Μια σταλίτσα και δύο ρόδες

By Carina

Είδα ένα κοριτσάκι στο δρόμο. Σχεδόν νεογέννητο. Μια σταλίτσα άνθρωπος. Ανθρωπάκι, με πυκνά μαύρα μαλλιά κι ανοιχτόχρωμα μάτια. Την κοίταζα και χαμογελούσα. Πώς γίνεται να μην χαμογελάσει κανείς όταν αντικρίζει μια τέτοια φατσούλα, που ατενίζει με τα μικρά της μάτια τον κόσμο όλο?

Σκεφτόμουν ότι αυτό το κοριτσάκι κάποια στιγμή θα μεγαλώσει. Δεν θα την δω ποτέ ξανά εγώ, και δε μάθω ποτέ τι (απ)έγινε στη ζωή της. Μπορεί να γίνει ξανθιά με κατάμαυρα μάτια. Μπορεί να είναι καλή μαθήτρια, ή ίσως ατίθαση. Μπορεί να είναι ήρεμη ή να γκρινιάζει και να επαναστατεί συνεχώς. Μπορεί να μείνει μοναχοπαίδι. Μπορεί να ζήσει τους γονείς της μέχρι τα εκατό τους, ή μπορεί να φύγει εκείνη πιο γρήγορα από αυτούς. Μπορεί να γίνει διάσημη, άσημη, πετυχημένη, αποτυχημένη, με γάμο, ή διαζύγια, με παιδιά ή χωρίς, ζωόφιλη, αλλεργική, businesswoman, να φοβάται την οδήγηση, να εμφανίσει αλλεργία στις ντομάτες, να αρρωστήσει σοβαρά, να μην έχει ποτέ έλλειψη βιταμινών, να παχύνει, να είναι αδύνατη, να εκπληρώσει τα όνειρα της, να μάθει να ζει σε έναν κόσμο κατεστραμμένο, να να να...

Αυτό το μικρό πλασματάκι, και εδώ βρίσκεται το πιο τρομερό, ή μάλλον τρομακτικό (κυρίως τρομακτικό) συμπέρασμα: αυτό το λιλιπούτειο έχει όλη του τη ζωή μπροστά. Υπάρχουν τόσες πολλές πιθανότητες, τόσες εκβάσεις, τόσες στροφές κι ευθείες που μπορεί να ακολουθήσει η ζωή της που σχεδόν μου κόβει την ανάσα. Δεν είναι όμως έτσι μονάχα για εκείνη. Και για εσένα που είσαι 50 και θεωρείς ότι η ζωή σου έχει πάρει την πορεία της, τα πράγματα είναι ρευστά, κατά τον Ηράκλειτο. Μπορεί να ξυπνήσεις αύριο και να χωρίσεις, να αλλάξεις δουλειά, κομμωτήριο, αέρα. Και για εμένα που είμαι λίγο πάνω από τα 20, η ζωή έχει τόσες πιθανότητες όσο και η δική σου.

Έβλεπα σήμερα ένα (άλλο) παιδάκι που έκανε ποδήλατο χωρίς βοηθητικές, και σκέφτηκα το εξής: Η ζωή είναι σαν την πρώτη φορά που κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες: δεν μετράει μόνο η ισορροπία για να μην χτυπήσεις, αλλά και η πορεία που θα ακολουθήσεις. Γιατί αν έχεις το βλέμμα στο τιμόνι, θα χάσεις αυτά που σε προσπερνάνε κι αυτά που έρχονται κατά πάνω σου. Αν κοιτάς όμως μπροστά, κι απορροφάς όσα σου δίνει ο κόσμος, θα βρεις και την ισορροπία σου και την πορεία που σου ταιριάζει. 

Η ζωή είναι σαν την πρώτη φορά που κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.                  

Πάντα τρομαχτική, μα και συνάμα τόσο ευχάριστη.

Στερνή μου άδεια, να σ'είχα πιότερο

By Carina

Ωραίο πράγμα η άδεια. Κι ο ύπνος, το φαγητό, η ξεκούραση, η χαλάρωση, μακριά από τα τηλέφωνα, το άγχος, την πίεση, τα νεύρα. 

Αλλά ακόμα πιο ωραίο είναι να σηκώνεσαι το πρωί για να πας μια βόλτα στα μαγαζιά, να μην βρίσκεις καθόλου κόσμο, να σου βγαίνουν τα ψιλά, να βγάζεις κάρτα ΜΜΜ για τον Μάιο 5 μέρες νωρίτερα (in your face, ουρές!), και κυρίως, να καταλήγεις στα Jumbo και να φεύγεις από εκεί με δέκα πράγματα περισσότερα από αυτά που υπολόγιζες να πάρεις. 

Να, όπως αυτή η ατζέντα δώρο για μια συν-Παριζιάνα, ή το μικρό λεοπάρ σημειωματάριο που ανυπομονώ να βγάζω από την τσάντα μου για να δείχνω ότι ναι, δεν ντρέπομαι να κουβαλάω κάτι τόσο κιτς. Ή αυτή η λευκή κόλλα που χρησιμοποιούσαν στο Art Attack και ζηλεύαμε όλα τα παιδάκια, ή εκείνες οι μίνι τέμπερες που χρησιμοποιώ για να βάφω chopsticks (ναι, εγώ κινέζικο τρώω με πιρούνι γιατί κρατάω τα chopsticks για να τα βάψω και να τα φορέσω στα μαλλιά μου). Το ωραίο ρεσώ που σκέφτομαι να κάνω δώρο στη μαμά μου (πλησιάζει και η γιορτή της μητέρας βλέπεις...), και τέλος, η μίνι τράπουλα που βρήκα στο ταμείο. Η οποία, by the way, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη, αφού με αυτή έντυσα ένα τετράδιο (φώτο πριν και μετά σύντομα στις οθόνες σας), ενώ αποδείχτηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για να φτιάξω και ένα κολιέ (φώτο soon-to-come). Ποιος είπε ότι οι παρορμητικές αγορές (impulse buying) είναι αποτυχημένες?

Το ζουμί τελοσπάνων, όλης της υπόθεσης, είναι ότι η δουλειά με τσιτώνει και ενώ έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο στη διάθεση μου, τον χάνω μέσα σε όλο αυτό το τσίτωμα και δεν κάνω τίποτα από όσα θέλω να κάνω, όπως ας πούμε, να πάω χαλαρά για χαζο-ψώνια (που πάντα με κάνουν να νιώθω λιγάκι ευδιάθετη), ή να κάτσω στην πλατεία της γειτονιάς για παγωτό, χωρίς να σκέφτομαι "Σε 36 ώρες δουλειά...σε 24 ώρες δουλειά...σε 10 ώρες δουλειά...", σαν να κάνω αντίστροφη μέτρηση για την τελευταία πτήση του Challenger ένα πράγμα, σε slow motion. Γιατρέ μου, είμαι σοβαρά?

Ψάχνω μια λύση λοιπόν, για να είναι κάθε ΣΚ μου σαν mini διακοπές. Όποιος τη βρει, θα του κάνω δώρο μια βόλτα στα Jumbo. Ίσως πάλι, να χρειάζομαι διακοπές μεγάλης διάρκειας, σαν το spring break που κάνουν οι Αμερικάνοι. Ή αλλιώς, περιμένω ενδόμυχα το καλοκαίρι για να "λιώνω στο εξοχικό", δηλαδή στην παραλία, τα απογεύματα μετά τη δουλειά, παρέα με ένα βιβλίο, έτσι ώστε να είναι η κάθε μέρα σαν μικρές, πολύ πολύ μικρές, διακοπές. Διακοπούλες. Διακοπίτσες. Χμ. Ναι. Αυτά.

ΠιΕς: Πειράζει που θυμάμαι τις σούπες που έφαγα στην Ελβετία και μου τρέχουν τα σάλια, ενώ με αφήνουν αδιάφορη τα γλυκά?

ΠιΕς Δύο: Ένα μωρό ήξερε να διαβάσει και να προφέρει τη λέξη Jumbo που είδε γραμμένη πάνω σε μια σακούλα. Ουάου.

ΠιΕς Τρία: Επόμενη αργία: 13 Ιουνίου. 47 ημέρες, 5 ώρες, 15 λεπτά, και μερικά δευτερόλεπτα μακριά...

Το μυστικό πίσω από το γλυκό γάλα

By Carina

Σήμερα κατάλαβα γιατί δεν πρέπει να μένω μόνη μου σπίτι. Οι γονείς μου έφυγαν για τας εξοχάς, και ο αδερφός μου βγήκε μόλις για 3 ώρες. Και ενώ εγώ έχω να αντικρίσω το δωμάτιο μου απόγευμα για σχεδόν...πολλές...ημέρες (βάλε 5!), και να ανοίξω τον υπολογιστή από χτες το πρωί *επιφώνημα έκπληξης*, με έπιασε αυτή η απροσδιόριστη βαρεμάρα που καταλήγει συνήθως...στην κουζίνα.

Μιλάμε βέβαια για αυτού του είδους την λαιμαργία που είναι κάτι ανάμεσα στο "κάθομαι να φάω κανονικό φαγητό" και στο "τσιμπολογάω για να εξασκήσω τη μασέλα μου". Ξεκίνησα την επιδρομή μου από τα κριτσίνια, με τη συνοδεία μιας φέτας τυριού για τοστ. Λίγο το αλάτι, δίψασα, και καθώς άνοιξα το ψυγείο, έπεσε το μάτι μου σε αυτά τα αμύγδαλα που περιφρονούσα τόσο καιρό. Πήρα τέσσερα, θαύμασα για ακόμα μια φορά το εξαιρετικό κάλλος του εσωτερικού του ψυγείου μου, και κατευθύνθηκα στο διπλανό ντουλαπάκι για τη γλυκιά αμαρτία που ακολουθεί κάθε αλμυρό γεύμα. Μμμ...γλυκό κερασιού, σαν αυτό που μας έβαζαν στο παγωτό όταν ήμασταν μικρά. Γρήγορα και αθόρυβα άρπαξα ένα κερασάκι, και μεταφέρθηκα στον απέναντι πάγκο, όπου το βλέμμα μου έπεσε πάνω στις μερίδες γαλατάκια Νουνού που βάζουμε στον καφέ. Κοίτα να δεις που ποτέ δεν μπορώ να τους αντισταθώ, και σαν παρανοϊκή πίνω γάλα εβαπορέ από τις μικροσκοπικές συσκευασίες. Κανένας δεν καταλαβαίνει γιατί έχω τέτοια ψύχωση (ούτε εγώ η ίδια) αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να με κάνει να σταματήσω! Φυσικά, μετά το γάλα ακολουθεί πάντα μπισκότο, και συγκεκριμένα Petite Beure, ενώ λίγο παραδίπλα είχε αράξει λίγο τσουρέκι, το οποίο είπα να τιμήσω, μέρες που είναι. Και έτσι βρέθηκα πάνω από τον νεροχύτη (ε μην ρίξω παντού ψίχουλα και σκουπίζω μετά!) να συλλογίζομαι τι άλλο θα "τσιμπήσω". Τελικά κατέληξα σε φρέσκο γάλα...με ένα μικρό twist.

Έβαλα μια κουταλιά από το σιρόπι του γλυκού κερασιού, κι όταν το δοκίμασα, σκέφτηκα ότι ανακάλυψα επιτέλους το μυστικό πίσω από το γλυκό γάλα που μπορεί να κάνει και το πιο αμετανόητο νιάνιαρο να λυγίσει. Ώσπου έβγαλα το κουτάλι και ανακάλυψα ότι όλο το σιρόπι είχε μείνει πάνω του, κι εγώ στεκόμουν σαν ανόητη πάνω από τον νεροχύτη με ένα σφηνοπότηρο απλού φρέσκου γάλακτος.

Έτσι το γύρισα στο νερό...γιατί τα άλλα..."με χαλάνε".

ΠιΕς: Μακριά από την κουζίνα, όσο κι αν βαριέστε!

ΠιΕς Δύο: Καλή Ανάσταση, καλή ξεκούραση, και...βαθιές αναπνοές! 

ΠιΕς Τρία: Σαν να ψιλοπείνασα. Τι να φάω?