι γράφεις; Μια ιστορία για εμένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει το γράμμα και είπε στον εγγονό της:

-Η αλήθεια είναι ότι για εσένα γράφω, αλλά πιο σημαντικές από τις λέξεις είναι αυτό το μολύβι που χρησιμοποιώ. Εύχομαι όταν μεγαλώσεις να του μοιάσεις.

Μπερδεμένο, το αγόρι κοίταξε το μολύβι. Δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο.

-Αλλά αυτό το μολύβι είναι σαν όλα τα άλλα μολύβια που έχω δει μέχρι τώρα!

-Εξαρτάται...Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, που αν καταφέρεις να τις αποκτήσεις, θα είσαι για πάντα σε αρμονία με τον κόσμο.

Η πρώτη ιδιότητα: είσαι ικανός για εξαιρετικά πράγματα, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς ότι υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματα σου.

Η δεύτερη ιδιότητα: κάποιες στιγμές πρέπει να σταματήσω να γράφω και να χρησιμοποιήσω μια ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στη συνέχεια είναι πολύ πιο κοφτερό. Έτσι κι εσύ, πρέπει να μάθεις να αντέχεις μερικές δυσκολίες, γιατί αυτές θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Η τρίτη ιδιότητα: το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιήσουμε μια γόμα για να σβήσουμε τα λάθη. Αυτό σημαίνει ότι το να προσπαθήσεις να διορθώσεις κάτι που έκανες δεν είναι αναγκαστικά κακό αλλά σε βοηθάει να παραμένεις δίκαιος.

Η τέταρτη ιδιότητα: αυτό που μετράει στο μολύβι δεν είναι το εξωτερικό του περίβλημα, αλλά ο γραφίτης που έχει μέσα του. Γι'αυτό κι εσύ να δίνεις πάντα προσοχή σε όσα συμβαίνουν μέσα σου.

Και η τελευταία ιδιότητα: το μολύβι αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι και εσύ να θυμάσαι πως ό,τι κάνεις στη ζωή σου έχει αντίκτυπο, γι'αυτό να προσέχεις κάθε σου πράξη."

Από Paolo Coelho

Η ζωή έχει πλάκα...

By Carina

....Καληνύχτα μαλάκα

Η ζωή είναι περίεργη. Τα όνειρα είναι πολύπλοκα. Αν ήταν απλά, δε θα λεγόντουσαν όνειρα μα στόχοι. Τα όνειρα είναι πολλά, κι ένα όνειρο από μόνο του είναι πολλές μικρές ελπίδες. Πόσα πρέπει να θυσιάσεις για ένα όνειρο; Πόσο πρέπει να θυσιαστείς για το όνειρο κάποιου άλλου; Πόσο αντέχεις, και θα αντέχεις, κι αν παύεις να αντέχεις, τι μένει να συμβεί; Τέλος στο όνειρο, ή τέλος στο εμπόδιο; 

"Όσο περνάει ο καιρός...θα γίνεται εκκρεμότητα.."

Το τέλειο...είναι καταδικασμένο σε τέλος. Σε αφήνει κουλουριασμένο στο πάτωμα να κλαις ανήμπορος. Να θυμάσαι όμορφες στιγμές και να αναρωτιέσαι γιατί να περνάνε, γιατί να τις θυμάσαι και να σε πνίγουν. Να θυμάσαι άσχημες στιγμές και να λες πάλι καλά που πέρασα εκείνη τη δύσκολη φάση, αλλά να τρομάζεις γι'αυτό που σε περιμένει μόλις ανοίξεις ξανά τα μάτια σου. Να είσαι ξαπλωμένος δίπλα "στον άνθρωπο σου" και να νιώθεις πως κάτι χάνεις από τη ζωή του, κι η απόσταση όλο και μεγαλώνει, ξανά και ξανά, μέχρι να είστε κοντά μα τόσο μακριά, μα όχι αρκετά κοντά για να αντέξετε, και αρκετά μακριά για να σας διαλύσει.

Φωτιά στο αίμα και πάγος στην καρδιά, τι από τα δύο θα επικρατήσει;

Αυτός ο χειμώνας με βρήκε απροετοίμαστη. Το κρύο με παγώνει και νιώθω...

"...λες και θάμπωνε το γυαλί, και δεν υπήρχε περίπτωση ν'ανακαλύψει αν η ομίχλη ήταν απ'έξω ή από μέσα, ή αν, ακόμα χειρότερα, δε συνέβαινε τίποτα από αυτά και το ίδιο το γυαλί άρχιζε ξαφνικά να εκκρίνει το αδιαφανές, γαλατένιο στοιχείο του επάνω στην επιφάνειά του. Κι αν εκείνος δεν ξυπνούσε και δεν το έσπαζε αυτή τη στιγμή, αυτό θα συνέχιζε να θαμπώνει, ο λήθαργος όλο και θα βάθαινε, η ανάμνηση των στιγμών της εγρήγορσης θα ξεθώριαζε βαθμιαία, κι αυτός θα πέθαινε δίχως να το πάρει είδηση, σαν οδοιπόρος που αποκοιμιέται μες το χιόνι."

...λες και όλη μου η εγρήγορση ξοδεύτηκε μέσα σε λίγους μήνες και τώρα μένω παγωμένη και ανήμπορη μπροστά στο δικό μου γυαλί που αντανακλά τις όμορφες στιγμές, ενώ από πίσω διακρίνεται το τώρα, το λιγότερο ανέμελο τώρα, το διαφορετικό τώρα για το οποίο τίποτα δεν με προειδοποίησε, και σαν τον ήρωα του βιβλίου, καλούμαι να ξυπνήσω, ή να σιωπήσω για πάντα, να αφεθώ στην προδιαγεγραμμένη πορεία των πραγμάτων, ή απλά να ξυπνήσω και να πάρω εγώ τον έλεγχο, σβήνοντας την αντανάκλαση και κοιτώντας μόνο ότι συμβαίνει τώρα, μπροστά μου.

Αστεία η φύση του ανθρώπου...Όλα τα ξέρει, μα αγνοεί τα δύσκολα.

"Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό και καθοριστικό, πιο απτό και σκληρό από τα φαντάσματα."

Πόσα συνοψίζει αυτή η φράση! Τίποτα πιο σκληρό...από τα φαντάσματα. Τίποτα πιο απτό...από τα φαντάσματα. Τίποτα πιο καθοριστικό...από τα δικά μου, αυτοδημιούργητα και αυτοτρεφόμενα φαντάσματα.

"Τίποτα σημαντικό...ζω μονάχα εν λευκώ..."

Τι χρώμα έχει η ζωή σου;

"Η ζωή είναι ένα σύνολο από σχέδια που ανατρέπονται συνεχώς"

...με δικό μου copyright

Η ζωή ίσως και να έχει πλάκα

Κι ας σε λένε μαλάκα

PS: Ήθελα να γράψω για το παιδάκι που το έβαλαν σηκωτό στο σχολικό του σήμερα το πρωί. Ήθελα να γράψω για το πώς είναι να βλέπεις 500 βιογραφικά και να σκέφτεσαι ότι πίσω από τους τύπους κρύβονται άνθρωποι, κι ίσως οι ελπίδες τους να έχουν εναποθετηθεί πάνω σου. Ήθελα να γράψω για το πόσο μου τη δίνουν τα γυαλιά. Δε μου βγαίνει.

PS2: All the things I know right now...I'm glad I didn't know back then!

Ταξιδιάρα Ψυχή

By Carina

Α-πορείες και Δια-δηλώσεις

*Θα ξεκινήσω την ανάρτηση με μια απορία. Γιατί το Σαββατοκύριακο να είναι τόσο σύντομο; Αυτή η Βιομηχανική εποχή μας κατέστρεψε. Όταν δουλεύεις, συνειδητοποιείς την πραγματική υπόσταση του χρόνου. Κι αν είσαι και λίγο πιο βαθύς, αντιλαμβάνεσαι ότι πουλάς το χρόνο σου για χρήματα. Τι θλιβερό πραγματικά. Ό,τι μας δίνεται μετατρέπεται σε εξαγοράσιμο προϊόν...

*Χτες ο καιρός μας έκανε τη χάρη να φερθεί ώριμα, αποδεχόμενος το γεγονός ότι είναι πλέον φθινόπωρο. (Θαρρώ ότι είδα το τελευταίο ξεχασμένο χελιδόνι) Σήμερα όμως μας τα χάλασε πάλι. Έτσι από τη μία βλέπεις γαλότσες, κι από την άλλη σαγιονάρες. Φούτερ και τιραντάκια. Ζακέτες και διαφημιστικά φυλλάδια για αέρα. Ομπρέλες και μπουκαλάκια νερό. Αυτός ο δυισμός με διχάζει. 

*Περπατάς στο δρόμο κι ακούς αυτό τον διάλογο, και λες 'επιτέλους, να δυο άνθρωποι που συμφωνούν μαζί μου!':

"-Φθινοπώριασε ο καιρός..."

"-Ναι...ωραία είναι!"

...μέχρι που λένε το επόμενο και σε γειώνουν:

"-...αλλά δεν έχω παπούτσια να βάλω."

*Αναρωτιέμαι...περάσαμε μια για πάντα στην εποχή των συνεχόμενων καμουφλαρισμένων εκπτώσεων; Προσφορές παντού, σε καλοκαιρινά, χειμωνιάτικα, περσινής σεζόν που είναι ίδια με τη φετινή, σε ρούχα και αξεσουάρ που τα φοράς άνετα με αυτόν τον καιρό και φαίνεσαι τελείως "ιν". Να πώς "η κρίση γίνεται ευκαιρία" για τα απανταχού καταναλωτικά όντα.

*Δωρεάν μαθήματα ιταλικών, ισπανικών, χορού, αγιογραφίας, θεάτρου, φωτογραφίας, κινηματογράφου, κεντήματος...οτιδήποτε για να γεμίζει το μυαλό, το βιογραφικό, και το καρνέ των επαφών στο τρέντυ iphone.

*"Έτσι δεν είναι η ζωή;...Άμα ρέει;"

Και πότε ρέει η ζωή αναρωτιέμαι...

*Σε αυτή την εποχή είμαστε όλοι υπερβολικά διαθέσιμοι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι ας το παίζουμε δύσκολοι...Κατά βάθος όλοι είμαστε ανοιχτοί για όλους και για όλα. Αρχικά...

*Δεν μπορώ να ζω σε μια κοινωνία όπου ένας φιλάει τους γλουτούς του άλλου. Αλληλογλειψίματα, γελοιωδέστατες ευγένειες, γλοιώδεις εκφράσεις αγάπης και λατρείας. Δε θέλω να γλείψω για να πάω κάπου! Ας μείνει η γλώσσα μας ξεραμένη, θα βρούμε άλλο τρόπο.

*Η [λογοκρισία] μαλακία [/λογοκρισία] είναι πηγή ζωής.-

*Γιατί όλα τα κακά να έρχονται μαζί; Τα καλά τα αντέχω. Τα άσχημα όμως...κάνουν τα νεύρα μου κρόσσια. Και δεν έχω κι άδεια να φύγω, να φύγω, να φύγω!

"Ο Θεός δε μας στέλνει τίποτα περισσότερο απ'όσα αντέχουμε...μακάρι όμως να μην με εμπιστευόταν τόσο!" (Μητέρα Τερέζα)

*Θα ήθελα πολύ να ήμουν από αυτούς τους ανθρώπους που μπορούν μέσα σε μια φράση να συνοψίσουν όλα όσα περνάνε από το κεφάλι τους. Αυτό που θέλω να πω, με τα δικά μου λόγια, είναι πως...η ζωή δε σταματάει ποτέ. Θα θέλαμε να είχαμε ένα μαγικό κουμπί που θα πάγωνε το χρόνο και την κίνηση για να πάρουμε μια ανάσα. Όμως οι ανάσες είναι παντού γύρω μας. Σε εκείνη την αχτίδα ηλίου που μπαίνει δειλά στο δωμάτιο, στο αεράκι που φυσάει όταν περιμένεις το λεωφορείο στη στάση, στα λουλούδια που ανθίζουν με πείσμα στο τσιμέντο, σε εκείνον τον άνθρωπο που κάνει όλες σου τις σκέψεις να σβήνουν, σε εκείνη την αγκαλιά που συνοψίζει όλη σου την αγάπη, σε εκείνη τη μοναδική στιγμή που νιώθεις ολόκληρος με όσα λίγα ή πολλά έχεις. Σε εκείνη τη στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μονάχα η αίσθηση ότι ζεις. Εδώ. Και τώρα.

*Χαμογέλα. Είναι Κυριακή.