Multicolour

 By Carina

Υπάρχουν δύο τρόποι να βλέπεις τον κόσμο:...

Ο ασπρόμαυρος...

...και ο πολύχρωμος.

Όπως όμως κι αν κοιτάζεις...

...μερικές φορές και με τρομαγμένο βλέμμα...

 ....να θυμάσαι να έχεις πίστη στον εαυτό σου...σε αυτά που αγαπάς...σε αυτά που θέλεις να κάνεις...σε όσα ονειρεύεσαι κρυφά...και φωναχτά...

...σε όσα νόμιζες ότι δε μπορούσες να κάνεις (ακόμα και να φτιάξεις κολάζ με δύο φωτογραφίες χωρίς να σε βοηθήσει κανείς!).

Αν η ζωή είναι παιχνίδι, δεν τελειώνει ποτέ. Όσο χρονών κι αν είσαι. Βγάλε τη γλώσσα, όχι για να δείξεις πόσο αδιαφορείς για τον κόσμο, αλλά για να θυμηθείς πώς είναι να προσπαθείς να συγκρατήσεις το γέλιο σου...

 Οι θλιβερές σου ιστορίες...

...και μερικές φορές και οι θλιβερές ιστορίες των άλλων (εδώ φωτογραφία από αναπαράσταση δωματίου στο υπερωκεάνιο "Ο Τιτανικός"), θα σε ακολουθούν παντού.

Μοιράσου αυτό που σε πνίγει, προσπάθησε να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, με τα αισθήματά σου, αντιμετώπισε το παρελθόν σου, ξεπέρασέ το, και ζήσε το παρόν σου. Φόρα ένα χαμόγελο, οπλίσου με δύναμη απ'όσα σε κάνουν να νιώθεις χαρούμενος, και θα είσαι αρκετά δυνατός για εκείνα που έρχονται...

 ...ακόμα κι αν βρεθείς εκτεθειμένος, σαν γυμνή κούκλα βιτρίνας τα μεσάνυχτα.

PS: Έτσι γιατί βρέχει και με έπιασε μια μελαγχολία...
Οι φωτογραφίες είναι copyrighted by me, από Art Athens 2010, Public, και στιγμιότυπα της γειτονιάς.


PS2: Να και το τραγούδι της ανάρτησης...The Cool Song...

Hey, baby, take a look at me / I think I'm ready for the kick-down 

You can take a look at the bozo / You can make a rest somewhere / You can have my chair 

What do I tell you now / Will you ever know somehow / Please do not understand / That I am a normal man

Late Night Wondering

By Carina

"Η μνήμη είναι το μόνο που έχουμε. Διάλεξε την καλύτερη."

Η μνήμη είναι επιλεκτική. Δε θυμόμαστε τις χιλιάδες εκδοχές μιας κατάστασης, παρά μόνο αυτή που μας συμφέρει. Η μνήμη είναι ύπουλη. Σου φανερώνεται εκεί που δεν την περιμένεις. Θολώνει το παρόν σου με την ξεθωριασμένη ομίχλη του αμφίβολου παρελθόντος. Η μνήμη...γένους ουδετέρου, που ξυπνάει στις θηλυκές νύχτες και σκοτεινιάζει τις πληθυντικές μέρες.

"Ξέρω ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό. Αλλά παρ'όλα αυτά το συνεχίζω."

Γιατί μπορώ; Γιατί έτσι είμαι; Γιατί βαρέθηκα να με λένε καλό; Κάποτε θα το σταματήσω κι αυτό. Ας ελπίσω να είναι από επιλογή κι όχι από τιμωρία.

"Ποτέ δε θα κάνεις κομμάτια εσύ την ψυχή μου..."

Μη λες ποτέ. Χωρίς το πρώτο ποτέ.

"...θα'σαι πάντα βατράχι του παραμυθιού μου"

Μπορεί να σε φιλήσω...μπορεί κι όχι. Προτιμώ να κρατάω ένα βατράχι ελπίζοντας ότι εκεί κρύβεται αυτό που ψάχνω (τι ψάχνω;;) παρά να σε φιλήσω και να είμαι η απελπισμένη που φίλησε έναν βάτραχο. Life ain't nofairytale.

"Ακόμα κι αν φύγεις για τον γύρο του κόσμου, θα'σαι πάντα δικός μου..."

Ο γύρος του κόσμου είναι μεγάλη απόσταση...

"Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θα ανάβει σαν μεγάλο καράβι..."

Καημένη Αρλέτα, η Αθήνα δεν κοιμάται πια τα βράδια...Εκκωφαντικός ο αναστεναγμός...

Ο κόσμος ξεμακραίνει, είναι βράδυ, μη μιλάς
ωραία στιγμή μου ξένη, στάσου λίγο αν μ'αγαπάς

Κάποτε

 By Carina

Είχα πει ότι δε θέλω αυτό το blog να πάρει πολιτικό χαρακτήρα. Όλοι ξέρουν να μιλάνε για αυτά τα θέματα, δεν υπάρχει ανάγκη για μια ακόμα τέτοια σελίδα. Αλλά με αυτά που γίνονται σήμερα στην Αθήνα, και εδώ και χρόνια στη χώρα, δε μπορώ απλά να σωπάσω.

Από πού να ξεκινήσω;

Από το θάνατο τριών ανθρώπων; Καμία δικαιολογία, καμία συγνώμη, τίποτα δεν είναι αρκετό για να ξεπλύνει το αίμα αυτών των ανθρώπων από τα χέρια εκείνων που έριξαν τη μολότοφ. Η αντίδραση, η διαδήλωση, όλα έχουν ένα μέτρο. Αν πάψεις να σέβεσαι την ανθρώπινη ζωή, έχεις πάψει να είσαι άνθρωπος. Ούτε ζώο δε μπορεί να σε χαρακτηρίσει κάποιος. Ζώα είναι αυτοί που καίνε ασύστολα και αναρτούν πανό στην Ακρόπολη. Εσύ που σκότωσες, όποιος κι αν είσαι, δεν αξίζεις καν να λέγεσαι ζώο. Η ζωή σου δεν έχει καμία αξία πλέον.

Έχουμε χωθεί τόσο βαθιά που δε μας ξελασπώνει τίποτα. Είμαστε χαμένοι. Δεν είμαστε τίποτα. Αν ζούσε κάποιος αγωνιστής του '21, θα αυτοκτονούσε. Πού πήγαμε τη χώρα; Κανένας σεβασμός πλέον; Απευθύνομαι σε όλους, πολιτικούς, κομματόσκυλα, απλούς ανθρώπους. Πώς μπορούμε να κοιτάζουμε γύρω μας και να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας; Υπάρχει κανείς που να αγαπάει ακόμα την Ελλάδα; Να μην είμαστε εθνικιστές, αλλά να σεβόμαστε το χώμα που πατάμε, τη ζωή που μας δόθηκε, και τους ανθρώπους γύρω μας. Ας σεβόμαστε την ελευθερία μας, την αναπνοή που παίρνουμε τόσο αβασάνιστα, γιατί κάποτε τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν δεδομένα.

Είμαστε κατάπτυστοι. Όλοι μας. Μπορεί εσύ και εγώ να μην έχουμε σηκώσει όπλο, βάλει φωτιά, χτυπήσει κάποιον, κλέψει, αλλά έχουμε πονέσει, έχουμε αδιαφορήσει, έχουμε βρομίσει το χώρο μας. Τα εγκλήματα ξεκινούν από τη σκέψη. Για όσους έχουν διαβάσει το 1984, είναι ξεκάθαρο γιατί οι αρχές μιλούσαν για "έγκλημα σκέψης". Η σκέψη οδηγεί στην πράξη, και ένα μολυσμένο μυαλό δεν κάνει αγνές πράξεις.

Ο κόσμος δε θα καταστραφεί από μετεωρίτες, ιούς, έκρηξη πλανητών. Θα καταστραφεί από τους ανθρώπους. Τι υπέροχα πλάσματα που είμαστε, παίρνουμε το πιο αγνό πράγμα στον κόσμο και το διαλύουμε. Δημιουργούμε κάτι και στο τέλος αυτή η δημιουργία παίρνει το πάνω χέρι. Βλέπε το χρήμα. Πώς αφήσαμε αυτά τα κομμάτια χαρτί να κυριέψουν τις ζωές μας; Να μας κάνουν άπληστους; Κλέφτες, δολοφόνους; Γιατί; 

Ας αποδοθεί δικαιοσύνη επιτέλους. Στους δολοφόνους, όλους τους δολοφόνους. Στους κλέφτες. Σε αυτούς που καταστρέφουν τη χώρα εν γνώσει τους. Σε όλους όσους κάνουν κακό για δικό τους όφελος. Πού είναι η δικαιοσύνη;

Τι στο καλό πήγε στραβά με εμάς;

Δε θέλω να κινδυνολογώ. Αλλά με πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Στεναχωριέμαι για τη χώρα μου, γιατί δε θέλω να τη βλέπω να καταστρέφεται. Στεναχωριέμαι για τα παιδιά που γεννιούνται τώρα, γιατί δε θα είναι ποτέ αγνά. Στεναχωριέμαι για τη γενιά μου, γιατί η ανεμελιά τελειώνει κάπου εδώ. Στεναχωριέμαι που νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι, ότι θα ζήσουμε αιώνια. Ο χρόνος όλων είναι μετρημένος. Αν μπορούσαμε να τον χρησιμοποιήσουμε για να προσφέρουμε κάτι όμορφο στους επόμενους...τι καλά που θα ήταν.

Η ελπίδα κάπου εδώ γύρω είναι. Πάντα υπάρχει κρυμμένη σε μια γωνιά. Το ερώτημα είναι...πότε θα δούμε μια φωτεινή ημέρα με πραγματικά χαμογελαστούς και ήρεμους ανθρώπους;

Με μια λέξη; Κάποτε.