How about?

 by Carina

Όλοι είναι καλοί στην αρχή. Οι προθέσεις τους, οι τρόποι τους, η εμφάνιση τους, το χιούμορ, ο τρόπος που σε κοιτάνε, σε αγκαλιάζουν, σε φιλάνε. Οι υποσχέσεις, τα λόγια, τα χαμόγελα, το μέλλον που σου χτίζουν.

Εσύ είσαι καλός στην αρχή. Η διάθεση, η εμπιστοσύνη, η ανοιχτή αγκαλιά, το ανοιχτό μυαλό, η καθαρή καρδιά, χωρίς δισταγμούς, χωρίς παρελθόν, σαν να έχεις μόλις ξαναγεννηθεί.

Και έτσι πιστεύει ο ένας τον άλλο.

Και έτσι πληγώνει ο ένας τον άλλο. 

Και έτσι τελειώνει ο ένας τον άλλο.

Σημασία έχει πώς είναι όλοι στο τέλος.

Όλοι είναι κακοί στο τέλος. Οι προθέσεις, ξεκάθαρες, ο τρόπος, τραχύς, η εμφάνιση, απόμακρη, το χιούμορ, ειρωνικό, ο τρόπος που σε κοιτάνε, σκληρός, που σε αγκαλιάζουν, ψυχρός, που σε φιλάνε, αποχαιρετιστήριος. Οι υποσχέσεις καταρρέουν, τα λόγια μοιάζουν ψεύτικα, τα χαμόγελα εξασθαινούν, το μέλλον που κάποτε σου έχτιζαν γκρεμίζεται σαν κάστρο στην άμμο.

Εσύ είσαι κακός στο τέλος. Η διάθεση, ανύπαρκτη, η εμπιστοσύνη, ασταθής, η ανοιχτή αγκαλιά, κλειστή για εκείνον, το ανοιχτό μυαλό, μόνο για τους άλλους, η καθαρή καρδιά, σκοτεινιασμένη, χωρίς δισταγμούς, για το τέλος, χωρίς παρελθόν, που δε θέλεις να θυμάσαι. 

Και είναι σαν να έχεις μόλις ξαναπεθάνει.

Εμπνευσμένο καθώς έπαιζε....

On a side note

by Carina

Τα καλά του Σεπτεμβρίου, για να λέμε τα σύκα σύκα, και τη σκάφη σκάφη...

• Μπορείς να κάνεις όλα όσα έκανες το καλοκαίρι...χωρίς να ιδρώνεις κάθε πέντε λεπτά

• Όλοι χαίρονται για τις πρώτες βροχές, αν και γνωρίζουν ότι σε λίγο καιρό θα γκρινιάζουν για τον κακό καιρό

• Τα καλοκαιρινά ρούχα φοριούνται ακόμα με μια ζακετούλα, το mix and match βασιλεύει, το layering ζει τις πρώτες μέρες της δόξας του, και τα πόδια μας υποδέχονται με χαρά τα κλειστά παπούτσια

• Έχει περάσει η εποχή των γάμων και των βαφτίσεων. Δε λέω, είναι όμορφες εορταστικές στιγμές αλλά καταντούν λίγο βαρετά όλα αυτά κάποια στιγμή...

• Ξεκινούν ξανά οι αγαπημένες μας σειρές...οι ξένες φυσικά!

• Κάνουμε σχέδια για αποδράσεις σε βουνά...ενώ σύντομα θα αρχίσουμε να ονειρευόμαστε και τζάκια!

• Αντί για παραλία, μαζευόμαστε όλη η παρέα σε κάποιο σπίτι για επιτραπέζια

• Το μαύρισμα φεύγει σταδιακά και έτσι αποκτάμε όλοι ξανά την ίδια απόχρωση. Αυτό για εμάς που δεν μαυρίζουμε εύκολα!

• Τρώμε άφοβα γλυκά. Η κυτταρίτιδα θα μας απασχολήσει ξανά σε 8 μήνες!

• Υπάρχει ακόμα άφθονο ζεστό νερό για να κάνεις μπάνιο κάθε φορά που ανοίγεις τη βρύση...αλλά και αρκετό κρύο για να δροσιστείς

• Ανακαλύπτεις ξανά τα φθινοπωρινά χρώματα, πράσινο, καφέ...

• Ανοίγουν τα σχολεία...και η γειτονιά αποκτά ησυχία!

• Τα Jumbo φουλάρουν σε σχολικά είδη (τετράδια, στυλό, σετ αλληλογραφίας) και θυμόμαστε ξανά την παιδική μας ηλικία

• Είναι η κατάλληλη εποχή για αλλαγές, μικρές ή μεγάλες

• Η μελαγχολία της συνεφιασμένης Κυριακής δεν σε στεναχωρεί, αλλά ίσα-ίσα, σε γεμίζει δημιουργική έμπνευση και διάθεση να ξεχυθείς στους δρόμους με τη φωτογραφική σου μηχανή

• Και τέλος...μετράμε μόνο 70 εργάσιμες μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα!!

Please don't wake me up when September ends

Διπολικά και Αόριστα

By Carina

Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις ότι η έμπνευση στερεύει. Οι στιγμές όμως τείνουν να γίνουν μέρες, και οι μέρες εβδομάδες, και οι εβδομάδες μήνες. Κι όλο σου έρχονται ιδέες, και όλο αρχίζεις να γράφεις, και ο ενοχλητικός κέρσορας αναβοσβήνει σαν το χαλασμένο φανάρι που θέτει τις οδηγικές σου ικανότητες επί τάπητος και ασφάλτου. Μια μέρα λοιπόν αρχίζει να σκοτεινιάζει, κι ακούς ότι στην Καλαμάτα έβρεχε για δύο ώρες, και στην Άρτα "πλημμύρισε ο τόπος", ενώ στην Αθήνα συννεφιάζει αισθητά. Έτσι σκέφτεσαι ότι ο άνθρωπος είναι ανώμαλος κυκλοθυμικός διπολικός, ή τουλάχιστον από όλους τους ανθρώπους εγώ, γιατί δε με πειράζει καθόλου, αντίθετα γεννάται η διάθεση να γράψω ασυνάρτητα απεριόριστα αόριστα. Όσο κι αν αγαπώ τη θάλασσα, τη ζέστη, το καλοκαίρι, αυτή η γλυκιά μελαγχολία του φθινοπώρου, με τις σταγόνες που λερώνουν το τζάμι με μια ιδιαίτερη καλλιτεχνικότητα, μου θυμίζει άλλες εποχές, σαν αυτές στις οποίες θα ταίριαζα περισσότερο, χωρίς να μπορώ ωστόσο να τις προσδιορίσω. Η σχολική τσάντα, τα καινούρια βιβλία, τα μαθήματα χωρίς διάβασμα, οι ελαστικές πρώτες μέρες...το μαύρισμα που φθίνει σταδιακά χωρίς να σε νοιάζει γιατί θυμάσαι ξανά τα μποτάκια και τα μπλουζάκια με τους ταράνδους... Κάπως έτσι καταλήγω γραφική σαν όλους εκείνους που εύχονται καλό χειμώνα, με το που μπει ο Αύγουστος, ή ακόμα χειρότερα "καλό υπόλοιπο καλοκαιριού" λες και το καλοκαίρι είναι στρατός, θητεία, ή πρακτική.

Η νωχελικότητα και ραθυμία (και όλες αυτές οι λέξεις που θυμίζουν κείμενα εποχής και Χέμινγουεϊ, καλοκαίρια στον αμερικάνικο Νότο, από αυτά που βλέπουμε στις ταινίες μόνο) αποβλακώνει το μυαλό και κουκουλώνει ασφυκτικά την έμπνευση. Αχ ήλιε, μη βγαίνεις τώρα, δε σκοπεύω να πάω στη θάλασσα σήμερα, άσε με να απολαύσω λοιπόν αυτό το αίσθημα του ξεπλύματος, λόγω-της-απουσίας-καλύτερης-λέξης, από τη θερινή υπνηλία, για να μην πω υγρασία, ιδρώτα, και αίσθημα αντιπάθειας για τον εαυτό, ή μάλλον για το σώμα που προβάλλει τις αδυναμίες του περίτρανα και ένδοξα με παραπάνω από έναν τρόπους.

Θα μου άρεσε να περνάω τις μέρες μου χωμένη στις λέξεις, διαβάζοντας για εμπειρίες άλλων ανθρώπων, πραγματικές ή φανταστικές, μα κάτι τέτοιο μοιάζει δύσκολο, αδύνατο, μα κυρίως αδυναμία...υπεκφυγή. Θυμάμαι τα καταπράσινα δάση του χωριού και με πιάνει μια ιδιαίτερη νοσταλγία. Είναι ανόητο σκέφτομαι, δεν έχω περπατήσει ποτέ στα δύσβατα μονοπάτια τους, και άλλωστε φοβάμαι τα έντομα και τα ερπετά. Κυρίως τις αράχνες, και φυσικά τα φίδια. Όμως μόνο εκεί μπορείς να αφεθείς στο τίποτα (αέρας) και τα πάντα (φύση). Τι ποιητικό.

Όλοι εκείνοι που γράφουν, δεν ξέρω γιατί γράφουν. Για τους άλλους? Για τον εαυτό τους? Για να μην ξεχάσουν? Για να μοιραστούν? Ή απλά και μόνο για να νιώσουν ότι η μέρα είχε κάτι ξεχωριστό και ανεξίτηλο...αντίθετα από τη ζωή που τους προσπερνάει. Να, σαν το λεωφορείο που μόλις έχασες.

Είναι φοβερό. Είναι μια φοβερή αηδία.

Sometimes finding the light means you must pass through the deepest darkness