Τσάμπα καίει η λάμπα

Εδώ φλουρί, εκεί φλουρί

2012-01-03T01:19:00.000+02:00

By Carina

Just shine on...

Η βασική συνταγή για μια αξέχαστη Πρωτοχρονιά είναι, μεταξύ άλλων, η διακοπή ρεύματος πάνω στο καλύτερο: την βασιλόπιτα. Να λοιπόν ένας πρωτότυπος τρόπος να κερδίσει κανείς το φλουρί: από τύχη γιατί έσβησαν τα φώτα και πήρε το κομμάτι που αναλογούσε σε κάποιον άλλον, στημένα γιατί είδε πού κρυβόταν λίγο πριν πέσει το ρεύμα, με συνωμοσία έχοντας συμφωνήσει με την ΔΕΗ να κάνει την διακοπή ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, ή με γκαμεντιά, όταν παραλίγο να το καταπιεί καταβροχθίζοντας την ωραία βασιλόπιτα μέσα στο σκοτάδι. Για εμάς στις εξωτικές περιοχές Παγκρατίου, Ζωγράφου, Υμηττού, που ζήσαμε αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή, το 2012 προμηνύεται...γεμάτο εκπλήξεις, αφού δεν ξέρεις τι σου φυλάει στην επόμενη γωνία, ή μάλλον στον επόμενο διακόπτη. Σε εμάς τους λίγους και εκλεκτούς που ένιωσαν το μένος της ΔΕΗ Πρωτοχρονιάτικα, πέρα από τα χαράτσια και τις αυξήσεις (αυτό είναι καθημερινότητα πλέον), γεννήθηκε το εξής εύλογο ερώτημα: αν μια υπερφόρτωση αλλαγής του χρόνου ήταν αρκετή να ρίξει την τάση, κάτι που δεν συμβαίνει ούτε όταν δουλεύουν τα air-condition στο φουλ, φαντάσου τι καταστροφή θα προκαλέσει το ληγμένο ημερολόγιο των Μάγιας. Τα ρολόγια θα αρχίσουν να τρέχουν ανάποδα, ο Καμίνης θα στήσει δέντρο στο Σύνταγμα, τα άδεια μαγαζιά θα χαρίζονται, δεν θα νοικιάζονται, οι τηλεοράσεις θα αυτοαναφλεγούν, και θα ηρεμήσουν επιτέλους τα κεφάλια μας.

Λοιπόν, το να κερδίσεις το φλουρί σε τέτοιες δύσκολες εποχές είναι ευχή και κατάρα. Ειδικά αν το κερδίσεις με την πρώτη...βασιλόπιτα. Ευχή γιατί η τύχη περισσεύει όσο και τα πέντε ευρώ στον άφραγκο. Και κατάρα γιατί αναλαμβάνεις την σκληρή υποχρέωση να κάνεις ποδαρικό σε όλους. Δηλαδή Όπα...ΟΠΑ! Από πότε ένα στρογγυλό νόμισμα σε μια πίτα βουτύρου, ζάχαρης, αυγών, και άχνης χαρίζει τόση τύχη ώστε να εγγυάται μαγικά στον αποδέκτη τυχερό πόδι; Κι αν σου πάει στραβά η χρονιά, θα φταίει το νόμισμα άραγες; Δεν νομίζω...εγώ θα κακοχαρακτηριστώ, και η χαζοφάτσα του Δημόκριτου θα με κοιτάζει με το ανέκφραστο πλαγιαστό του μάτι, σαν να μου λέει "Βρε δεν με παρατάς κι εσύ...Εγώ φορτώθηκα την αιωνιότητα."

Λοιπόν...είχα πολλά χρόνια να κερδίσω το φλουρί. Τώρα που το σκέφτομαι...η πρώτη φορά που το κέρδισα ήταν, θαρρώ, το 2000, όπου με χαρά ανακάλυψα στην πίτα μου ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο, το οποίο, όπως ανακάλυψα με ανακούφιση, δεν οφειλόταν σε μαγειρικό σφάλμα, αλλά στην καλή μου τύχη. Κι εγώ κοκορευόμουν ότι κέρδισα το φλουρί κι είμαι εξασφαλισμένη για ολόκληρη τη χιλιετία (ναι, αυτό χρειαζόμουν για να ζήσω μέχρι το 2999). Αργότερα γκρέμισαν το όνειρό μου, αφού μου αποκάλυψαν ότι ήταν στημένο γιατί ως μικρή κι ανώριμη, τους είχα πρήξει όλους με το σοβαρό ερώτημα "εγώ πότε θα κερδίσω το φλουρί;" κι έτσι προτίμησαν να μου το δώσουν, μπας και τους αφήσω ήσυχους για τα επόμενα χίλια χρόνια. Ήττα no1.

Ήττα no2. Την επόμενη φορά που κέρδισα το φλουρί ήταν πριν λίγα χρόνια, δε θυμάμαι πόσα, ή πότε, αλλά όσο το σκέφτομαι μου φαίνεται όλο και πιο πρόσφατο. Λοιπόν, κόβαμε την πίτα, και με προσπέρασαν κατά λάθος, δίνοντας το κομμάτι μου σε κάποιον άλλο. Διαμαρτυρήθηκα φυσικά (ας το πάρουν απόφαση επιτέλους, όπου μπλέκεται βασιλόπιτα το παίρνω πατριωτικά) και πήρα το επόμενο κομμάτι το οποίο...τσα! Είχε το φλουρί. Ένιωσα σαφώς προδομένη και αδικημένη. Το κομμάτι που προοριζόταν για μένα αρχικά, ήταν ά-φλουρο, και η τύχη με κορόιδευε κατάμουτρα, χαρίζοντας μου την τύχη κάποιου άλλου. Fail.

Το τρίτο και τυχερό ήταν το φετινό...όπου η διακοπή ρεύματος προκάλεσε μια σύγχυση, κι έτσι όπως απλώσαμε το χέρι να πιάσουμε το πιάτο του συγγενή στα αριστερά, ρίξαμε την σαμπάνια, προκλήθηκε ένας μικρός πανικός, ένας μικρός Τιτανικός (σε απλά D) και όταν επανήλθαμε στο σοβαρό θέμα που μας έκαιγε όλους, προσπέρασαν τον συγγενή αριστερά, και έδωσαν το κομμάτι του σε εμένα, το οποίο ξεκόλλησε πριν φτάσει τον προορισμό του, και Ω! αποκαλύφθηκε το φλουρί. Λοιπόν, κάποιος θα έλεγε ότι πήρα το αίμα μου πίσω για την άδικη προσπέραση των προηγούμενων χρόνων. Εγώ όμως, η γκρινιάρα της βασιλόπιτας, λέω ότι είναι καιρός επιτέλους να σταματήσει να με κοροϊδεύει το φλουρί, και να έρθει κάποια στιγμή στο κομμάτι μου φυσιολογικά, χωρίς στημένα μοιράσματα, χωρίς προσπεράσεις, με την ορθή σειρά, και σαν νορμάλ άνθρωπος να το δαγκώσω και να ουρλιάξω με χαρά "το βρήκα!", καταστρέφοντας την αγωνία όλων των υπόλοιπων που ψαχουλεύουν με μανία το κομμάτι τους. Ζητάω πολλά;

Όχι, δηλαδή, φαντάσου τι έχει να γίνει τα επόμενα χρόνια. Αν εξελίσσεται έτσι η σχέση μου με τη βασιλόπιτα, έχοντας "κερδίσει" το φλουρί 3 φορές σε 22 χρόνια, δηλαδή περίπου 1 φορά κάθε 7 χρόνια (συμβολικό το 7), στα 29 μου που θα κερδίσω ξανά το φλουρί, αν τα μαθηματικά δεν με διαψεύσουν, υποθέτω ότι θα ξεκολλήσει η σκεπή και θα προσγειωθεί στο κεφάλι μου ο Άγιος Βασίλης. Στα 36 θα χαλάσουν τα φρένα του Ρούντολφ και θα σκάσει με τα κέρατα στο τραπέζι, στα 43 θα μας χτυπήσει την πόρτα ο παππούς ΕΤ ζητώντας να τον πάμε επιτέλους σπίτι, στα 50 θα ξαναγεννηθεί ο Βόλντεμορτ από τις στάχτες στο τζάκι...και λοιπά και λοιπά και λοιπά...

Αλλά νομίζω ότι βιάζομαι λιγάκι. Για να φτάσουμε στην επόμενη βασιλόπιτα (εντάξει, έχουμε κι αυτή της δουλειάς, αλλά δεν έχει φλουρί) πρέπει πρώτα από όλα να επιβιώσουμε από το 2012, την χρονιά που ήδη από καιρό έχει κακοχαρακτηριστεί εξαιτίας ενός λαού που κανείς δεν γνώρισε, εξαιτίας των Αμερικάνων που όπου ακούν καταστροφή βλέπουν δολλάρια, και εξαιτίας των μεγάλων πολιτικών κεφαλιών και οικονομικών κεφαλαίων αυτού του τόπου και μη. Λοιπόν, έρχονται, αν είμαστε τυχεροί, άλλες 363 ημέρες για εμάς, οι οποίες εύχομαι να είναι ανώδυνες, κι όχι σαν το τσιρότο, γεμάτες καλές εκπλήξεις, κι όχι σαν την βασιλόπιτα, και φυσικά με υγεία και δουλειές...Και λιγότερους φανταστικούς διαλόγους με αρχαίους χαρακτήρες παλιών νομισμάτων. Το είχε πει και ο Νταμπλντορ άλλωστε, δεν κάνει καλό να ονειρεύεσαι και να ξεχνάς να ζεις.

Καληνύχτα τρύπια δεκάρα, καληνύχτα τυχερό ευρώ, καληνύχτα 10 δραχμές του 1982...Εγώ πέφτω για ύπνο τώρα, φροντίστε να δουλέψετε, εντάξει; Δεν σας πληρώνω τσάμπα...

ΠιΕς: Καλή Χρονιά σε όλους με υγεία, δύναμη, και ασφάλεια!...

Do not hold back

2011-10-28T13:53:00.003+03:00

By Carina

Just a little note to say...

Πολλά πράγματα στη ζωή είναι τρομακτικά. Πολλά.

Όπως...

...η πρώτη φορά που θα μπεις σε αεροπλάνο μόνος σου

...η πρώτη φορά που θα δώσεις συνέντευξη

...η πρώτη φορά που θα χαθείς σε κάποια άγνωστη περιοχή

...η πρώτη φορά που θα πας σινεμά μόνος σου

...η πρώτη φορά που θα βρεθείς σε μια ξένη χώρα χωρίς κάποιον να σε καθοδηγεί

...η πρώτη φορά που θα πιάσεις το τιμόνι χωρίς συνοδηγό

...η πρώτη φορά που θα δώσεις εξετάσεις

...η πρώτη φορά που θα βγεις ραντεβού

...η πρώτη φορά που θα αποφασίσεις να βάλεις ένα τέλος

...η πρώτη φορά που θα μπεις στο αμφιθέατρο

...η πρώτη φορά που θα μιλήσεις, χορέψεις, τραγουδήσεις μπροστά σε κοινό

...η πρώτη φορά που θα κάνεις ζημιά

...η πρώτη φορά που θα σηκώσεις το τηλέφωνο στη δουλειά

...η πρώτη φορά που θα στείλεις ένα μαζικό επίσημο email

...η πρώτη φορά που θα αποφασίσεις ότι έχεις πια μεγαλώσει και πρέπει να σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από την πλάτη των άλλων, που θα αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου, που θα πεις μια ιστορία χωρίς δισταγμούς, που θα υψώσεις το ανάστημά σου, που θα υποστηρίξεις τη γνώμη σου, που θα βρεθείς σε μια διαμάχη, που θα καταλάβεις ότι το μόνο που χρειάζεσαι είναι πίστη στον εαυτό σου...

...άλλωστε ο φόβος του σήμερα γίνεται η ανάμνηση του χτες.

"Οι τραγωδίες των άλλων είναι πάντα απογοητευτικά μπανάλ"

True Story

2011-10-18T21:09:00.001+03:00

By Carina

Happy winter, you fools!

Όταν μπαίνεις σε μια σχολή, η τετραετία σου μοιάζει απίστευτα μακρινή, τόσο όσο σου μοιάζουν και τα 30 στα 20 κάτι. Το σχολείο είναι μια παρελθοντική οντότητα που θέλεις να καταχωνιάσεις για πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, κι έτσι ξεκινάς ένα ωραίο χειμωνιάτικο πρωινό για το άγνωστο κέντρο, με βάρκα την ελπίδα. Η μεγαλύτερη διαφορά σχολείου-πανεπιστημίου, πέρα από τα προφανή, είναι ότι στο πανεπιστήμιο ζεις μεγάλες στιγμές πραγματικής ενηλικίωσης, όπου νιώθεις σαν το παπάκι που το άφησε μόνο του η μαμά του να κολυμπήσει στα νερά της μεγάλης λίμνης.

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη μέρα. Στην επιβλητική Νομική. Είχα αργήσει (έπρεπε να το είχα καταλάβει από τότε: αν δεν μπορώ να είμαι συνεπής την πρώτη μέρα της επίσημης ενηλικίωσης μου, τι θα με κάνει άραγε να γίνω?), κι έτσι με το που μπήκα στο αμφιθέατρο, δεν πρόλαβα να απολαύσω την μεγαλειότητα του. Σωριάστηκα σε μια καρέκλα κι άρχισα να αναπνέω (όχι γνώση) ενθουσιασμό. Όλα ήταν καινούρια, μεγάλα, άγνωστα, τρομακτικά, και γεμάτα δυνατότητες. Σαν την Αμερική ένα πράγμα. Τα πάντα από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα θα ήταν, είναι, γεμάτα δυνατότητες.

Και πέρασαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Θυμάμαι...το άγχος της εξεταστικής, που έφερνε αυτόν τον κόμπο στο στομάχι, αλλά κοίταζα τον διπλανό μου (τον πρώτο αγόρι-φίλο μου) κι ένιωθα ανακούφιση γιατί ήξερα ότι εκείνος ήταν πιο αγχωμένος από εμένα και κατά βάθος θα πήγαιναν όλα καλά. Τώρα αυτός ο διπλανός είναι στρατό, κι έχει τόσα να μου πει, κι έχω τόσα πολύ να του γκρινιάξω, για όλα όσα έχω ζήσει όσο εκείνος λείπει, κι αυτός ο διπλανός ήταν και πάλι δίπλα μου όταν ορκιζόμασταν (πώς το πήραμε αυτό το πτυχίο ποτέ δεν θα καταλάβω), κι αποτελεί για μένα μια ζωντανή ανάμνηση όλων εκείνων των στιγμών. Της ραδιοφωνικής εκπομπής, των τσακωμών, της νοερής επίθεσης στον τάδε και στον δείνα καθηγητή ("μα πόσο @γ$*5!^% είναι!!"), της γκρίνιας για τις απεργίες των ΜΜΜ, του άγχους, του γέλιου, της παράνοιας, του μοιράσματος βιογραφικών σε όλα τα ραδιόφωνα του λεκανοπεδίου... Κι αυτές είναι στιγμές που δεν περίμενα ότι θα ζήσω. Και στιγμές που πέρασαν πιο γρήγορα από όσο θα ήθελα. Σαν το Μilko, πίνεις πίνεις και λες δε θα τελειώσει ποτέ, και ξαφνικά έχει αδειάσει το μπουκάλι. Το ξέρεις ότι θα συμβεί αλλά δεν το περιμένεις.

Και να ήταν μόνο αυτά...Θυμάμαι τις ώρες που περνούσαμε στις καφετέριες με παρέες των 20 ατόμων (ο εφιάλτης κάθε σερβιτόρου), τα κρουασάν σοκολάτα και τα παγωτά Mac Flurry μετά από κάθε αγχωτική παρουσίαση, η αντίστροφη μέτρηση των μαθημάτων (41...32...27...12...το ένα έμοιαζε πολύ μακριά), οι παρέες που άλλαζαν κάθε μέρα, η γεμάτη μνήμη του κινητού από όλους αυτούς τους νέους (άχρηστους) αριθμούς, τα βίντεο, και τις φωτογραφίες...

Και όλα αυτά τώρα είναι παρελθόν. Το μόνο που σε ενώνει μαζί τους είναι το back up του σκληρού δίσκου και τα περιστασιακά μηνύματα από τους παλιούς σου συμφοιτητές.

Τι είναι πιο κοντά λοιπόν: αυτά που πέρασαν ή αυτά που έρχονται?

They say quitters never win

We walk the plank on a sinking ship

There's a world outside of my front door.. 

Walking down on memory lane

We're alone together, we're alone 

Ο Πρωτάρης

2011-09-18T18:03:00.002+03:00

By Carina

...New shoes always hurt...

(όπως λέμε, κάθε αρχή και δύσκολη)

Μπήκαμε χτες το βράδυ σε έναν ταξιτζή πρωτάρη. Εγώ δεν είμαι κι άνθρωπος που έχει φάει τα ταξί με το κουτάλι (σε αντίθεση με τα λεωφορεία...) αλλά δεν είχα μπει ποτέ ξανά σε καινούριο, ολόφρεσκο, να σπαρταράει στο τιμόνι, ταξιτζή. Η ιστορία γνωστή: είχε μείνει άνεργος, λεφτά γιοκ, ζωή γιοκ, σχέση γιοκ, οπότε για να μην γιοκ κι εκείνος, είπε να στραφεί στην γνωστή λύση. Δεν ήξερε λοιπόν, καθόλου το Παγκράτι, ούτε τη Φρύνης, ούτε την Υμηττού, ούτε πως είχε σταματήσει σε πιάτσα έξω από τα Village. Από τον Κορυδαλλό ξεκίνησε (από την Πόλη έρχομαι που λένε...) και βρέθηκε τυχαία σε μια περιοχή που δεν ήξερε καθόλου. Λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος όχι απλά ήταν ψαρωμένος (όπως όλοι σε μια καινούρια δουλειά) αλλά μάλλον δεν το πολυ-είχε και με την οδήγηση. Γι'αυτό και το αφεντικό του του είχε δώσει ένα παλιό αυτοκίνητο...Σου λέει, να μου το χτυπήσει και να τρέχω? Ας πάρει το σαράβαλο κι ο Μερσεντές βοηθός! Λοιπόν, το αυτοκίνητο μούγκριζε (ήθελε αλλαγή ταχύτητας) και λίγο το είχε για να σβήσει (τι ντροπή!)...κι εγώ σκεφτόμουν ότι κάτι μέσα μου μου έλεγε να μην πάρουμε το δικό του ταξί, ώσπου αντιλήφθηκα την υποσυνείδητη δράση των στερεοτύπων, τα οποία μας οδηγούν στο καινούριο, το γυαλιστερό, το προσεγμένο τελοσπάντων, γιατί το παλιό ίσον εγκατάλειψη ίσον κίνδυνος. Όλα αυτά σκεφτόμουν όσο ο Θ. του εξηγούσε τον κώδικα των ταξιτζήδων (υπάρχει τέτοιο πράγμα?) κι εγώ κοίταζα με ένα βλέμμα ΝΑ! τα στενά, μην πεταχτεί κανένας και μας εκτοξεύσει σε καμιά πλατεία. Φτάσαμε σώοι κι αβλαβείς αλλά μου έμεινε πόσο πρωτάρης φαινόταν αυτός ο άνθρωπος. Σχεδόν τον λυπόσουν, σαν να ήταν χαμένος σε έναν κόσμο που τρέχει (ειρωνεία) πολύ γρήγορα..."μα να πηγαινοφέρνω όλη μέρα (και νύχτα) ανθρώπους μέσα σε ένα αυτοκίνητο? πόσο χαζό ακούγεται! κι αυτό θα το κάνω όλη μέρα, από εδώ και πέρα?? δεν γίνεται, ονειρεύομαι..." Να σαν αυτά τα όνειρα, που βλέπεις ότι πηγαίνεις σχολείο ξανά κι ουρλιάζεις "μα έχω τελειώσει πανεπιστήμιο, πώς γίνεται να έχω ξανά σχολείο;;", αλλά σε πραγματικό, δηλαδή χωρίς το ουφ-ήταν-απλά-ένα-όνειρο feeling ανακούφισης. Ε όλα αυτά τα λίγα σκεφτόμουν στη σύντομη διαδρομή των 3,10Ε κι ευχήθηκα να μην ~~χρειαστεί να πάρω ποτέ ξανά ταξί~~ ξαναπέσω σε πρωτάρη γιατί μου θυμίζει όλα αυτά τα πρωινά της μέχρι τώρα ζωής μου που σηκώνομαι και η φωνή μέσα στο κεφάλι μου ουρλιάζει "δε θέλωωωωωω, σε παρακαλώωωωω, μην μου το κάνεις αυτόοοο", αλλά παίρνω μια βαθιά ανάσα, της λέω να σκάσει πρωινιάτικα, και κάνω αυτό που πρέπει να κάνω.

It is what it is. As long as it is not pointed out by someone else.

PS: Να, τώρα το κεφάλι μου φταίει που φωνάζει "Πώς πέρασεεεεε έτσι πάλιιιι το Σαββατοκύριακοοοοο..." ?

Η καινούρια σου πρόθεση

2011-09-13T19:40:00.000+03:00

By Carina

Ζεις σε έναν ελεύθερο κόσμο. Μπορεί να έχεις παράπονο που αυτός ο κόσμος λέγεται Αθήνα, κι όχι Παρίσι, ή Λονδίνο, ή Νέα Υόρκη, αλλά παρ'όλα αυτά είναι ένας ελεύθερος κόσμος.

Δύει, έχεις ανοιχτό το παράθυρο και ακούς τις φωνές. Τα παιδιά, τους γονείς, το λεωφορείο. Φυσάει λιγάκι, κι ο ήλιος δύει νωρίτερα. Φθινοπωριάζει.

Τα δίδυμα απέναντι μεγάλωσαν. Κλείνουν τα 4. Πριν 4 χρόνια, καθόσουν πάλι σε αυτό το ξύλινο πάτωμα και διάβαζες. Έχει πλάκα να βλέπεις πώς (ότι) περνάει η ζωή. Το καταλαβαίνεις από τους άλλους, όχι από τον εαυτό σου. Στους άλλους βλέπεις την εξέλιξη. Σε σένα μόνο τις μέρες, την μία μέρα μετά την άλλη, την κουραστική ρουτίνα, τον χρόνο που τελειώνει. Και δε θέλεις να σε δει κανένας να κλαις, γιατί μόλις διάβασες ότι είναι μύθος πως αν τα κρατάς όλα μέσα σου, κάνεις κακό στον εαυτό σου. Είναι πολύ προσωπική άλλωστε, η στιγμή που κλαις.

Η μέρα πέρασε, δε θες να κάνεις ξανά τα ίδια. Θες να ξαπλώσεις στο πάτωμα το ηλιοβασίλεμα και να αφήσεις την ανάσα σου να γίνει ένα με τα γέλια και τις φωνές. Δε θες να δύσει ο ήλιος, δε σου αρέσει η νύχτα. Δεν σε κρατάει τίποτα μέσα το απόγευμα, μα όταν νυχτώσει, θέλεις να κλείσεις τα μάτια και να κοιμηθείς.

Ειρωνεία...εκεί που βροντοφωνάζει το γέλιο, μπορεί να ψιθυρίζει το δάκρυ.

Πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια σε αυτό το κρεβάτι. Στριφογυρίζοντας, διαβάζοντας, με το κοντρολ στο χέρι, πονώντας, φωνάζοντας, σιωπώντας... Κι όμως, στο τέλος της ημέρας, είναι ένα μέρος όπου πάντα θα γυρνάς.

Δύει...έδυσε..."Πρόσεχε!", φωνάζει ο πατέρας στο παιδί, και το παιδί τον αγνοεί.

Οι φωνές σβήνουν. Έχει ακόμα κουνούπια. Έχει ακόμα επαναλήψεις. Κι όμως ο δρόμος αδειάζει. Έχεις σχολείο αύριο...

Το παράθυρο μένει ανοιχτό κι αφουγκράζεται τα φύλλα που πέφτουν. Θυμάσαι το άγουρο πρωινό που φύσηξε κι άδειασε ένα δέντρο στα πόδια σου.

Νύχτωσε. Τικ...Τακ...

Ωραία η καινούρια σου πρόθεση.

Η τυραννία του υπεράνθρωπου

2011-08-29T19:43:00.000+03:00

By Carina

Ο Νίτσε είχε μιλήσει κάποτε για τον Υπεράνθρωπο, μια θεωρία που χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον ναζισμό ως πρόφαση για την ιδέα της αρείας φυλής. Ο Υπεράνθρωπος λοιπόν, είναι η εξέλιξη του ανθρώπου σε κάτι ανώτερο από αυτό που είναι ήδη, όπως κι ο άνθρωπος ήταν η εξέλιξη από τον πίθηκο. Ο Νίτσε μιλούσε για αυτόν που θα ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια και θα γινόταν κάτι παραπάνω από όσα θεωρούσε δεδομένα και εφικτά. Αυτός ο Υπεράνθρωπος (ανέφικτος άραγε μέχρι σήμερα?) είναι η τυραννία μας.

Μήπως δεν έχουμε νιώσει όλοι την πίεση να είμαστε πολύ καλοί σε κάτι? Να έχουμε μια κλίση? Να ξεχωρίζουμε κάπου? Κι όχι απλά έτσι να το λέμε, αλλά να αποδεικνύεται και από τις επευφημίες των άλλων.

Τι βάρος αυτός ο Υπεράνθρωπος! Πόσο με εγκλωβίζει! Κι όλο να βλέπω ανθρώπους γύρω μου που κάπως κάπου τα καταφέρνουν, κι εγώ να ψάχνω ακόμα αυτή την κλίση. Κι όσο αγνοείται, τόσο να αγωνιώ. Κατάρα! τι θα κάνω αν εγώ δεν έχω κλίση? Θα εξοριστώ μια για πάντα σε εκείνη την ποταπή αγνοημένη ομάδων των μετρίων ανθρώπων χωρίς στόχους και λαμπερές στιγμές στη σύντομη ζωή τους? Θα παραμείνω ένα ακόμα αποτύπωμα στον χάρτη, άχρηστο και βλαβερό, χωρίς να αφήσω τίποτα πίσω μου, επειδή η φύση δεν με προίκισε με αυτό το κάτι το ξεχωριστό?

Και πώς συναναστρέφεται άραγε ένας μέτριος, ένας μέσος, άνθρωπος τις κλίσεις των ξεχωριστών ανθρώπων γύρω του? Κουνάει το κεφάλι ευγενικά, και προσποιείται ότι η δική του κλίση τώρα στρίβει στη γωνία (καθυστέρησε βλέπετε, λόγω του όγκου της) κι όπου να'ναι θα φανεί?

Η μη κλίση είναι εξορισμός? Και γιατί τελοσπάντων, να περιμένουμε από τη φύση να κάνει κι από ένα θαύμα στα 10, 100, 1000 βρέφη που γεννιούνται κάθε μέρα? Μήπως γινόμαστε λιγάκι υπερβολικοί? Σάμπως είναι εύκολο να ξεδιαλέγεις και να μοιράζεις χαρίσματα? Δεν γίνεται έτσι αβίαστα και απερίσκεπτα, σα να λες "Να, εσύ θα πάρεις ευφυΐα...Εσύ θα πάρεις λέγειν...Εσύ θα πάρεις φωτογραφική μνήμη...Κι εσύ θα πάρεις τα βουνά γιατί άδειασε το σακούλι." Κάπως σαν τον μύθο του Πλάτωνα για την δημιουργία του κόσμου, όπου οι θεοί έδωσαν σε όλα τα πλάσματα σωματικά χαρίσματα, και για τον άνθρωπο ξέμεινε η λογική. Τελευταίος και καταϊδρωμένος, μόνος σε έναν άγνωστο κόσμο, να πρέπει να τα ανακαλύψει όλα από την αρχή. Έτσι είναι άραγε κι αυτοί οι άνθρωποι χωρίς κλίση? Ξέμειναν με ό,τι ταπεινό είχε απομείνει και τρέχουν να φτάσουν τους υπόλοιπους σε έναν κόσμο λάμψης και διάνοιας?

Μα ο Μπουκόφσκι το είχε πει..."Κάνε πως γίνεσαι καλός σε κάτι, κι έχεις φτιάξει ήδη τους εχθρούς σου. Οι πρωταθλητές την έχουν πιο άσχημα από όλους. Το πλήθος ψοφάει να τους δει να τσακίζονται για να τους κατεβάσει στο ίδιο βαρέλι με *περιττώματα* (κομψό) "

Τι είναι καλύτερο λοιπόν? Να είσαι στον πάτο του βαρελιού, ή να το τσουλάς ρισκάροντας κάθε δευτερόλεπτο την ωραία λευκή οδοντοστοιχία σου, τα ίσια μακριά χέρια που ζωγραφίζουν τόσο ωραία, τα λεπτά καλλίγραμμα πόδια που μαγεύουν στις πίστες, το λαμπρό μυαλό που σου υπόσχεται μια θέση στους αιώνιους...από στιγμή σε στιγμή?

"...όποιος κι αν ήταν, ήξερε από κόλπα, μόνο που μιλούσε πολύ. Ο καθένας μπορεί να μιλάει πολύ. Ακόμα κι εγώ."

Μακάριοι οι αδιάφοροι.

Imagine if...

2011-08-22T22:13:00.004+03:00

By Carina

...your life was an endless series of Mondays!

Δεν καταλαβαίνω την χρησιμότητα του ξένου μανικιούρ. Τόσο δύσκολο είναι να βάψει κανείς (καμία) τα νύχια του (της) μόνος του (της)?

Από τότε που μου άρχισα να χρησιμοποιώ Μακ αντί για Γουίντοους, νιώθω σαν τον χρήστη iphone 4 που χρησιμοποιεί το κινητό του μόνο για τηλέφωνα και μηνύματα. Ξέρει κανείς πώς αλλάζει αυτόματα η γλώσσα από τα ελληνικά στα αγγλικά? Πολύ παιδεύομαι...

Δώστε μου 20 Ευρώ για ψώνια (πού είναι το ευρώ σε αυτό το πληκτρολόγιο? *σύγχυση*) και θα γυρίσω πίσω χορτασμένη (οπτικά) χωρίς να έχω ψωνίσει τίποτα. Αχ αυτή η μανία του καταναλωτή!

Τιμή και δέος στον εφευρέτη της πίτσας. Είναι το μόνο φαγητό που τρώγεται φρέσκο και όχι, την ώρα που στην φέρνουν, ή κατευθείαν από το ψυγείο, ζεστή ή παγωμένη, στο σπίτι ή στο γραφείο (αποσπώντας βλέμματα φθόνου), με τύψεις ("a moment on the lips, forever on the hips!") ή χωρίς, σαν άνθρωπος ή πάνω από τον νιπτήρα στη 1 το βράδυ. Εξάλλου, με τα κουπόνια και τις προσφορές τείνει να γίνει πιο φτηνή κι από δύο σουβλάκια με μια μερίδα πατάτες.

Υπάρχει τρόπος να εξαπατήσεις τις εξετάσεις αίματος? Επιπλέον, μπορείς άραγε να αποτύχεις?

Αυτοί που εύχονται καλό χειμώνα μπορούν να πάνε να χωθούν κάτω από καμιά χιονοστιβάδα και να μας αφήσουν ήσυχους.

Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τα βαμπίρ τον τελευταίο καιρό. Μου θυμίζουν τα κουνούπια.

Τέλος στην τυραννία του μαυρίσματος, δόξα στο γαλακτερό δέρμα!

Το να βλέπεις τα Φιλαράκια ξανά από την αρχή είναι επίπονο κι εθιστικό. Επίπονα εθιστικό...ή μήπως εθιστικά επίπονο?

Ο υπολογιστής μοιάζει ιδιαίτερα βαρετός όταν κάθεσαι όλη μέρα μπροστά του.

Αναρωτιέμαι αν η χυδαιότητα και ωμότητα του Μπουκόφσκι θα θεωρούταν αποδεκτή λογοτεχνία σήμερα και πρωτοπόρα, ή μήπως κοινότοπη κι αδιάφορη.

Το trendy είναι αποκλεισμένο από τα Εξάρχεια?

Η απάντηση "Τίποτα" στην ερώτηση "Τι κάνετε?" είναι αποδεκτή?

Γίνεται να χαλαρώσεις τόσο πολύ που να μοιάζεις σαν ξεχειλωμένο λάστιχο που δεν μπορεί πλέον να έρθει στην πρότερη μορφή του?

Ο Κόλιν Φερθ είναι ο νέος Τζορτζ Κλούνεϊ. Το ήξερα ότι είχα ανακαλύψει ένα διαμάντι, από εκείνη τη σκηνή της Υπερηφάνειας και Προκατάληψης που βγαίνει ως κύριος Ντάρσυ από τη λίμνη με βρεγμένο λευκό πουκάμισο.

Εκτός όμως από την ανακάλυψη αντρικών προτύπων, ήμουν η πρώτη που έβαψε τα νύχια της μαύρα, και μετέπειτα κίτρινα, που έκανε αφέλειες πριν έρθουν ξανά στη μόδα, και αγόρασε πορτοκαλί και φούξια μανώ χρόνια πριν θεωρηθούν αποδεκτά χρώματα για τα νύχια.

Χωρίς το κουμπί της ανανέωσης, το ίντερνετ θα ήταν μια αποτυχία.

Γίνεται να εθιστείς στο air condition?

Love is the least random act in the entire universe.

Φαντάσου έναν κόσμο...χωρίς τίποτα από όσα γνωρίζεις. Πώς θα ήταν? Αυτός ο κόσμος είσαι εσύ.

PS: Oh Chaos. If only you were structured.

He said, She said

2011-08-17T13:04:00.000+03:00

By Carina

...But who's laughing now?...

Ο Αϊνστάιν είχε πει ότι ο χρόνος είναι σχετικός: όταν κάθεσαι δίπλα σε μια όμορφη γυναίκα, η μία ώρα μοιάζει ένα λεπτό, ενώ όταν κάθεσαι πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, το ένα λεπτό μοιάζει μια ώρα. Για τα δικά μας δεδομένα, όταν είναι Σαββατοκύριακο, οι δύο μέρες μοιάζουν μισή, κι όταν είναι καθημερινή, οι 8 ώρες μοιάζουν πενθήμερο.

Κάποιος είχε πει ότι ο μόνος λόγος που χάνονται οι άνθρωποι μέσα στο κεφάλι τους είναι επειδή είναι άγνωστο έδαφος. Στη δική μας περίπτωση, ο μόνος λόγος που χάνονται οι άνθρωποι στο κεφάλι τους είναι επειδή αυτό είναι τόσο άδειο που δεν χρειάζεται καν πόρτα.

Ο Demetri Martin είχε πει ότι ο υπάλληλος το μήνα είναι ταυτόχρονα η καλύτερη και χειρότερη διάκριση. Στη δική μας περίπτωση, το να είσαι υπάλληλος του μήνα σημαίνει ότι έχεις δουλειά, κι αυτό μάλλον αρκεί.

Ο Robert Orben είχε πει ότι κάθε μέρα σηκώνεται και αν δεν βρίσκει το όνομα του στη λίστα του Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, πηγαίνει στη δουλειά. Στη δική μας περίπτωση, απλά δεν αγοράζουμε το Forbes.

Κάποιος είχε πει ότι ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που κάνουν τη δουλειά και σε αυτούς που παίρνουν τα εύσημα. Στη δική μας περίπτωση, ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που λένε ότι κάνουν τη δουλειά και σε αυτούς που κοκορεύονται για κάτι που δεν έχει γίνει.

H Lily Tomlin είχε πει ότι ο άνθρωπος ανακάλυψε τη γλώσσα για να παραπονιέται. Στη δική μας περίπτωση, ο άνθρωπος ανακάλυψε τη γλώσσα για να βρίζει σιωπηρά, και να γράφει στο blog του.

Κάποιος είχε πει ότι αν μοιάζεις με τη φωτογραφία του διαβατηρίου σου, είσαι πολύ άρρωστος για να ταξιδέψεις. Στη δική μας περίπτωση, αν μοιάζεις με τη φωτογραφία του διαβατηρίου σου, είσαι πολύ τυχερός που έχεις διαβατήριο.

Κάποιος είπε στον Βολταίρο, "Η ζωή είναι δύσκολη" και εκείνος απάντησε, "Σε σχέση με τι?". Στη δική μας περίπτωση, σε σχέση με τις ντομάτες.

Κάποιος (μάλλον δάσκαλος!) είχε πει ότι δεν υπάρχουν ηλίθιες ερωτήσεις αλλά ηλίθιοι άνθρωποι. Στη δική μας περίπτωση, δεν υπάρχουν ηλίθιες ερωτήσεις αλλά ακατάλληλες ερωτήσεις.

Η Lily Tomlin είχε πει ότι ο δρόμος για την επιτυχία είναι πάντα υπό κατασκευή. Στη δική μας περίπτωση, ο δρόμος για την επιτυχία βγάζει σε αδιέξοδο.

Ο David Brent είχε πει ότι αν σε εκνευρίζει το αφεντικό σου, κοίταξε τον μέσα από τις σχισμές ενός πιρουνιού και φαντάσου τον στην φυλακή. Στη δική μας περίπτωση, αν σε εκνευρίζει το αφεντικό σου, απομάκρυνε όλα τα αιχμηρά αντικείμενα από το γραφείο σου.

Κάποιος είχε πει ότι γνώση είναι να ξέρεις ότι η ντομάτα είναι φρούτο και σοφία είναι να μην την βάζεις στη φρουτοσαλάτα. Στη δική μας περίπτωση, γνώση είναι να ξέρεις τι είναι η ντομάτα και σοφία να μην την τρως όταν δεν σου γεμίζει το μάτι.

Κάποιος είχε πει ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου η πίτσα έρχεται πιο γρήγορα από την αστυνομία. Στη δική μας περίπτωση, ζούμε σε μια κοινωνία όπου η αστυνομία σου κόβει την όρεξη ακόμα και για πίτσα.

Ο Jerry Seinfield είχε πει ότι μερικές φορές ο λιγότερο ταξιδεμένος δρόμος είναι έτσι για κάποιο λόγο. Στη δική μας περίπτωση, ο λιγότερο ταξιδεμένος δρόμος είναι αποτέλεσμα επιχορήγησης της οποίας τα μισά κονδύλια έγιναν πισίνες.

PS: So make your jokes, go for broke, blow your smoke, you're not alone... Let the haters hate!

How to tell it is...

2011-08-11T08:53:00.002+03:00

By Carina

Καταλαβαίνεις ότι είναι (για τα καλά) Αύγουστος όταν:

-Έχεις μείνει μόνος σου στο γραφείο

-Λευκό είναι μόνο το παγωτό καϊμάκι που τρως

-Βρίσκεις να παρκάρεις εκεί όπου άλλοτε έπρεπε να κάνεις έκκληση -μία ώρα πριν- στα ουράνια πνεύματα

-Βρίσκεις όλο και λιγότερες νεκρές κατσαρίδες στην αυλή σου

-Το αντίθετο φυσικά, ισχύει για το εξοχικό σου

-Η λέξη "άδεια" γίνεται η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη σε έντυπα, τηλεόραση, και φιλικό και μη περιβάλλον

-Μπορείς να πας σε όποια καφετέρια/club/εστιατόριο θες χωρίς να ανησυχείς μήπως δεν βρεις τραπέζι

-Οι δρόμοι αδειάζουν σταδιακά

-...Μακάρι να συνέβαινε βέβαια, το ίδιο και στα λεωφορεία

-Μπορείς να δεις τον Harry Potter σε όποιο σινεμά θες, όποια ώρα θες, χωρίς να είναι πλημμυρισμένη η αίθουσα από ανήλικα με μεγάλο στόμα

-Βλέπεις σε πολλά μαγαζιά πινακίδες του τύπου "Κλειστά από xx-Αυγούστου έως xx-Αυγούστου"...

-...και ρίχνεις νοητικές κατάρες σε όλους όσους έχουν μεγάλες άδειες

-Τα μαγαζιά είναι άδεια, παρά τις all-time-low εκπτώσεις

-Το aircondition δουλεύει καθημερινά στο φουλ, με αποτέλεσμα το σώμα σου να φωνάζει "Μπήκε το φθινόπωρο!" και το κεφάλι σου να του απαντά "Σταμάτα, έχεις πάρει φωτιά και δεν το έχεις καταλάβει"

-Έχεις αρχίσει να βαριέσαι τα παγωτά (!!!) και επιστρέφεις πίσω στις παλιές καλές απολαύσεις του χειμώνα: βάφλα, κρέπα...

-Σκέφτεσαι όλα αυτά τα μέρη που μπορείς να επισκεφτείς χωρίς το αγαπημένο αθηναϊκό φαινόμενο του πατείς-με-πατώ-σε

-Τα περιοδικά που κυκλοφορούν έχουν ήδη φθινοπωρινές συλλογές

-Ανυπομονείς να πας στο χωριό σου για τον Δεκαπενταύγουστο για να φας, να κοιμηθείς, και να αναπνεύσεις καθαρό αέρα

-Είσαι home alone και μαγειρεύεις κάθε μέρα, 6μιση το πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι, ένα αμφίβολης γεύσης φαγητό

-..Ή αντίθετα, τιμάς καθημερινά παντός είδους delivery

-Σκέφτεσαι ήδη τις φθινοπωρινές σου διακοπές

-Περιμένεις το μεγάλο πρωτοβρόχι...

-...ή την γνωστή Αυγουστιάτικη πανσέληνο.

-Αναρωτιέσαι πόσες μπουγάτσες/αναψυκτικά/σουβλάκια κλπ προλαβαίνεις να φας πριν τις ανατιμήσεις του Σεπτέμβρη

-Πρόλαβες να γραφτείς στο pottermore.com πριν τις 6 Αυγούστου, κι ας είχες μόλις γυρίσει από διακοπές και προσπαθούσες να συμμαζέψεις τον εγκέφαλο σου

-Χαζεύεις όλη την ημέρα στον υπολογιστή, όχι από την πολλή δουλειά, αλλά από την έλλειψη αυτής

-Φοράς όλα τα καινούρια καλοκαιρινά ρούχα σου σαν να μην υπάρχει αύριο, γιατί έχεις ξεχάσει ότι το καλοκαίρι κρατάει (σχεδόν) μέχρι τον Νοέμβρη. Συν ότι η μόδα συνδυάζει πλέον καλοκαιρινά με χειμωνιάτικα χωρίς καθόλου τύψεις και αιδώ.

-Θυμάσαι σχεδόν κάθε μέρα και ένα ακόμα άτομο που γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο

-Αναρωτιέσαι πότε πέρασε το καλοκαίρι, και γιατί κρατάει τόσο λίγο, σε αντίθεση με τον μακρύ, παγερό χειμώνα...

Καλές υπόλοιπες διακοπές, και κουράγιο στους μαχητικούς εναπομείναντες!

ΠιΕς: Κοίτα να δεις που τα καλαμαράκια είναι ωραία τελικά!...

300 ένσημα αργότερα / 360 days later

2011-07-26T13:04:00.001+03:00

By Carina

Σε λίγο καιρό κλείνω ένα χρόνο δουλειάς. Ένα πολύ μακρύ αλλά και πολύ σύντομο χρόνο δουλειάς. Για ένα πλάσμα σαν εμένα, που ζει στον κόσμο του, μαθαίνει τα νέα αποσπασματικά, και θέλει απλά να μετακομίσει στο Βυθό του Μπικίνι και να τρώει Καβουροπάττυ όλη μέρα παρέα με τον Βόλντεμορτ, το να δουλεύω μοιάζει περισσότερο σαν μια κοινωνική σύμβαση (παύλα) ανάγκη, τη στιγμή που time is money, και δεν γίνεται να κάθεσαι όλη μέρα σπίτι και να τριγυρνάς σαν την αναποφάσιστη αράχνη που δεν ξέρει πού να φτιάξει τον ιστό της. Ώρες-ώρες θα ήθελα να ζούσα σε έναν κόσμο όπου θα μπορούσα να δουλεύω 10 μήνες το χρόνο και τους υπόλοιπους 2 να γυρνάω τον πλανήτη με τους μισθούς που θα είχα μαζέψει.

Σπαστικό πράγμα όλο αυτό. Έχεις 20 μέρες άδεια, κι όταν την παίρνεις, μετά από πολλή σκέψη γιατί ξέρεις πόση δουλειά θα σε περιμένει όταν γυρίσεις, το κινητό γίνεται η προέκταση του χεριού σου. Ακόμα κι αν μπορούσες να κλειστείς σε μια σπηλιά για αυτές τις 20 μέρες (έρευνες έχουν δείξει ότι δύσκολα αντέχεται η μοναξιά, εκτός κι αν έχεις παρέα μια σκασμένη μπάλα του βόλεϋ), το κινητό δεν γίνεται να μην το σηκώσεις, γιατί hello, μπορεί να μην είσαι στο γραφείο, but you're still getting paid για τις μέρες που λείπεις. Τι χαζομάρα τελοσπάντων αυτό το σύστημα! Πουλάμε το μόνο που μας έχει δοθεί (το έχω ξαναπει, είμαι σίγουρη) ! Για να μπορούμε να ζούμε καλύτερα, αλλά με λιγότερο χρόνο.

Έχω άδεια αυτή τη βδομάδα, κι ειλικρινά δεν έχω όρεξη να πάω πουθενά. Βαριέμαι να φτιάξω βαλίτσα, δεν είναι αυτό καλοκαίρι, κάποιος μου κάνει πλάκα. Πότε θα έρθει ο Σεπτέμβρης τελοσπάντων? Είναι καλύτερη η άδεια το χειμώνα. Τώρα λείπουν όλοι έτσι κι αλλιώς, κι εσύ βολοδέρνεις μεταξύ σπιτιού και internet ψάχνοντας πού να πας, γιατί δεν γίνεται να μην πας κάπου! Μα τι κάλος στον εγκέφαλο είναι αυτός τελικά! Παλιο-καλό-καιρο!

Στην πραγματικότητα, θέλω απλά να μείνω Αθήνα και να μην-κάνω-τί-πο-τα, κι αν με πιάσει να πάω κάπου, να σηκωθώ και να μπω στο πρώτο πλοίο για Αίγινα. Μα τι βάρος είναι αυτό πια? Πάτρικ, στο καλό, δε σου έχω πει να κλείνεις την πέτρα της σπηλιάς? Μπαίνουν αρνητικές σκέψεις μέσα και μου χαλάνε το κάρμα!

Σε 4 βδομάδες λοιπόν, κλείνω έναν χρόνο δουλειάς. Τι έχω μάθει? Πολλά. Να κάνω περισσότερη υπομονή. Να κάνω photoshop με τη ζωγραφική. Γεωγραφία. Να ακούγομαι ψαρωτική. Να κάνω υπομονή. Να διαβάζω νούμερα. Να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Να βάζω το ακουστικό μεταξύ αυτιού και ώμου για να μένουν τα χέρια ελεύθερα. Να κάνω υπομονή.

Τι δεν έχω μάθει? Να ακούω. Να το παίρνω όλο αυτό στα σοβαρά...ή μήπως στα λιγότερο σοβαρά? Να προβλέπω περισσότερο. Να κάνω υπομονή. Για τι?

Για εκείνη τη μέρα, την εποχή, την περίοδο που η δουλειά θα είναι απλά ένα από τα πολλά πράγματα που θα κάνω στη ζωή μου, και θα με διαμορφώνει τόσο όσο τα μαθήματα pilates, κι οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα θα έχω καθημερινά.

Για εκείνη τη μέρα που όταν αρχίζει να με απορροφάει κάτι, θα το τραβάω από πάνω μου και θα το πετάω σε μια μαύρη τρύπα να ψάχνει αιώνια την καταραμένη έξοδο, ακούγοντας το σαρδόνιο γέλιο μου σε replay για πάντα...για πάντα...για πάντα...

ΠιΕς: Δεν ακούς τίποτα ευχάριστο πλέον. Amy Winehouse, Μιχάλης Κακογιάννης... Τι κόσμος και κοσμάκης είναι αυτός?

ΠιΕς 2: "Μην κλαις", του είπε η Έμμα. "Ύστερα από λίγο, δε θα σε βασανίζω πια" {Τυχαία ανάγνωση βιβλίου}

ΠιΕς 3: Σας είπα, δε σας είπα. Καλό καλοκαίρι, βρε! Γιατί από Σεπτέμβρη...περιμένουν όλοι την καταστροφή του κόσμου. Ελπίζω τουλάχιστον να έχει γεύση παγωτό φυστίκι με γαρνιτούρα γκοφρέτα.

Αγάπη μου, έγινα κατσαρίδα!

2011-07-26T12:11:00.002+03:00

By Carina

Μετά την "Μεταμόρφωση" του Κάφκα, μπορώ να πω ότι βλέπω τις κατσαρίδες με άλλο μάτι. Η ιστορία κινείται γύρω από τον Γκρεγκόρ Σάμσα ο οποίος ξυπνάει μια μέρα και ανακαλύπτει ότι έχει μεταμορφωθεί σε μια γιγάντια κατσαρίδα. Αρχικά προσπαθεί να κρύψει την κατάσταση του από τους γονείς του, αλλά στη συνέχεια αναγκάζεται να αποκαλυφθεί. Οι γονείς του αηδιάζουν, η αδερφή του το παίρνει προσωπικά, ο εργοδότης του τρέπεται σε φυγή, και η μαγείρισσα μένει κλειδαμπαρωμένη στην κουζίνα. Δε θα σας πω πώς τελειώνει η ιστορία, είναι μόνο 60 σελίδες και αρκετά ευανάγνωστη. Αυτό που θα σας πω είναι ότι ο Κάφκα με έκανε να λυπηθώ μια υπερτροφική κατσαρίδα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν...τι θα έκανα εγώ αν ξυπνούσα μια μέρα και είχα μεταμορφωθεί σε ένα απαίσιο έντομο που όλοι προσπαθούν να εξοντώσουν με κάθε δυνατό τρόπο; Ο καημένος ο Γκρεγκόρ ούτε μια στιγμή δεν αηδίασε με το νέο του σώμα, ή δεν αναπόλησε την ανθρώπινη μορφή του. Μήπως είχε ευχηθεί να μετατραπεί σε κάτι άλλο;

Αρχικά θα τρόμαζα. Θα γυρνούσα πλευρό και θα προσπαθούσα να κοιμηθώ ξανά, με την ελπίδα ότι όλο αυτό δε θα ήταν τίποτα άλλο παρά ένας πολύ ζωντανός εφιάλτης. Θα γελούσα λιγάκι: "Εγώ να μεταμορφωθώ σε κατσαρίδα; Χα! Πολύ αστείο!". Όταν όμως θα ένιωθα τα πολυάριθμα πόδια μου να κινούνται και τις κεραίες μου να πηγαίνουν πέρα-δώθε, θα με έπιανε μια μικρή ταχυκαρδία. "Πολύ ζωντανός αυτός ο εφιάλτης!", θα έλεγα, και θα γελούσα νευρικά. Τότε θα άκουγα την τσιριχτή φωνή μου και θα μου κοβόταν η ανάσα. "Δεν είναι δυνατόν!", θα σκεφτόμουν. Θα ανοιγόκλεινα τα μάτια μου, θα κουνούσα το κεφάλι μου με δύναμη, και θα προσπαθούσα να μου προκαλέσω πόνο για να σιγουρευτώ ότι δεν είναι εφιάλτης τελικά. Θα σηκωνόμουν με το ζόρι και τότε θα συνειδητοποιούσα τη φρίκη σε όλο της το κατσαριδομεγαλείο. Δεν ξέρω αν οι κατσαρίδες λιποθυμάνε, μάλλον όχι.

Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσαν οι γονείς μου. Στην πραγματικότητα, θα ήμουν τόσο απορροφημένη από τη μεταμόρφωση μου που δε θα επέτρεπα ούτε σε ένα εγκεφαλικό μου κύτταρο να αναλογιστεί τις κοινωνικές συνέπειες.

Αυτό που αναρωτιέμαι βέβαια είναι αν τελικά θα με ενοχλούσε η νέα μου μορφή για μένα περισσότερο ή για τους άλλους. Επειδή δε θα ήμουν πια αυτή που είμαι, ή μήπως επειδή δε θα μπορούσα πλέον να ανήκω στο σύνολο όπου τόσο ωραία είχα βολευτεί.

Τελικά όλα καταλήγουν στο εξής: η μορφή μας μας ενδιαφέρει περισσότερο για εμάς τους ίδιους ή για όλους τους άλλους; Αν δηλαδή οι φίλοι μας αποδέχονταν την νέα κατσαριδοκατάσταση, θα μπορούσαμε να συνηθίσουμε το νέο μας σώμα; Ή αντίστροφα, αν συνηθίζαμε εμείς τη μορφή μας, θα μας πείραζε αν όλοι οι υπόλοιποι μας έβαζαν στο περιθώριο; Η εικόνα μας δηλαδή εξαρτάται από εμάς ή από τους άλλους; Τι μετράει περισσότερο: η κοινωνική αποδοχή, ή η προσωπική αποδοχή;

Η δική μου απάντηση; Με κάθε ειλικρίνεια...όσο κι αν μαθαίνεις να αγαπάς το σώμα σου, αν δεν το αγαπάει κανένας άλλος, δε μπορείς να ζήσεις. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, κι ακόμα και οι κατσαρίδες κάποια στιγμή νιώθουν μοναξιά...

Προς το παρόν πάντως, κουνάω με ευγνωμοσύνη τα δυο μου πόδια, και τα δυο μου χέρια, και μια στο τόσο, αγγίζω το κεφάλι μου για να σιγουρευτώ ότι αυτά που πετάνε δεν είναι τίποτα άλλο παρά ατίθασες τρίχες!

ΠιΕς: Να σημειώσω ότι αυτό το κείμενο είχε γραφτεί πολύ καιρό πριν μείνω μόνη στο σπίτι για 3 μέρες, και ανακαλύπτω 5 νεκρές κατσαρίδες την ημέρα. Κι ο Μακ Κόλιν Κάλκιν έμεινε Home Alone αλλά δε θυμάμαι να κυνηγούσε κατσαρίδες με την εγκυκλοπαίδεια!...

Γραφείο Γνωριμιών "Μοναχική Καλαμιά"

2011-07-26T12:08:00.001+03:00

By Carina

Ψάχνοντας πριν λίγο καιρό στο facebook, έπεσα πάνω σε ένα group για μεγάλο γραφείο γνωριμιών στη Θεσσαλονίκη, το οποίο λόγω του σαχλο-καλοκαιριού, μοιάζει αρκετά επίκαιρο. Ομολογώ βέβαια, ότι ξαφνιάστηκα ιδιαίτερα. Νόμιζα ότι κάτι τέτοια γραφεία υπήρχαν μόνο στις παλιές ελληνικές ταινίες, άντε και μέχρι την πιο κιτς εποχή, τα 80s-90s. Βεβαίως έπεσα έξω, γιατί μπορεί να αλλάζουν οι εποχές, αλλά κάποιες ανάγκες είναι διαχρονικές. Όσες εφαρμογές και χάι-τεκ συσκευές κι αν κυκλοφορήσουν, ένα πράγμα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ: η εύρεση συντρόφου, πραγματικού, με υπόσταση, που να επικοινωνείς και να ταιριάζεις. Βέβαια, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι τα γραφεία γνωριμιών μπορούν να σου προσφέρουν κάτι τέτοιο, κι ότι φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι τόσο απογοητευμένοι που θα κατέφευγαν σε αυτή τη λύση.

Ειδικά αν ρίξουμε μια ματιά στις πιο πρόσφατες αγγελίες:

ΘΕΛΚΤΙΚΗ 29χρονη υπομηχανικός του δημοσίου, πραγματική καλλονή, ευσυνείδητη, με χιούμορ, μοναδικός γόνος μεγαλοδικηγόρου, με περιουσία άνω του 1.000.000,00, επιθυμεί γνωριμία γάμου με κύριο αξιόλογου επιπέδου έως 40 ετών, γοητευτικό και δυναμικού χαρακτήρα.

Μου λέτε τώρα ότι μια όμορφη 29χρονη, με περιουσία, δε μπορεί να βρει κάποιον αξιόλογο, ή έστω ικανοποιητικού επιπέδου αξίας, για να παντρευτεί; Έλα τώρα, άσε τα σάπια. Η πραγματική αγγελία θα είναι μάλλον, κάπως έτσι:

30χρονη βαριεστημένη υπάλληλος δημοσίου, με δυάρι στην Κυψέλη, και κληρονόμος πατρικών χρεών, αναζητάει 50χρονο με σταθερή δουλειά για αποπληρωμή των χρεών της, και ίσως πιθανή συγκατοίκηση για μοίρασμα του ενοικίου στα δύο.

Ναι, αυτό ακούγεται πιο πειστικό.

32χρονος πολιτικός μηχανικός, γόνος καλής οικογενείας, άτομο σοβαρό και καλλιεργημένο, με σπουδές στην Αγγλία και κάτοχος Master, με ακίνητη περιουσία και υψηλά εισοδήματα, ζητά εμφανίσιμη μορφωμένη κοπέλα έως 30 ετών που να σκέφτεται σοβαρά το γάμο.

Για σύζυγο ψάχνει αυτός, ή για δουλειά; Γιατί αν ο άντρας μου δεν έχει Master, δεν μπορώ να τον παρουσιάσω στην υψηλή κοινωνία της Σαλονίκης.

ΑΝΑΡΠΑΣΤΟΣ 29χρονος επιχειρηματίας, διακοσμητής, αθλητικός, στιλιστικά άψογος, πολυπράγμων, μεγάλη οικογενειακή περιουσία σε ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, Ελλάδα, επιθυμεί ουσιαστική γνωριμία με ρομαντική δεσποινίδα με σκοπό το γάμο, έως 28 ετών.

Ο συγκεκριμένος ξέρουμε γιατί ψάχνει σύζυγο. Γιατί κατά βάθος είναι gay, αλλά δε θέλει να το αποκαλύψει στους γονείς του για να μην τον αποκληρώσουν (πάνε τα διαμερίσματα στην ΝΥ!). Και επειδή, όπως όλοι οι γονείς, τον πρήζουν να αποκατασταθεί, ψάχνει κοπέλα-βιτρίνα, την οποία θα χωρίσει μετά από πέντε χρόνια, για να το παίξει απογοητευμένος από τις γυναίκες, και τσουπ.."μαμά, μπαμπά, η Ελενίτσα με έκανε γκέυ!".

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ 34χρονη, μεταφράστρια, αξιαγάπητη με αστείρευτο πάθος για ταξίδια, οικονομικά ανεξάρτητη, κάτοχος ακινήτων πατρικής περιουσίας, επενδύσεις, χωρίς υποχρεώσεις, επιθυμεί σύζυγο από εντός Θεσσαλονίκης, πνευματώδη, κοινωνικό, έως 46 ετών.

Κλαψιάρα, κι ίσως Κουασιμόδος.-

ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ 22χρονη καθηγήτρια χορού, μεγαλωμένη στο Παρίσι, πανέμορφη, καλλιεργημένη, με ήθος, 2 μονοκατοικίες πατρικής περιουσίας, εξοχικό, ΙΧ, επιθυμεί γνωριμία γάμου με νέο ειλικρινή, μορφωμένο, από 28 έως 34 ετών, κατά προτίμηση από την περιοχή της Θεσσαλονίκης.

Τι σου κάνει το Παρίσι....Σου φυτεύει ιδέες για γάμο από τα 22!

ΕΚΘΑΜΒΩΤΙΚΗ 35χρονη, δημοσιογράφος με τηλεοπτική καριέρα, καλλίγραμμη, αισθαντική, αξιόλογη προσωπικότητα, με κομψούς τρόπους, κάτοχος παραλιακής μεζονέτας, πατρικής περιουσίας, παραθεριστικό στη Λήμνο, επιθυμεί σύζυγο αποφασιστικό, δραστήριο έως 47 ετών.

Θα της βρω εγώ σύζυγο ρε παιδιά, αρκεί αν μου βρει κι εμένα καμιά θεσούλα στην τηλεόραση!

ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 40 ετών, εμφανίσιμος, 1.87 ύψος, 85 κιλά, αυθόρμητος, επιτυχημένος, σταθερού χαρακτήρα με υψηλό κοινωνικό πρεστίζ, 3 υπερλούξ κατοικίες Λονδίνο/Άμστερνταμ/Βρυξέλλες, ομόλογα, καταθέσεις, χρηματιστήριο, επιθυμεί σύζυγο δυναμική, με επιχειρηματικό πνεύμα έως 35 ετών.

Αυτός δεν ψάχνει σύζυγο. Συνεργάτη ψάχνει, να τον έχει αμισθί να τον εκμεταλλεύεται.

40 άρης απλός άνθρωπος, απόφοιτος Λυκείου, ασχολείται με το εμπόριο, μετρίου αναστήματος, ευχάριστος χαρακτήρας, άγαμος, ζητά κοπέλα ελεύθερη ή διαζευγμένη με ωραίο χαμογέλο, διάθεση για ζωή και οικογένεια.

Πού πας ρε Καραμήτρο, χωρίς ένα Master, χωρίς μια βίλα στις Σεϋχέλλες;

ΣΟΒΑΡΟΣ δικαστικός 52 ετών, γοητευτικός, αξιόλογος, πρότυπο ευγένειας, με αναγνωρισμένες αξίες, πολυτελής οικία στη ΖΕΑ, οικόπεδα στην Αμοργό, ακίνητα, χωρίς υποχρεώσεις, επιθυμεί σύζυγο όμορφη, σοβαρή, έως 46 ετών.

Προφανώς όχι και τόσο σοβαρός για να βάζει αγγελία! Να τον έχεις στη δίκη σου, να σου πει και του χρόνου!

ΕΠΩΝΥΜΗ 54χρονη, μεγαλοεπιχειρηματίας διαμαντιών σε όλη την Ευρώπη, κλασάτη, με σικ τρόπους, καταστήματα σε Λονδίνο/Παρίσι/Μιλάνο, ευκατάστατη, πολυεκατομμυριούχα, χωρίς υποχρεώσεις, επιθυμεί σύζυγο αναλόγων προσόντων έως 65 ετών.

...για να τον ξεκάνει και να του φάει την περιουσία.

ΝΕΑΝΙΚΟΤΑΤΗ 62χρονη, ιδιοκτήτρια πολυτελών rooms στη Χαλκιδική, ευγενέστατη, σικάτη, τρυφερός άνθρωπος, σταθερού χαρακτήρα, ιδιοκτήτρια 3 οροφοδιαμερισμάτων, ΙΧ, χωρίς υποχρεώσεις, επιθυμεί σύζυγο με αυτοπεποίθηση έως 70 ετών.

Ποιο είναι το μυστικό της και διατηρείται νεανικότατη στα 62; Επίσης, πώς είναι ένας 70χρονος με αυτοπεποίθηση;

Αυτές και πολλές άλλες αγγελίες είχε λοιπόν η σελίδα γνωριμιών η "Μοναχική Καλαμιά". Κάθε ομοιότητα με πραγματικό πρόσωπο θα έπρεπε να τον κάνει να ντρέπεται, αλλά είναι παρ' όλα αυτά, συμπτωματική. Τα σχόλια είναι καθαρά προσωπικά, κι αντικατοπτρίζουν απόλυτα τον ειρωνικό χαρακτήρα του blog.

ΠιΕς: Ας μην πέσω ποτέ σε τέτοια θέση αγαπητέ μου φτερωτέ θεούλη γιατί θα βάλω φωτιά στις μεζονέτες στην Καλαμαριά!

Μια σταλίτσα και δύο ρόδες

2011-05-17T20:09:00.000+03:00

By Carina

Είδα ένα κοριτσάκι στο δρόμο. Σχεδόν νεογέννητο. Μια σταλίτσα άνθρωπος. Ανθρωπάκι, με πυκνά μαύρα μαλλιά κι ανοιχτόχρωμα μάτια. Την κοίταζα και χαμογελούσα. Πώς γίνεται να μην χαμογελάσει κανείς όταν αντικρίζει μια τέτοια φατσούλα, που ατενίζει με τα μικρά της μάτια τον κόσμο όλο?

Σκεφτόμουν ότι αυτό το κοριτσάκι κάποια στιγμή θα μεγαλώσει. Δεν θα την δω ποτέ ξανά εγώ, και δε μάθω ποτέ τι (απ)έγινε στη ζωή της. Μπορεί να γίνει ξανθιά με κατάμαυρα μάτια. Μπορεί να είναι καλή μαθήτρια, ή ίσως ατίθαση. Μπορεί να είναι ήρεμη ή να γκρινιάζει και να επαναστατεί συνεχώς. Μπορεί να μείνει μοναχοπαίδι. Μπορεί να ζήσει τους γονείς της μέχρι τα εκατό τους, ή μπορεί να φύγει εκείνη πιο γρήγορα από αυτούς. Μπορεί να γίνει διάσημη, άσημη, πετυχημένη, αποτυχημένη, με γάμο, ή διαζύγια, με παιδιά ή χωρίς, ζωόφιλη, αλλεργική, businesswoman, να φοβάται την οδήγηση, να εμφανίσει αλλεργία στις ντομάτες, να αρρωστήσει σοβαρά, να μην έχει ποτέ έλλειψη βιταμινών, να παχύνει, να είναι αδύνατη, να εκπληρώσει τα όνειρα της, να μάθει να ζει σε έναν κόσμο κατεστραμμένο, να να να...

Αυτό το μικρό πλασματάκι, και εδώ βρίσκεται το πιο τρομερό, ή μάλλον τρομακτικό (κυρίως τρομακτικό) συμπέρασμα: αυτό το λιλιπούτειο έχει όλη του τη ζωή μπροστά. Υπάρχουν τόσες πολλές πιθανότητες, τόσες εκβάσεις, τόσες στροφές κι ευθείες που μπορεί να ακολουθήσει η ζωή της που σχεδόν μου κόβει την ανάσα. Δεν είναι όμως έτσι μονάχα για εκείνη. Και για εσένα που είσαι 50 και θεωρείς ότι η ζωή σου έχει πάρει την πορεία της, τα πράγματα είναι ρευστά, κατά τον Ηράκλειτο. Μπορεί να ξυπνήσεις αύριο και να χωρίσεις, να αλλάξεις δουλειά, κομμωτήριο, αέρα. Και για εμένα που είμαι λίγο πάνω από τα 20, η ζωή έχει τόσες πιθανότητες όσο και η δική σου.

Έβλεπα σήμερα ένα (άλλο) παιδάκι που έκανε ποδήλατο χωρίς βοηθητικές, και σκέφτηκα το εξής: Η ζωή είναι σαν την πρώτη φορά που κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες: δεν μετράει μόνο η ισορροπία για να μην χτυπήσεις, αλλά και η πορεία που θα ακολουθήσεις. Γιατί αν έχεις το βλέμμα στο τιμόνι, θα χάσεις αυτά που σε προσπερνάνε κι αυτά που έρχονται κατά πάνω σου. Αν κοιτάς όμως μπροστά, κι απορροφάς όσα σου δίνει ο κόσμος, θα βρεις και την ισορροπία σου και την πορεία που σου ταιριάζει.

Η ζωή είναι σαν την πρώτη φορά που κάνεις ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.

Πάντα τρομαχτική, μα και συνάμα τόσο ευχάριστη.

The Last Letter is Zead

2011-05-12T20:30:00.000+03:00

By Carina

Διάβασα πριν λίγες μέρες μια είδηση η οποία ανέφερε έναν blogger με καρκίνο, ο οποίος δημοσίευσε στη σελίδα του μια μεταθανάτια επιστολή προς την οικογένεια του, και προς τον κόσμο, αποχαιρετώντας με αυτόν τον τρόπο τη δική του ζωή. Θα ήθελα να αναδημοσιεύσω εδώ κάποια από τα λόγια του, γιατί αν και τόσο απλά, έχουν αυτή τη σοφία μιας σπάνιας αναλαμπής που μοιάζει σχεδόν τρομακτική για το ανθρώπινο μυαλό μας. Για όσους θα ήθελαν να επισκεφτούν το ιστολόγιο του, η διεύθυνση είναι http://www.penmachine.com/ .

"..As a kid, when I first learned enough subtraction, I figured out how old I would be in the momentous year 2000. The answer was 31, which seemed pretty old. Indeed, by the time I was 31 I was married and had two daughters, and I was working as a technical writer and web guy in the computer industry. Pretty grown up, I guess.

Yet there was much more to come. I had yet to start this blog. I wasn't yet back playing drums with my band, nor was I a podcaster. Google was fresh and new, Apple remained "beleaguered," Microsoft was large and in charge, and Facebook and Twitter were several years from existing at all. The human genome hadn't quite been mapped yet.

The World Trade Center towers still stood in New York City.

In my family in 2000, my cousin wouldn't have a baby for another four years.

And I didn't have cancer. I had no idea I would get it, certainly not in the next decade, or that it would kill me.

...Why do I mention all this stuff? Because I've come to realize that, at any time, I can lament what I will never know, yet still not regret what got me where I am. I could have died in 2000 (at an "old" 31) and been happy with my life: my amazing wife, my great kids, a fun job, and hobbies I enjoyed. But I would have missed out on a lot of things.

And many things will now happen without me. As I wrote this, I hardly knew what most of them could even be. What will the world be like as soon as 2021, or as late as 2060? What new will we know? How will countries and people have changed? How will we communicate and move around? Whom will we admire, or despise?

There can't be answers today. While I was still alive writing this, I was sad to know I'll miss these things—not because I won't be able to witness them, but because my wife and kids won't have me there to support their efforts.

It turns out that no one can imagine what's really coming in our lives. We can plan, and do what we enjoy, but we can't expect our plans to work out. Some of them might, while most probably won't. Inventions and ideas will appear, and events will occur, that we could never foresee. That's neither bad nor good, but it is real.

I've also been lucky. I've never had to wonder where my next meal will come from. I've never feared that a foreign army will come in the night with machetes or machine guns to kill or injure my family. I've never had to run for my life (something I could never do now anyway). Sadly, these are things some people have to do every day right now.

The world, indeed the whole universe, is a beautiful, astonishing, wondrous place. There is always more to find out. I don't look back and regret anything, and I hope my family can find a way to do the same.

What is true is that I loved them."

Life is real.

Στερνή μου άδεια, να σ'είχα πιότερο

2011-04-26T18:42:00.000+03:00

By Carina

Ωραίο πράγμα η άδεια. Κι ο ύπνος, το φαγητό, η ξεκούραση, η χαλάρωση, μακριά από τα τηλέφωνα, το άγχος, την πίεση, τα νεύρα.

Αλλά ακόμα πιο ωραίο είναι να σηκώνεσαι το πρωί για να πας μια βόλτα στα μαγαζιά, να μην βρίσκεις καθόλου κόσμο, να σου βγαίνουν τα ψιλά, να βγάζεις κάρτα ΜΜΜ για τον Μάιο 5 μέρες νωρίτερα (in your face, ουρές!), και κυρίως, να καταλήγεις στα Jumbo και να φεύγεις από εκεί με δέκα πράγματα περισσότερα από αυτά που υπολόγιζες να πάρεις.

Να, όπως αυτή η ατζέντα δώρο για μια συν-Παριζιάνα, ή το μικρό λεοπάρ σημειωματάριο που ανυπομονώ να βγάζω από την τσάντα μου για να δείχνω ότι ναι, δεν ντρέπομαι να κουβαλάω κάτι τόσο κιτς. Ή αυτή η λευκή κόλλα που χρησιμοποιούσαν στο Art Attack και ζηλεύαμε όλα τα παιδάκια, ή εκείνες οι μίνι τέμπερες που χρησιμοποιώ για να βάφω chopsticks (ναι, εγώ κινέζικο τρώω με πιρούνι γιατί κρατάω τα chopsticks για να τα βάψω και να τα φορέσω στα μαλλιά μου). Το ωραίο ρεσώ που σκέφτομαι να κάνω δώρο στη μαμά μου (πλησιάζει και η γιορτή της μητέρας βλέπεις...), και τέλος, η μίνι τράπουλα που βρήκα στο ταμείο. Η οποία, by the way, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη, αφού με αυτή έντυσα ένα τετράδιο (φώτο πριν και μετά σύντομα στις οθόνες σας), ενώ αποδείχτηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για να φτιάξω και ένα κολιέ (φώτο soon-to-come). Ποιος είπε ότι οι παρορμητικές αγορές (impulse buying) είναι αποτυχημένες?

Το ζουμί τελοσπάνων, όλης της υπόθεσης, είναι ότι η δουλειά με τσιτώνει και ενώ έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο στη διάθεση μου, τον χάνω μέσα σε όλο αυτό το τσίτωμα και δεν κάνω τίποτα από όσα θέλω να κάνω, όπως ας πούμε, να πάω χαλαρά για χαζο-ψώνια (που πάντα με κάνουν να νιώθω λιγάκι ευδιάθετη), ή να κάτσω στην πλατεία της γειτονιάς για παγωτό, χωρίς να σκέφτομαι "Σε 36 ώρες δουλειά...σε 24 ώρες δουλειά...σε 10 ώρες δουλειά...", σαν να κάνω αντίστροφη μέτρηση για την τελευταία πτήση του Challenger ένα πράγμα, σε slow motion. Γιατρέ μου, είμαι σοβαρά?

Ψάχνω μια λύση λοιπόν, για να είναι κάθε ΣΚ μου σαν mini διακοπές. Όποιος τη βρει, θα του κάνω δώρο μια βόλτα στα Jumbo. Ίσως πάλι, να χρειάζομαι διακοπές μεγάλης διάρκειας, σαν το spring break που κάνουν οι Αμερικάνοι. Ή αλλιώς, περιμένω ενδόμυχα το καλοκαίρι για να "λιώνω στο εξοχικό", δηλαδή στην παραλία, τα απογεύματα μετά τη δουλειά, παρέα με ένα βιβλίο, έτσι ώστε να είναι η κάθε μέρα σαν μικρές, πολύ πολύ μικρές, διακοπές. Διακοπούλες. Διακοπίτσες. Χμ. Ναι. Αυτά.

ΠιΕς: Πειράζει που θυμάμαι τις σούπες που έφαγα στην Ελβετία και μου τρέχουν τα σάλια, ενώ με αφήνουν αδιάφορη τα γλυκά?

ΠιΕς Δύο: Ένα μωρό ήξερε να διαβάσει και να προφέρει τη λέξη Jumbo που είδε γραμμένη πάνω σε μια σακούλα. Ουάου.

ΠιΕς Τρία: Επόμενη αργία: 13 Ιουνίου. 47 ημέρες, 5 ώρες, 15 λεπτά, και μερικά δευτερόλεπτα μακριά...

Το μυστικό πίσω από το γλυκό γάλα

2011-04-20T20:25:00.000+03:00

By Carina

Σήμερα κατάλαβα γιατί δεν πρέπει να μένω μόνη μου σπίτι. Οι γονείς μου έφυγαν για τας εξοχάς, και ο αδερφός μου βγήκε μόλις για 3 ώρες. Και ενώ εγώ έχω να αντικρίσω το δωμάτιο μου απόγευμα για σχεδόν...πολλές...ημέρες (βάλε 5!), και να ανοίξω τον υπολογιστή από χτες το πρωί *επιφώνημα έκπληξης*, με έπιασε αυτή η απροσδιόριστη βαρεμάρα που καταλήγει συνήθως...στην κουζίνα.

Μιλάμε βέβαια για αυτού του είδους την λαιμαργία που είναι κάτι ανάμεσα στο "κάθομαι να φάω κανονικό φαγητό" και στο "τσιμπολογάω για να εξασκήσω τη μασέλα μου". Ξεκίνησα την επιδρομή μου από τα κριτσίνια, με τη συνοδεία μιας φέτας τυριού για τοστ. Λίγο το αλάτι, δίψασα, και καθώς άνοιξα το ψυγείο, έπεσε το μάτι μου σε αυτά τα αμύγδαλα που περιφρονούσα τόσο καιρό. Πήρα τέσσερα, θαύμασα για ακόμα μια φορά το εξαιρετικό κάλλος του εσωτερικού του ψυγείου μου, και κατευθύνθηκα στο διπλανό ντουλαπάκι για τη γλυκιά αμαρτία που ακολουθεί κάθε αλμυρό γεύμα. Μμμ...γλυκό κερασιού, σαν αυτό που μας έβαζαν στο παγωτό όταν ήμασταν μικρά. Γρήγορα και αθόρυβα άρπαξα ένα κερασάκι, και μεταφέρθηκα στον απέναντι πάγκο, όπου το βλέμμα μου έπεσε πάνω στις μερίδες γαλατάκια Νουνού που βάζουμε στον καφέ. Κοίτα να δεις που ποτέ δεν μπορώ να τους αντισταθώ, και σαν παρανοϊκή πίνω γάλα εβαπορέ από τις μικροσκοπικές συσκευασίες. Κανένας δεν καταλαβαίνει γιατί έχω τέτοια ψύχωση (ούτε εγώ η ίδια) αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να με κάνει να σταματήσω! Φυσικά, μετά το γάλα ακολουθεί πάντα μπισκότο, και συγκεκριμένα Petite Beure, ενώ λίγο παραδίπλα είχε αράξει λίγο τσουρέκι, το οποίο είπα να τιμήσω, μέρες που είναι. Και έτσι βρέθηκα πάνω από τον νεροχύτη (ε μην ρίξω παντού ψίχουλα και σκουπίζω μετά!) να συλλογίζομαι τι άλλο θα "τσιμπήσω". Τελικά κατέληξα σε φρέσκο γάλα...με ένα μικρό twist.

Έβαλα μια κουταλιά από το σιρόπι του γλυκού κερασιού, κι όταν το δοκίμασα, σκέφτηκα ότι ανακάλυψα επιτέλους το μυστικό πίσω από το γλυκό γάλα που μπορεί να κάνει και το πιο αμετανόητο νιάνιαρο να λυγίσει. Ώσπου έβγαλα το κουτάλι και ανακάλυψα ότι όλο το σιρόπι είχε μείνει πάνω του, κι εγώ στεκόμουν σαν ανόητη πάνω από τον νεροχύτη με ένα σφηνοπότηρο απλού φρέσκου γάλακτος.

Έτσι το γύρισα στο νερό...γιατί τα άλλα..."με χαλάνε".

ΠιΕς: Μακριά από την κουζίνα, όσο κι αν βαριέστε!

ΠιΕς Δύο: Καλή Ανάσταση, καλή ξεκούραση, και...βαθιές αναπνοές!

ΠιΕς Τρία: Σαν να ψιλοπείνασα. Τι να φάω?

Τουίτ Tweet Τουίτ

2011-04-04T19:56:00.000+03:00

By Carina

Αγαπάμε την ΑΝΟΙΞΗ:

-Γιατί τα παγκάκια και οι πλατείες γίνονται ξανά τα αγαπημένα μας στέκια, όπου μπορούμε να περάσουμε ώρες με έναν χυμό, παγωτό, ή μπύρα στο χέρι. No more πορτιέρηδες, κάπνα, και πηγμένες καφετέριες.

-Γιατί φοράμε πλέον χρώματα, χρώματα, χρώματα!

-Γιατί τα μπαλκόνια γίνονται ο νέος χώρος όπου εκτυλίσσονται όλα τα οικογενειακά δράματα, κάνοντας πιο ευχάριστη τη διαδρομή Τέρμα λεωφορείου-Σπίτι, με ενδιάμεσο σταθμό μια τεράστια ανηφόρα.

-Γιατί κλείνει σταδιακά το στομάχι, κι έτσι το ρίχνουμε στις σαλάτες, φρουτοσαλάτες, και παγωτοσαλάτες. Και στα κρύα ποτά με πολύ πάγο, σαν την καϊπιρίνια με Malibu!

-Γιατί ανοίγουν οι ταράτσες και τα μπαλκόνια, και μπορούμε να απολαύσουμε το ούζο, τον μεζέ, τη βάφλα μας κάτω από τον καθαρό νυχτερινό ουρανό.

-Γιατί δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για το χρώμα των μαλλιών μας, αφού αποκτούν φυσικές ανταύγειες από τα πρώτα (τολμηρά!) θαλασσινά μπάνια, ή αλλιώς, λάμπουν υπέροχα στον απογευματινό ήλιο που δύει.

-Γιατί φεύγουμε από τη δουλειά κι έχουμε άλλες 4 ώρες ήλιου, κι έτσι τίποτα δεν μας κρατάει στο σπίτι, τουλάχιστον μέχρι να νυχτώσει και να αρχίσουμε τα χασμουρητά.

-Γιατί μπορούμε να κυκλοφορούμε ντυμένοι όπως θέλουμε, με ένα απλό τζιν και t-shirt, αφού όλοι βγαίνουν έξω χύμα στο κύμα κι οι πλεξούδες της Ραπουνζέλ.

-Γιατί μπορείς να πάρεις αγκαλιά το λάπτοπ και να αράξεις στο μπαλκόνι που σνόμπαρες όλο το χειμώνα, και να γράψεις την πιο ευφάνταστη ανάρτηση έβερ.

-Γιατί είναι η εποχή όπου κρυώνεις τόσο ώστε να κουβαλάς μαζί σου ένα ελαφρύ ζακετάκι και ζεσταίνεσαι αρκετά για να κυκλοφορείς με κοντομάνικο. Πρόκειται για την μαθηματικά τέλεια ισορροπία της ιδανικής θερμοκρασίας.

-Γιατί ανοίγουν σιγά-σιγά οι θερινοί κινηματογράφοι. Yay!

-Γιατί κάνεις ήδη όνειρα για τα μέρη που θα επισκεφτείς το καλοκαίρι που έρχεται και το χρώμα που θα αποκτήσεις επιτέλους!

-Γιατί μπορείς να δείχνεις σιγά-σιγά τους μύες που έχτισες με τόσο κόπο ολόκληρο το χειμώνα, όταν έλιωνες πάνω από τον διάδρομο, κι έφευγες πιασμένος από τις πιλάτες.

-Γιατί όλα ανθίζουν, κι έτσι αποκτούν χρώμα οι μουντοί αθηναϊκοί δρόμοι.

-Γιατί όλοι είναι λίγο πιο χαρούμενοι την άνοιξη.

-*Προσωπικός λόγος* Γιατί είμαι παιδί της άνοιξης.

-Γιατί την άνοιξη γεννιούνται πολλά μωρά / μένουν έγκυες πολλές γυναίκες --> ίσως κάποιο από αυτά τα ανοιξιάτικα μπουμπούκια να είναι ο σωτήρας που όλοι ψάχνουμε.

-Γιατί φεύγει η μελαγχολία, κάτι το οποίο οφείλεται στην μεγαλύτερη πρόσληψη βιταμίνης D, η οποία σύμφωνα με τους επιστήμονες, μας κάνει πιο ευτυχισμένους.

-Γιατί ξεστρώνουμε τα χαλιά, βγάζουμε το πάπλωμα, αλλάζουμε την ώρα, κατεβάζουμε τις μπότες κι ανεβάζουμε τις πλατφόρμες-εσπαντρίγιες, ακούμε χαρούμενη μουσική, κι αλλάζουμε το screensaver του υπολογιστή και του κινητού σε ένα τοπίο που μας κάνει να ταξιδεύουμε.

-Γιατί είναι η καλύτερη εποχή να ερωτευτείς...ή να ερωτευτείς ξανά!

-Γιατί γράφεις εδώ και είκοσι λεπτά κι ο ήλιος δεν έχει δύσει ακόμα. Αλλά βλέπεις την αντανάκλαση του στο τζάμι του γείτονα. Ποιητικό!

-Γιατί έχεις όρεξη να κάνεις, να κάνεις, να κάνεις, και νιώθεις τη χαμένη σου ενέργεια, και την αγνοούμενη δημιουργικότητα σου να επιστρέφει!

Μια βαθιά υπόκλιση στο θαύμα της άνοιξης, λοιπόν!

ΠιΕς: Κι ας ξεκίνησαν οι αλλεργίες. Γείτσες!

8000 miles

2011-04-02T18:37:00.000+03:00

By Carina

...and maybe more?

Ο τελευταίος μήνας ήταν αρκετά ευνοϊκός για εμένα και την ταξιδιάρικη φύση μου, αφού ο δρόμος (και το αεροπλάνο) με οδήγησαν στην Πόλη του Φωτός και στην Ουδέτερη Χώρα. Μετά από 15 μέρες μακριά από την Αθήνα, τα βλέπω όλα πιο μουντά κι αδιάφορα, όσο επιμένει αυτός ο χειμώνας πάνω από τα κεφάλια μας. Έχω αγοράσει τόσα όμορφα χρωματιστά ρούχα, μα αν δεν ανοίξει ο καιρός, κλεισμένα θα μένουν στην ντουλάπα..

"Αν είναι να'ρθει, θε να'ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει"

Μου αρέσουν τελικά τα μανιτάρια. Το τυρί και τα λουκάνικα. Η μπύρα και η σοκολάτα. Ο αυθεντικός cappuccino. Τα κρουασάν με σοκολάτα. Τα μάφιν- τα σοκολατένια και αυτά με φραγκοστάφυλο. Ο χυμός μήλου και οι σως. Να μένω δίπλα σε ποτάμι. Να κυλιέμαι στο γρασίδι τις ηλιόλουστες μέρες. Να τρώω πίτσα με θέα τον απέραντο ουρανό όπου τα αεροπλάνα κάνουν σχέδια με τον καπνό τους. Οι ίσιοι δρόμοι και τα γραφικά τραμ. Τα γαλλικά. Οι μπαγκέτες. Το προστατευόμενο ύψος του Άιφελ. Ο Βαν Γκογκ. Τα σουβενίρ. Η γειτονιές των καλλιτεχνών. Τα ταξίδια. Και άλλα.

Άνοιξα τους ασκούς του Αιόλου, μιας και ήδη σκέφτομαι το επόμενο ταξίδι μου. Θέλω να δω τόσα, μα τόσα! Ονειροπολώ άλλωστε ακόμα, μην ασχολείστε μαζί μου. Το μυαλό μου έμεινε κάποια χιλιάδες μίλια πίσω...

ΠιΕς: Καλό μήνα!

If I make it there

2011-02-03T18:52:00.000+02:00

By Carina

...I'll make it everywhere

Γιατί μερικά πράγματα τεστάρουν την υπομονή, την αντοχή, και κυρίως, τη δύναμη σου.

Γιατί είμαστε όλοι πέτρες που κοπανάνε στα τοιχώματα κάποιου καρτεσιανού πηγαδιού.

Γιατί το να μεγαλώνεις δε σημαίνει απλά να μεγαλώνεις, αλλά να συνειδητοποιείς και τις αλλαγές που γίνονται μέσα σου.

Γιατί πλέον έχω ένα παράθυρο που ατενίζει μικρό κομμάτι μιας λεωφόρου, και χαζεύω τη βροχή με αυτή τη γνώριμη μελαγχολία, πριν γυρίσω ξανά στους δίχως φαντασία αριθμούς.

Γιατί ζωή χωρίς προκλήσεις σε βάζει σε ρουτίνα, και το χειρότερο, σε μαθαίνει σε ευκολίες, κι έτσι περνάνε οι μήνες δίχως να το καταλαβαίνεις.

Γιατί οι κλειστές πόρτες σε προκαλούν να στρίψεις όλα τα χερούλια, μέχρι να ανοίξει κάποια από αυτές.

Γιατί είναι Φλεβάρης (πόσο μ'αρέσει να τον φωνάζω έτσι, δεν του ταιριάζει το Φεβρουάριος), έρχονται Απόκριες, Τσικνοπέμπτη (φέτος δεν έχει εξεταστική, άρα...θα βγούμε για σουβλάκια;;), Καθαρά Δευτέρα (ναι, τριήμερο!), 25η...και μετά μπαίνει η άνοιξη, η καλύτερη από όλες τις εποχές για ένα ψαράκι σαν εμένα.

Γιατί ξέρουμε μέσα μας ότι όλα εκείνα που τώρα θεωρούμε δύσκολα, αύριο, μεθαύριο, κάποτε, θα είναι απλά παρελθόν. Άρα, γιατί να πνιγόμαστε αφού ο μελλοντικός εαυτός μας σε κάποιο παράλληλο σύμπαν τα έχει αντιμετωπίσει ήδη όλα;

Maybe the reason why all the doors are closed
So you can open one that leads you to the perfect road

ΠιΕς: Καλό μήνα και καλά μυαλά!

Slide baby, slide

2011-01-15T16:12:00.000+02:00

By Carina

...Some things change. You either slide or get stuck...

Αυτό μου έχει διδάξει η μέχρι τώρα εμπειρία ζωής μου. Γιατί ναι, 252+ μήνες μπορούν να θεωρηθούν εμπειρία ζωής.

Περνούσα τις προάλλες από το Παγκράτι και ξαφνικά είδα ότι τα Mc Donalds έκλεισαν. Κάτι που μου έκανε εντύπωση γιατί περνάω κάθε μέρα απο εκεί. Πώς γίνεται να μην πάρω χαμπάρι ότι κάτι τόσο κοσμοϊστορικό συνέβη στο άλσος Παγκρατίου;

Λίγο πιο πάνω, ο παλαιότερος κινηματογράφος της περιοχής περιστοιχίζεται από μια πρώην καφετέρια, νυν εγκαταλειμμένο κτίριο, και ένα Φλοκαφέ που ή πάει για ανακαίνιση τέτοιες δύσκολες εποχές, ή για κλείσιμο.

Περίεργο να βλέπεις τα πάντα γύρω σου να κλείνουν και να αλλάζουν. Τι να είναι χειρότερο αραγε; Το ένα μαγαζί μετά το άλλο, ή το ένα ενοικιαστήριο μετά το άλλο; Οφείλουμε να προσαρμοζόμαστε στους δύσκολους καιρούς. Μιας κι ανεβήκαμε στην τσουλήθρα, ή θα κυλήσουμε ή θα κολλήσουμε σε ένα σχετικά άβολο ύψος.

Όπως και να έχει πάντως, κάποια πράγματα μένουν αναλλοίωτα, να όπως το Παλάς, ο θερινός/χειμερινος κινηματογράφος όπου μπορείς να δεις 3 ταινίες με 10 ευρώ κάνοντας όση φασαρία θες γιατί είσαι εσύ και η παρέα σου, ή βλέποντας παλιές ασπρόμαυρες ταινίες που σε μεταφέρουν σε μια nouvelle époque του πενήντα.

Δίπλα σε ένα από τα πρώτα mall είναι οι γνωστές πολυκατοικίες του εξήντα, και λίγο πιο κάτω, το νεοκλασσικό που έχει μετατραπεί σε μπαρ. Απέναντι είναι το παρκάκι, όπου γινόντουσαν προβολές το καλοκαίρι. Τα πρωινά σφύζει από ζωή, μα μόλις πέσει ο ήλιος, κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει ανάμεσα στους θάμνους και τα αειθαλή. Λίγα στενά πιο πάνω, τα δυο μικροσκοπικά μπαρ, το ένα με το αστείο όνομα Μπρίκι, δίπλα από το μαγαζί με τα κινεζικά ρούχα που είχαν γίνει μόδα πριν 2 χρόνια, και το άλλο με τις αστείες επιγραφές.

Σην Υμηττού το μικρό Ποκίτο και στην Πρατίνου το μεγάλο. Κάπου εκεί και τα Bershka απ'όπου είχα πρωτοαγοράσει ρούχα. Όταν ήμουν γυμνάσιο, και η επωνυμία ήταν σχετική άγνωστη. Τότε τα νούμερα ήταν διαφορετικά, πιο μεγάλα ή μήπως πιο μικρά; Δε θυμάμαι. Στα Hondos Center στην πλατεία Μαρτάκη, ή Δεληολάνη όπως είναι πιο γνωστή, έχω αφήσει μια μικρή περιουσία για καλλυντικά που δε χρησιμοποίησα ποτέ. Γιατί μετά από χρόνια πειραματισμών και επιρροών από τις Μούσες του καταναλωτισμού, κατέληξα στο τρίο κονσίλερ-μάσκαρα-ρουζ με λίγη πούδρα και μολύβι για τα μάτια.

Τα jumbo στην Εμπεδοκλέους η αγαπημένη αμαρτία πολλών, γιατί όπως λέει και το νέο τους τραγούδι, "...Έχω κι εγώ δικαίωμα στου shopping το ξεθέωμα....". Αμαρτία γιατί λατρεύω τα τετράδια και ξεμένω συνέχεια απο κοκκαλάκια για τα μαλλιά. Έχω καιρό όμως να βρω χαρτί αλληλογραφίας, αυτό το χρωματιστό με το ωραίο άρωμα που κάποτε έκανα συλλογή. Σήμερα το χρησιμοποιώ για τις δικές μου αυτοσχέδιες κάρτες.

Τόσες ιστορίες που έχει το Παγκράτι. Κάποτε ήταν το Κολωνάκι της Αθήνας, σύμφωνα με τη μαμά μου που μεγάλωσε εκεί. Σήμερα είναι μια δεύτερη Κυψέλη με πολλα μαγαζιά, μικρά μπαράκια, μεγάλες καφετέριες για ανήλικους. Και κάπου στο μεταξύ κάποια παλιά κτίρια τα οποία κανείς δεν κοιτάζει όταν τρέχει να προλάβει το ολονύκτιο τρόλεϋ 11...

PS: Καλή χρονιά!

Oh lovely chaos

2010-12-31T19:40:00.000+02:00

By Carina

Ορκίζομαι να μην βγω ποτέ ξανά για ψώνια τελευταία στιγμή. Επίσης, να μην πιστεύω ό,τι ακούω, γιατί αν έπασχε η αγορά τόσο όσο λένε, θα ψώνιζα σαν άνθρωπος, κι όχι σαν Αμερικάνος σε black Friday. Όπως και να έχει όμως, η τελευταία μέρα του χρόνου κύλησε μέσα στον πανικό, να προλάβω να προλάβω να προλάβω να πάρω δώρα για όλους, να μην ξεχάσω τίποτα, να γυρίσω νωρίς σπίτι, να κάνω μπάνιο, να ξαπλώσω, και να δω εκείνον πριν αλλάξει η χρονιά για να του ευχηθώ πρώτη. Και στο τέλος αγοράζεις δώρα με το ζόρι, κι ας σου αρέσει τόσο να διαλέγεις κάτι για εκείνους που αγαπάς, νευριάζεις με τις ουρές, με τις τιμές, με τις φωνές. Φτάνεις στο σπίτι σου αργά, πλένεσαι γρήγορα, ίσα που κλείνεις τα μάτια για πέντε λεπτά, κι όταν τα ανοίγεις έχει περάσει η ώρα. Σε λίγο θα έρθουν οι συγγενείς για το τραπέζι, κι εσύ χαζολογείς αντί να ντυθείς στα γρήγορα να πεταχτείς να τον δεις γιατί έχει θυμώσει. Ήλπιζες να μην μπει έτσι ο χρόνος, γιατί λένε πως ό,τι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνεις όλο το χρόνο. Ας μην τσακωνόμαστε αύριο, ας περάσουμε καλά μπας και κυλήσει όμορφα αυτή η χρονιά.

Αυτό το άγχος να τα προλάβουμε όλα, να αγοράσουμε δώρα, να μην αφήσουμε εκκρεμότητες, να στολιστούμε, να...να...να...Αυτό είναι που μας κάνει να χάνουμε το νόημα. Και να, πέρασαν τα Χριστούγεννα, και πάλι δεν το κατάλαβα, και πάλι δεν έκανα καρουζελ, πατινάζ, βόλτα στις στολισμένες πλατείες. Και πάλι αντάλλαξα ευχές με το κιλό, κι αύριο θα έχει τελειώσει το πανηγύρι, και πάλι πίσω στη ρουτίνα, και κυρίως, τις δύσκολες αποφάσεις. Χωρίς τίποτα να περιμένεις, και μετρώντας πάλι αντίστροφα ως τα επομένα Χριστούγεννα, με την ελπίδα ότι θα νιώσεις κάτι του χρόνου, όπως ένιωθες όταν ήσουν παιδί. *ανάσα*

Αχ...ας σταματήσει να γυρίζει αυτή η γη για λίγο...

Καλή χρονιά σε όλους σας. Με δύο πράγματα: υγεία και σωστή διαίσθηση. Ελπίζω, εύχομαι, θέλω, τη χρονιά που έρχεται να είμαστε πραγματικά χαρούμενοι, και γεμάτοι με όσα έχουμε και θα έχουμε. Και να θυμόμαστε να αναπνέουμε πού και πού όχι από συνήθεια, αλλά από συνείδηση...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΛΟΙΠΟΝ!

ΠιΕς: Να θυμάμαι να είμαι αυθόρμητη.

Merry Χι-stmas!

2010-12-26T13:25:00.002+02:00

By Carina

Φέτος είναι μια δύσκολη χρονιά για τα κάλαντα. Πού είναι εκείνες οι εποχές που βγάζαμε το ένα χιλιάρικο μετά το άλλο; Τώρα το επάγγελμα του μικρού περιπλανώμενου τραγουδιστή αρχίζει να παρακμάζει μέχρι να φτάσουμε στην ολική εξάλειψη του. Έως τότε βέβαια, πολλοί μικροί, και -δυστυχώς- μεγάλοι, θα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το πνεύμα των γιορτών, αλλά κυρίως την αμηχανία που νιώθεις όταν είσαι στη δουλειά σου και έρχεται ο ένας τραγουδιστής μετά τον άλλο. Δώσαμε, δώσαμε!

Νιάνιαρα που μόλις έμαθαν να περπατάνε, χαριτωμένα μικράκια με σκουφάκια santa, ξεπεταγμένα 15χρονα που σε κάνουν να νιώθεις άβγαλτη και άβαφη, οικογένειες τσιγγάνων που ντύνουν τα νεογέννητα τους με στολές και τους φοράνε αρκοντεόν, ηλικιωμένοι που κάνουν εράνους με εορταστικά άσματα...όλα τα έχουν αυτές οι μέρες.

Κρίση όμως...οπότε και το 10λεπτο το σκεφτόμαστε πολύ για να το δώσουμε. Δύσκολες εποχές για μη επαγγελματίες τροβαδούρους. Εδώ πεινάει η Βίσση, θες να βγάλεις εσύ χαρτζιλίκι μικρέ μου παράφωνε;

Γιατί, κι όπως λέει ο Sharkastic "Όποιο παιδάκι έρθει να μου πει τα κάλαντα, να ξέρει ότι ζητάω απόδειξη". Και προσθέτει ο Fawkes "...και δελτίο παροχής υπηρεσιών!".

Τέλος στο μαύρο χρήμα των γιορτών. Ό,τι φάγαμε, φάγαμε...Μελομακάρονα τέλος! Γιατί, έτσι όπως πάμε, αντί να γεμίζουμε γαλοπούλες, θα γεμίζουμε αυγά...κι αυτά από κότες!

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν...με υγεία, τύχη, και φυσικά, αισιοδοξία.

Και ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή οι μικροί καλαντο-τραγουδιστές να μπουν στην κατηγορία των βαρέων και ανθυγιεινών, και οι χορηγοί τους (δηλαδή εμείς) να παίρνουν φοροαπαλλαγή για κάθε 20λεπτο που δίνουν.

Εις το επανιδείν...μέχρι την επόμενη γκρινιάρα ανάρτηση!

ΠιΕς: Ο τίτλος παραπέμπει στη γνωστή φράση "Έφαγα Χι." και συνιστά ένα αποτυχημένο λογοπαίγνιο για τα Χ, τα άκυρα που τρώνε οι μικροί τραγουδιστές αυτές τις μέρες.

Οι άνθρωποι με τις χίλιες ταυτότητες

2010-12-21T19:14:00.002+02:00

By Carina

Το Σάββατο βρέθηκα σε μια εκδήλωση στο Γκάζι. Μια γνωστή μου είχε ζωγραφίσει έναν πίνακα για την διαδραστική παρουσίαση μιας ιστορίας, και μας προσκάλεσε στα εγκαίνια. Εκεί μας σύστησε έναν φίλο της, με τον οποίο έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή.

Καθώς έκανε τις συστάσεις λοιπόν, μας παρουσίασε με τις ιδιότητες μας.

"-Από εδώ η Λίλα. Σκηνοθέτις, ηθοποιός, καθηγήτρια θεάτρου.

-Από εδώ η Χρυσή. Ηθοποιός, μουσικός...τι να πρωτοπώ για τη Χρυσή;

-Από εδώ ο Νίκος. Συγγραφέας και ζωγράφος.

-Και από εδώ η Carina. Τελεία."

Η Λίλα, η Χρυσή, και ο Νίκος είχαν πέντε ταυτότητες άξιες προς παρουσίαση. Εγώ δεν είχα καμία. Εγώ δεν έχω καμία. Κάποτε ήμουν φοιτήτρια, κι αυτό αρκούσε, γιατί σήμαινε πολλά. Τώρα είμαι εργαζόμενη. Μπανάλ. Πολύ μπανάλ. Και θλιβερό.

Άραγε τόση αδιάφορη είναι η ζωή μου που δεν έχω ούτε μια ταυτότητα άξια προς παρουσίαση; Ή μήπως με έχει απορροφήσει τόσο η παραγωγή των προς το ζην, που έχω εγκαταλείψει όλα εκείνα τα οποία θα μπορούσαν να μου εξασφαλίσουν μια ενδιαφέρουσα πλευρά μου, αρκετά ιδιαίτερη για να με χαρακτηρίσει κάποιος σε ένα άσχετο, τρίτο πρόσωπο;

Θα ήθελα να είμαι η Carina, η blogger, η φωτογράφος, που φτιάχνει κοσμήματα για δική της χρήση που δεν έχει ανάγκη από τέτοιες ταμπέλες για να αναδειχθεί. Θα ήθελα να είμαι η Carina, που απλά δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη των άλλων, και που προτιμάει να μένει στο πίσω μέρος της παρέας, γιατί έτσι μπορεί να μελετήσει τους γύρω της με την ησυχία της, εκτελώντας το δικό της, ιδιαίτερο, πείραμα πάνω στις ανασφάλειες της ανθρώπινης φύσης.

Είμαι όμως η Carina που χαμογελάει και δεν αφήνει κανέναν να δει τι κρύβεται πίσω από εκείνη τη ρυτίδα στο βλέφαρο, παρά μόνο εκείνους που δεν έχουν ανάγκη από ταυτότητες για να τη θέλουν στη ζωή τους.

Εξάλλου, η Λίλα, η Χρυσή, και ο Νίκος, είναι όλοι μεγαλύτεροι από εμένα. Ίσως η σοφία -και κυρίως οι ταυτότητες- να έρχονται με τα χρόνια.

ΠιΕς: Πολύ μελοδραματικό. Γιατί είμαι κι εγώ λίγο Δράμα (Καβάλα, Ξάνθη) Queen.

Κόκκινες πούλιες

2010-12-17T15:16:00.000+02:00

By Carina

Τόπος: Λ. Συγγρού

Ώρα: 07:02

Συμβάν: Σταματάμε με το αυτοκίνητο στην τράπεζα για ανάληψη. (Πληρωθήκαμε βλέπεις χτες, θες να τα φάμε μαζί;;;) Μένω μέσα εγώ (ισχνές αγελάδες γαρ), στη θέση του συνοδηγού να χαζεύω τη σκοτεινή Συγγρού και τη λάμψη των ~~αστεριών~~ φρένων.

Το μάτι μου όμως, πιάνει μια άλλη λάμψη, από φτηνές πούλιες, λίγα μέτρα πιο κάτω. Μια μελαχρινή κοπέλα, με κόκκινο φόρεμα, παλτό, και μυτερές γόβες (always in fashion, no matter what) κάνει οχτάρια στο πεζοδρόμιο. Ένα αυτοκίνητο σταματάει, εκείνη σκύβει στο παράθυρο, κάτι συζητάνε. Το αυτοκίνητο φεύγει μετά από λίγο, κι η κοπέλα μένει στο κρύο. Τότε καταλαβαίνω. Συγγρού. Κοιτάζω το ρολόι (μήπως άλλαξε ξανά η ώρα και δεν το πήρα είδηση;) .07:05. Το πρωί.

Είναι τρομερό πώς ένας δρόμος που σφύζει από ζωή το πρωί, να είναι τόσο σκοτεινός και γεμάτος θλιβερές ιστορίες, το βράδυ.

Ξεπαρκάραμε, και στη στροφή, το βλέμμα μου έπεσε πάνω στην κοπέλα. Τι να σκέφτεται άραγε; Πώς να νιώθει; Όταν βγαίνουν στους δρόμους τέτοια ώρα, τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Μπήκα για λίγο στο μυαλό αυτής της κοπέλας. Να δίνει το σώμα της, να δέχεται σιχαμερά αγγίγματα, να υποκύπτει σε κάθε διεστραμμένη επιθυμία, γιατί αυτό έμαθε να κάνει. Στεναχωρήθηκα, αηδίασα, απογοητεύτηκα.

Αυτή η κοπέλα δε θα ζει για πολύ. Και δε θα μείνει τίποτα -και κανείς- που να τη θυμίζει, παρά μόνo εκείνη η πρόσκαιρη λάμψη μέσα στο σκοτάδι κάποιου χειμωνιάτικου ξημερώματος.

Όσα γίνονται τη νύχτα, τα βλέπει η μέρα και μελαγχολεί.

Άσε κι εσύ τη ζωή ειρωνικά να γελάει

2010-12-07T18:37:00.000+02:00

By Carina

Διαβάσαμε...

Σχέδιο άθλησης για όλους τους πολίτες παρουσίασαν τα λαμπρά μυαλά του Υπουργείου Υγείας με στόχο την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και των λοιπών προβλημάτων που προκαλούνται από την ακινησία. Θα χρησιμοποιηθούν λέει, όλοι οι ελεύθεροι χώροι για να δημιουργηθούν οι αναγκαίες υποδομές.

Σχόλιο: Η πόλη είναι τίγκα στο τσιμέντο, αλλά ναι, αυτό που μας λείπει είναι χώροι άθλησης. Για να μη χρειαστεί να γίνει αναδιάρθρωση στο σύστημα υγείας, το οποίο μπάζει χειρότερα κι από τον Τιτανικό. Το ότι θα αναπνέουμε καυσαέριο και σκουπιδίλα είναι κάτι το οποίο περνάει στα ψιλά γράμματα αυτών των μεγαλεπήβολων σχεδίων. Γιατί όλα τα'χε η Μαριωρή...

Νέα 48ωρη απεργία για τα σκουπιδιάρικα.

Σχόλιο: Τα σκουπίδια στη γειτονιά μου δεν τα μάζεψε κανείς τόσες μέρες, τι είναι 48 ώρες ακόμα; Και δεν πάμε για παγκόσμιο ρεκόρ;

Παράνομη αποστολή αραχνών γένους ταραντούλας σε όλο τον κόσμο.

Σχόλιο: Φαντάσου τώρα να περιμένεις περιχαρής πακέτο από τη γιαγιά στο χωριό με φρέσκα λαχανικά, κι όταν το παραλάβεις στα χέρια σου από τους συμπαθείς οδηγούς των ΚΤΕΛ, αυτό να κουνιέται κι εσύ να λες από μέσα σου "το ξέρω ότι είναι φρέσκα, αλλά τόσο φρέσκα πια;;". Το αποκορύφωμα φυσικά θα είναι το ξεπακετάρισμα, όταν οι ντομάτες θα έχουν πόδια και μάτια. Αηδίασα, ανατρίχιασα, και δεν ανοίγω κανένα δέμα από εδώ και πέρα. Είχαμε που είχαμε την άσπρη σκόνη άνθρακα, μετά τις βόμβες των κούριερ-καμικάζι, τώρα έχουμε και τις ταραντούλες. Και μετά σου λέει "γιατί δεν στέλνεις γράμμα; είναι ρομαντικό".

Πόρτα έπεσε από αεροσκάφος λίγο πριν την προσγείωση του στην Κοπεγχάγη. Ο πιλότος ήταν ενήμερος για την ύπαρξη υδραυλικού προβλήματος, αλλά "ευτυχώς, τέτοια περιστατικά δε συμβαίνουν συχνά."

Σχόλιο: Κάποτε φοβόμασταν τις γλάστρες (βλέπε "Μπουρλότο") και τις ζαρντινιέρες. Τώρα θα κοιτάμε ψηλά μήπως μας έρθει και καμιά πόρτα στο κεφάλι. Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά τέτοια ατυχήματα δεν καλύπτονται από ασφάλειες ζωής!

Ένας στους πέντε Αμερικάνους δηλώνει ότι έχει κάποιου είδους ψυχική νόσο.

Σχόλιο: Είναι αυτό που λέμε: κοίτα τους 4 καλύτερους σου φίλους. Αν φαίνονται εντάξει, μάλλον πρέπει να ανησυχείς.

Πτώση της θερμοκρασίας προβλέπεται στην Αττική από την Παρασκευή, ενώ ενδέχεται να χιονίσει στα βόρεια προάστια. Η θερμοκρασία δε θα ξεπερνάει τη Δευτέρα τους 3 βαθμούς.

Σχόλιο: Να το δω και να μην το πιστέψω. Δε λέω, το πρωί έχει μια ψυχρούλα, αλλά ο Φιρφόξης (Firefox) δείχνει τώρα καθαρό ουρανό με 16 βαθμούς. *Ονειροπόληση* Τι καλά να χιόνιζε την επόμενη βδομάδα, ή τη μεθεπόμενη, και να κάναμε επιτέλους White Christmas... (και να μην πηγαίναμε και στη δουλειά, λα λα λα!)

Αυτά τα λίγα τα πικρόχολα για σήμερα!

Ζήτω τα μ-e-δια!

Το μετέωρο βήμα της γάτας

2010-12-02T21:49:00.000+02:00

By Carina

...Τους καληνύχτισα κι έφυγα.

Στα σκαλιά με σταμάτησε όμως ένα απρόσμενο θέαμα: μια γάτα ισορροπούσε στο ύψος των ματιών μου μεταξύ ασφάλτου και μπαλκονιού, κάμποσα μέτρα πάνω από το έδαφος, μα αρκετά ψηλά για να νιώθω υψοφοβία. Η γάτα είχε κουρνιάσει στην ξεβαμμένη κουπαστή.

Με κοίταξε κάπως αμήχανα, σαν το δικό μου βλέμμα να της υπενθύμισε πού είχε βολευτεί τόσο παράδοξα. Άρχισε να κοιτάζει γύρω της σκεπτική. Σαν να ήθελε να μετακινηθεί σε μια γωνία πιο ασφαλή, πιο χαμηλά στο έδαφος. Πόσες ψυχές της έμεναν άλλωστε να χαραμίσει σε άδεια μπαλκόνια;

Σιγά σιγά σηκώθηκε στα πόδια της και μέτρησε το περιβάλλον γύρω της. Να πηδήξει στο πεζούλι; Κι από εκεί, πού να πάει; Να πέσει στο μπαλκόνι; Πώς βρέθηκε εκεί εξαρχής τελοσπάντων; Τι να κάνει;

Με κοίταξε και μου νιαούρισε με παράπονο. Γλυκιά μου γατούλα, δεν είσαι η μόνη που αιωρείται. Ισορροπώ δύσκολα ανάμεσα στο πρέπει και το θέλω, τις υποχρεώσεις και τις επιλογές, τον μέχρι πρότινος γνωστό εαυτό μου και το καινούριο μου εγώ που ορθώνεται μπροστά μου. Κι εγώ δεν είμαι εφτάψυχη. Μακάρι να σε βοηθούσα...αλλά εμένα ποιος θα με βοηθήσει; Καθείς για τον εαυτό του..

Προσεκτικά, αλλά γρήγορα, η γάτα διάλεξε το δρόμο της επικίνδυνης κουπαστής. Έτρεξε πάνω από αυτά τα κάμποσα μέτρα που την χώριζαν από την άσφαλτο, διακινδύνευσε την ισορροπία της, σε μια προσπάθεια να κάνει τη μικρή διαδρομή από τη μία άκρη του μπαλκονιού στην άλλη, πιο σύντομη. Όταν έφτασε στην άλλη γωνία, βολεύτηκε ξανά. Με διαφορετική θέα αυτή τη φορά, αλλά παρ' όλα αυτά, στο ίδιο μπαλκόνι.

Δεν ξέρω αν την πείραξε τελικά το ύψος, ο αέρας, ή μήπως η δική μου ενοχλητική παρουσία. Δεν έμεινα αρκετά για να το διαπιστώσω. Άκουσα βήματα από πίσω μου κι απομακρύνθηκα γρήγορα για να γλιτώσω τον ανεπιθύμητο.

Οι πέντε ιδιότητες

2010-11-13T11:05:00.000+02:00

By Carina

"Ένα αγόρι έβλεπε τη γιαγιά του να γράφει ένα γράμμα. Κάποια στιγμή, τη ρωτάει:

-Τι γράφεις; Μια ιστορία για εμένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει το γράμμα και είπε στον εγγονό της:

-Η αλήθεια είναι ότι για εσένα γράφω, αλλά πιο σημαντικές από τις λέξεις είναι αυτό το μολύβι που χρησιμοποιώ. Εύχομαι όταν μεγαλώσεις να του μοιάσεις.

Μπερδεμένο, το αγόρι κοίταξε το μολύβι. Δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο.

-Αλλά αυτό το μολύβι είναι σαν όλα τα άλλα μολύβια που έχω δει μέχρι τώρα!

-Εξαρτάται...Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, που αν καταφέρεις να τις αποκτήσεις, θα είσαι για πάντα σε αρμονία με τον κόσμο.

Η πρώτη ιδιότητα: είσαι ικανός για εξαιρετικά πράγματα, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς ότι υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματα σου.

Η δεύτερη ιδιότητα: κάποιες στιγμές πρέπει να σταματήσω να γράφω και να χρησιμοποιήσω μια ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στη συνέχεια είναι πολύ πιο κοφτερό. Έτσι κι εσύ, πρέπει να μάθεις να αντέχεις μερικές δυσκολίες, γιατί αυτές θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Η τρίτη ιδιότητα: το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιήσουμε μια γόμα για να σβήσουμε τα λάθη. Αυτό σημαίνει ότι το να προσπαθήσεις να διορθώσεις κάτι που έκανες δεν είναι αναγκαστικά κακό αλλά σε βοηθάει να παραμένεις δίκαιος.

Η τέταρτη ιδιότητα: αυτό που μετράει στο μολύβι δεν είναι το εξωτερικό του περίβλημα, αλλά ο γραφίτης που έχει μέσα του. Γι'αυτό κι εσύ να δίνεις πάντα προσοχή σε όσα συμβαίνουν μέσα σου.

Και η τελευταία ιδιότητα: το μολύβι αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι και εσύ να θυμάσαι πως ό,τι κάνεις στη ζωή σου έχει αντίκτυπο, γι'αυτό να προσέχεις κάθε σου πράξη."

Από Paolo Coelho

Ορκίζομαι να...

2010-11-02T19:45:00.000+02:00

By Carina

"...χρησίμους ημας αυτούς καταστήσομεν, προς άπαντας τους δεομένους της ημετέρας αρωγής και εν πάση ανθρώπων κοινωνία...."

...να προσπαθήσω να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου παρά τις δυσκολίες, με σεβασμό.

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό...

Η ορκωμοσία είναι δύσκολη υπόθεση. Είναι το τελευταίο σημείο επαφής με τη σχολή σου. (Δηλαδή τώρα πρέπει να σβήσω το λινκ του site της σχολής από τα bookmarks??) Δεν σε ενδιαφέρει πλέον αν γίνονται καταλήψεις (καιρός ήταν!), ημιαργίες και σχολικές γιορτές τέλος (φτου! Κι ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεν γιορτάζουμε το Πολυτεχνείο όλοι μας. Στην τελική, όλους δεν τους αφορούσε η πτώση της δικτατορίας?). Είσαι πλέον πτυχιούχος. Τρομάρα σου! Μπαίνει λοιπόν ένα τέλος...μια τελεία. Τέλος μιας εποχής. Τέλος των φοιτητικών χρόνων. Καλή σταδιοδρομία, καλά μυαλά, και του χρόνου.

Πώς είναι να ορκίζεσαι? Αγχωτικά! Ειδικά όταν σου ανακοινώνει περιχαρής ο πιο μισητός της γραμματείας ότι αν δεν εμφανιστεί ο πρώτος σε βαθμολογία, θα διαβάσεις εσύ τον όρκο, ως δεύτερη. Σοκ. Μικρό σοκ.

Είναι άγχος γιατί δε θες να πιάσεις τη μαμά σου να κλαίει από συγκίνηση. Το ίδιο βιολί από το πρώτο σου ποίημα (είμαι μικρό, μικρούτσικο, μα έχω φωνή μεγάλη)...Άγχος γιατί περιμένεις να φωνάξουν το όνομα σου και νιώθεις κάπως σαν τα γενέθλια σου. Που μαζεύονται όλοι γύρω από την τούρτα και σου τραγουδάνε, κι εσύ προσπαθείς να δείχνεις χαρούμενος, αλλά κατά βάθος νιώθεις μια μικρή αμηχανία. Και στο τέλος ξεχνάς να κάνεις ευχή, και πρέπει να περιμένεις άλλες 364 ημέρες, ή μέχρι τα Χριστούγεννα. Κάθεσαι λοιπόν και περιμένεις (κατάρα στα επίθετα από Μ και μετά!).

Περιμένεις...περιμένεις...περιμένεις...Όταν φτάνει το επίθετο σου, αναρωτιέσαι αν άκουσες καλά και το ίδιο σκέφτεται κι η εξέδρα σου, με αποτέλεσμα να σε επευφημήσει ετεροχρονισμένα. Μετά πετάς το καπελάκι σου, βγάζεις φωτογραφίες, γελάς, φταρνίζεσαι από τα λουλούδια (σοκολάτες την επόμενη φορά να γλυκάνουμε τον πόνο μας που είμαστε πλέον άνεργοι πτυχιούχοι επικοινωνιολόγοι), παραδίδεις την μπλε υπερμεγέθη τήβεννο (είμαι ο Χάρι Πόττερ!!), και κάθεσαι κάπου απόμερα για καφέ.

Όταν γυρίσεις σπίτι, σε περιμένουν δώρα, ευχές, tags σε φωτογραφίες στο facebook (προσοχή στον νέο ιό!)...και την επόμενη μέρα...back to reality.

Πας στη δουλειά κι όλα είναι όπως πριν. Μόνο που δεν είσαι πια φοιτητής. Και δεν είναι καν σαν τα γενέθλια σου που μπορείς να περιμένεις 364 μέρες για να τα ξαναζήσεις. Έχει τελειώσει μια εποχή, μια εποχή πολύ όμορφη, που ξυπνάς ό,τι ώρα θες, γκρινιάζεις για την πρωινή στατιστική, αγχώνεσαι για εκείνο το δύσκολο μάθημα στην εξεταστική, λιώνεις στα έδρανα, όχι από τις πολλές ώρες μαθημάτων, αλλά επειδή ξεχνιέσαι παίζοντας Scrabble στο iphone της "Ιρλανδέζας" φίλης σου...Κουτσομπολεύεις τους αντιπαθητικούς (κάτι που δεν το κάνεις κι εύκολα στο χώρο εργασίας σου), τρως άκυρα φαγητά σε άκυρες ώρες, γυρνάς όλα τα μουσεία γιατί έχεις δωρεάν είσοδο και ελεύθερο χρόνο...Αλλά πάνω από όλα παίρνεις μια πρώτη γλυκιά γεύση της ενήλικης ζωής, χωρίς τα αρνητικά της. Αρχίζεις να μαθαίνεις τον εαυτό σου, να ψάχνεσαι, και να εξερευνάς όλες τις πτυχές της σχετικότητας του χρόνου κατά τον Αϊνστάιν. Είναι μια πολύ όμορφη εποχή. Και είσαι τυχερός αν την έχεις περάσει με άτομα που αξίζουν, σε μια σχολή που αγαπάς, με δραστηριότητες που ξεδιπλώνουν τον χαρακτήρα σου, και καταλαβαίνεις ότι η ορκωμοσία δεν είναι ένα τέλος, αλλά απλά ένα πέρασμα στο επόμενο στάδιο, που κρύβει ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις. Κι αν νοσταλγείς τα παλιά, μπορείς πάντα να πάρεις ένα τηλέφωνο τους παλιούς σου συμφοιτητές για να θυμηθείτε εκείνον τον περίεργο καθηγητή που τόσο σε είχε τρομοκρατήσει στο πρώτο έτος (πριν -μόλις- τέσσερα χρόνια! Κι όμως, μοιάζει τόσο μακρινό...)

Εξάλλου, είσαι πολύ μικρός στα 22 σου για να νιώθεις ότι όλα τελείωσαν. Γι' αυτό ανακάλυψαν τα μεταπτυχιακά άλλωστε!

(Πάντως...σε μερικά χρόνια, ο ένας θα είναι στρατό, ο άλλος θα προσπαθεί να γίνει ακαδημαϊκός, ο τρίτος θα πηγαίνει από τη μία δουλειά στην άλλη, κάποιος θα έχει κατασταλάξει...τι αστεία η ζωή, κανείς δεν ξεφεύγει από τα ήδη πεπραγμένα...)

Η ορκωμοσία σου είναι μια πρόκληση. Είναι μια προσπάθεια ισορροπίας. Ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο. Να μπορέσεις δηλαδή να εκτιμήσεις πλήρως το παλιό, τώρα που τελείωσε, και να προχωρήσεις στο καινούριο έχοντας αφομοιώσει όλα όσα έμαθες. Κι όποιος θεωρεί ότι σχολή ίσον πτυχίο μονάχα...δεν ξέρει τι χάνει.

Αυτή η ανάρτηση αφιερώνεται λοιπόν στον κυνικό Σαρκάστικ, την αγαπημένη Ιρλανδέζα, το αγαπητό Σαπούνι, τον φίλο Φόκς (ναι, θυμάμαι πώς σου είχα συστηθεί!), στα άτομα που κάναμε παρέα και χαθήκαμε, στα άτομα που τελικά αντιπάθησα, στα άτομα που γνώρισα μόνο φατσικά, στις στιγμές γέλιου, άγχους, θυμού, απογοήτευσης. Αφιερώνεται σε εκείνη την κοπελίτσα με τα γυαλιά που μισούσε τα αρχαία και έκλαψε όταν έχασε τη Νομική, γιατί δεν ήξερε τίποτα από αυτά. Και στη μελλοντική εκδοχή της που θα έχει ακόμα περισσότερα διδάγματα.

Ποτέ δεν περνάς το ίδιο ποτάμι δύο φορές. Αλλά είναι στο χέρι σου να θυμάσαι πώς ήταν το ποτάμι την πρώτη φορά που το διέσχισες.

Chic or Sick?

2010-10-26T21:17:00.001+03:00

By Carina

...Γιατί τα όρια ανάμεσα στο μοδάτο και το...αρρωστημένο είναι πολύ (πολύ) λεπτά...

Δε θα με χαρακτήριζα fashionista. Ούτε trendy. Αλλά μου αρέσουν τα ρούχα. Και η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με δεν-έχω-τι-να-βάλω, όπως επίσης και η παπουτσοθήκη μου με πανέμορφα αλλά ενίοτε άβολα παπούτσια. Δεν είμαι η Carrie, τα περισσότερα ρούχα μου είναι από μεγάλες αλυσίδες (δεν κάνω διαφήμιση με επωνυμίες!) είτε με μοναδικά ρούχα από συνοικιακά μαγαζιά (και λέω μοναδικά γιατί, σε αντίθεση με τις αλυσίδες, δεν τα βλέπεις κάθε 100 μέτρα). Μου αρέσει η μόδα. Αλλά θεωρώ γελοίο να κοστίζει ένα απλό t-shirt 50 ευρώ. Ή 30 ευρώ. Και τα 20 πολλά μου φαίνονται, αν σκεφτώ ότι το κόστος παραγωγής αγγίζει-δεν αγγίζει τα 50 λεπτά, χάρη στις έξυπνες ιδέες του Χένρυ Φορντ, που εφήυρε τον φορντισμό, και την παραγωγή σε αλυσίδα. Έτσι λοιπόν θεωρώ κοροϊδία να χρυσοπληρώσω ένα ρούχο που θα το έχω βαρεθεί σε ένα χρόνο. Ή θα έχει φθαρεί τόσο που δε θα φοριέται πουθενά.

Μπορεί λοιπόν να μην ανήκω στο κλασσικό target group των σχεδιαστών, αλλά μου αρέσει να έχω γνώμη για πράγματα που μου αρέσουν.

Να λοιπόν μερικές δικές μου συμβουλές (dos και dont's) για τις απανταχού γυναίκες που θεωρούν το ρούχο κάτι περισσότερο από ένα απλό ύφασμα προς αποφυγή προσβολής της δημοσίας αιδούς.

How old do I look?

Ένας σχεδιαστής είχε πει ότι το δυσκολότερο πράγμα για μια γυναίκα όσο μεγαλώνει, είναι να ντύνεται ανάλογα με την ηλικία της. Δε θα ξεχάσω μια φορά που ψώνιζα τζιν και μια κυρία πήρε ακριβώς το ίδιο σχέδιο με εμένα. Το τζιν είχε στρασάκια και τριαντάφυλλα, κι εγώ με το ζόρι το φοράω πλέον, ενώ εκείνη υποθέτω ότι δεν έχει ιδιαίτερους ενδοιασμούς. Υπάρχουν μερικά ρούχα που απλά πρέπει να τα αποφεύγεις όσο μεγαλώνεις, και να τα αντικαθιστάς με άλλα, πιο σικάτα που θα έδειχναν γελοία σε μια εικοσάχρονη.

Αντίστροφα, λένε πως μια γυναίκα στα 20 της μπορεί να τη γλιτώσει με οποιοδήποτε στυλιστικό σφάλμα. Ναι μεν ισχύει, αλλά ας θυμόμαστε ότι μια κοπέλα με υπερβολικό μίνι, ή με μπλουζάκι που αφήνει αφαλό εκτεθειμένο, σε συνδυασμό με κοντό σορτσάκι, ή με λευκό παντελόνι και το στρινγκ να διαγράφει, ή με κάποια κιλά παραπάνω, ή με ρούχα της γιαγιάς της, δε μπορεί να δείχνει ποτέ μοδάτη.

Τα πάχη μου τα κάλλη μου

Βασικός κανόνας της μόδας είναι ότι υπάρχει ένα ρούχο για όλα τα σώματα και τις ηλικίες. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι μεγαλύτερη σημασία δεν έχει τι είναι στη μόδα, αλλά τι μας ταιριάζει. Όπως μια αδύνατη κοπέλα δε μπορεί να υποστηρίξει βαθύ ντεκολτέ, έτσι και μια εύσωμη δε μπορεί να υποστηρίξει την κοντή φούστα. Επίσης, το τρικ δεν είναι να κρύβεις τις αδυναμίες (γιατί μερικές φορές με το να κρύβουμε κάτι καταφέρνουμε να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή να το αναδείξουμε), αλλά να προβάλλεις τα χαρίσματα.

Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι θα ήθελα να είχα τον προσωπικό μου στυλίστα. Προσφέρεται κανείς εθελοντικά?

Ρίγα μου κόκκινη

Οι ρίγες είναι ένα κλασικό fashion do. Ωστόσο, ας θυμόμαστε κάποια βασικά στοιχεία:

-Όσο μεγαλώνουμε...σε ηλικία και σε μέγεθος...καλό είναι η ρίγα να μικραίνει.

-Οι ρίγες σε παντελόνια είναι πολύ chic αρκεί να είναι διακριτικές και ταιριαστές με την απόχρωση του παντελονιού.

-Οι χρωματιστές ρίγες σε οποιοδήποτε άλλο ρούχο εκτός από μπλούζα (και φυσικά αξεσουάρ) καλό είναι να περιορίζονται στις Απόκριες και στις ηλικίες έως 13.

-Οι ρίγες μπορούν να σταθούν μόνες τους χωρίς πολλά αξεσουάρ. Γι'αυτό προσοχή στις υπερπαραγωγές!

Γόβα στιλέτο και δε συμμαζεύεται

Βασικός κανόνας για τα τακούνια είναι 1) να τα έχεις φορέσει πριν βγεις για πρώτη φορά έξω με αυτά, και 2) να μην πας κατ'ευθείαν σε ψηλά τακούνια γιατί το πόδι δεν έχει συνηθίσει και άρα, μπορεί να τραυματιστεί.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι καλό είναι να φοράμε σταδιακά όλο και πιο ψηλά παπούτσια έτσι ώστε να προσαρμόζεται το πέλμα αλλά και όλο το υπόλοιπο σώμα. Με αυτό τον τρόπο, το περπάτημα γίνεται λιγότερο κουραστικό, και φυσικά, έχει περισσότερη χάρη.

Αξεσουάρ και βαρετή μπλούζα

Μιας και δεν είμαστε όλες μας Βικτώριες (Μπέκαμ) και δεν μπορούμε να ξοδεύουμε το μηνιάτικο σε ρούχα, καλό είναι να μπορούμε να μεταμορφώνουμε τα ρούχα μας. Ένα απλό αξεσουάρ (ζώνη, μαντίλι -που κυκλοφορούν σε τεράστια ποικιλία τα τελευταία χρόνια-, κολιέ) μπορεί να ανανεώσει μια μπλούζα. Ζακέτες, layering, βραχιόλια, σκουλαρίκια, ρολόγια, όλα βοηθούν στην αναβάθμιση ακόμα και του πιο απλού κλασσικού μαύρου t-shirt. Κι αν πιάνει και το χέρι σου, μπορείς να ράψεις στρασάκια, να τυπώσεις στάμπες, να προσθέσεις κορδέλες, ή ακόμα και να φτιάξεις τις δικές σου, μοναδικές, μπλούζες. Κι αν πιάνει και το άλλο σου χέρι, μπορείς να επισκεφτείς τα διάφορα how-to sites, να πιάσεις το ψαλίδι και να κάνεις αγνώριστη την παλιά σου μπλούζα χωρίς να πιάσεις καν βελόνα!

Φινάλε

Τι δεν μπορώ να βλέπω:

-Υπερμεγέθη ρούχα που θυμίζουν αποτυχημένες αγορές στα '90s

-Υπερβολικά φανταχτερά ρούχα που ουρλιάζουν "υπερπροσπάθεια!!"

-Τα ίδια ρούχα ανά πέντε άτομα

-Στυλ που έγιναν μόδα αλλά κανείς δεν αναρωτήθηκε αν όντως είναι ωραία

-Η γυμνή σάρκα χωρίς λόγο (πχ αφαλός)
-Συνδυασμούς ρούχων που μόνο στην πασαρέλα μπορούν να σταθούν

-Μυτερά παπούτσια, γιατί όσο κι αν μακραίνουν το πόδι, μου θυμίζουν τη Μάτζικα ντε Σπελ

-Άσπρες διαστημικές μπότες

-Φούστες έως τη μέση της γάμπας...κονταίνουν!!

-...και άλλα που δεν έρχονται τώρα λόγω αυπνίας και ενός μικρού σοκ στη θύμιση όσων στυλιστικών ατοπημάτων συναντά κανείς σε αυτή την τρελή πόλη.

Κι όπως λέμε με μια φίλη μου...

"Κάποιος να καλέσει το FPD! (Fashion Police Department)"

~Αυτό το μικρό, ευχάριστο διάλειμμα, από την κατά τ'άλλα μελαγχολική, σκεπτική, ταξιδιάρα Carina~

Η ζωή έχει πλάκα...

2010-10-21T21:49:00.000+03:00

By Carina

....Καληνύχτα μαλάκα

Η ζωή είναι περίεργη. Τα όνειρα είναι πολύπλοκα. Αν ήταν απλά, δε θα λεγόντουσαν όνειρα μα στόχοι. Τα όνειρα είναι πολλά, κι ένα όνειρο από μόνο του είναι πολλές μικρές ελπίδες. Πόσα πρέπει να θυσιάσεις για ένα όνειρο; Πόσο πρέπει να θυσιαστείς για το όνειρο κάποιου άλλου; Πόσο αντέχεις, και θα αντέχεις, κι αν παύεις να αντέχεις, τι μένει να συμβεί; Τέλος στο όνειρο, ή τέλος στο εμπόδιο;

"Όσο περνάει ο καιρός...θα γίνεται εκκρεμότητα.."

Το τέλειο...είναι καταδικασμένο σε τέλος. Σε αφήνει κουλουριασμένο στο πάτωμα να κλαις ανήμπορος. Να θυμάσαι όμορφες στιγμές και να αναρωτιέσαι γιατί να περνάνε, γιατί να τις θυμάσαι και να σε πνίγουν. Να θυμάσαι άσχημες στιγμές και να λες πάλι καλά που πέρασα εκείνη τη δύσκολη φάση, αλλά να τρομάζεις γι'αυτό που σε περιμένει μόλις ανοίξεις ξανά τα μάτια σου. Να είσαι ξαπλωμένος δίπλα "στον άνθρωπο σου" και να νιώθεις πως κάτι χάνεις από τη ζωή του, κι η απόσταση όλο και μεγαλώνει, ξανά και ξανά, μέχρι να είστε κοντά μα τόσο μακριά, μα όχι αρκετά κοντά για να αντέξετε, και αρκετά μακριά για να σας διαλύσει.

Φωτιά στο αίμα και πάγος στην καρδιά, τι από τα δύο θα επικρατήσει;

Αυτός ο χειμώνας με βρήκε απροετοίμαστη. Το κρύο με παγώνει και νιώθω...

"...λες και θάμπωνε το γυαλί, και δεν υπήρχε περίπτωση ν'ανακαλύψει αν η ομίχλη ήταν απ'έξω ή από μέσα, ή αν, ακόμα χειρότερα, δε συνέβαινε τίποτα από αυτά και το ίδιο το γυαλί άρχιζε ξαφνικά να εκκρίνει το αδιαφανές, γαλατένιο στοιχείο του επάνω στην επιφάνειά του. Κι αν εκείνος δεν ξυπνούσε και δεν το έσπαζε αυτή τη στιγμή, αυτό θα συνέχιζε να θαμπώνει, ο λήθαργος όλο και θα βάθαινε, η ανάμνηση των στιγμών της εγρήγορσης θα ξεθώριαζε βαθμιαία, κι αυτός θα πέθαινε δίχως να το πάρει είδηση, σαν οδοιπόρος που αποκοιμιέται μες το χιόνι."

...λες και όλη μου η εγρήγορση ξοδεύτηκε μέσα σε λίγους μήνες και τώρα μένω παγωμένη και ανήμπορη μπροστά στο δικό μου γυαλί που αντανακλά τις όμορφες στιγμές, ενώ από πίσω διακρίνεται το τώρα, το λιγότερο ανέμελο τώρα, το διαφορετικό τώρα για το οποίο τίποτα δεν με προειδοποίησε, και σαν τον ήρωα του βιβλίου, καλούμαι να ξυπνήσω, ή να σιωπήσω για πάντα, να αφεθώ στην προδιαγεγραμμένη πορεία των πραγμάτων, ή απλά να ξυπνήσω και να πάρω εγώ τον έλεγχο, σβήνοντας την αντανάκλαση και κοιτώντας μόνο ότι συμβαίνει τώρα, μπροστά μου.

Αστεία η φύση του ανθρώπου...Όλα τα ξέρει, μα αγνοεί τα δύσκολα.

"Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό και καθοριστικό, πιο απτό και σκληρό από τα φαντάσματα."

Πόσα συνοψίζει αυτή η φράση! Τίποτα πιο σκληρό...από τα φαντάσματα. Τίποτα πιο απτό...από τα φαντάσματα. Τίποτα πιο καθοριστικό...από τα δικά μου, αυτοδημιούργητα και αυτοτρεφόμενα φαντάσματα.

"Τίποτα σημαντικό...ζω μονάχα εν λευκώ..."

Τι χρώμα έχει η ζωή σου;

"Η ζωή είναι ένα σύνολο από σχέδια που ανατρέπονται συνεχώς"

...με δικό μου copyright

Η ζωή ίσως και να έχει πλάκα

Κι ας σε λένε μαλάκα

PS: Ήθελα να γράψω για το παιδάκι που το έβαλαν σηκωτό στο σχολικό του σήμερα το πρωί. Ήθελα να γράψω για το πώς είναι να βλέπεις 500 βιογραφικά και να σκέφτεσαι ότι πίσω από τους τύπους κρύβονται άνθρωποι, κι ίσως οι ελπίδες τους να έχουν εναποθετηθεί πάνω σου. Ήθελα να γράψω για το πόσο μου τη δίνουν τα γυαλιά. Δε μου βγαίνει.

PS2: All the things I know right now...I'm glad I didn't know back then!

Μια σταγόνα αρκεί

2010-10-19T21:30:00.001+03:00

By Carina

Κλέψε όσα δε σου χαρίζονται

Όσο κι αν μεγαλώνεις, υπάρχει πάντα μια μικρή μαγική στιγμή που νομίζεις ότι αφουγκράζεσαι τη φωνή του κόσμου. Όλες οι κρυφές αλήθειες...είναι εκεί, για να τις κάνεις δικές σου. Μα σαν από κατάρα, με το που τις αγγίζεις αυτές χάνονται, και εκεί που λες "κατάλαβα", ξεχνάς κι αρχίζεις πάλι απ'την αρχή. Ο κόσμος κρύβεται από τον ήλιο.

Κάτι τέτοιες στιγμές λοιπόν...

Γεμάτη η ζωή από εκκρεμότητες...

Όσα λέμε πως θα γίνουν, μα μένουν πάντα μισά...

Γεμάτη η ζωή με πιθανότητες...

Κι ας μένουμε πάντα σε εκείνα τα γνωστά...

Προσαρμόζομαι...στα λίγα που αντέχω

Φοβάμαι...τη σταθερότητα

Ελπίζω...σε αβεβαιότητα

Θα γίνομαι κάποιος άλλος

ίσα για να κοιτάζεις την αντανάκλαση

και να τρομάζεις

πόσο μ'αλλάζει

μια σταγόνα βροχή

Δεν σε ξέρω όσο αλλάζεις

Πόσο μοιάζεις...με όλα εκείνα που κρύβεις

Νομίζω πως αλλάζω....μα μένω πάντα ίδια.....Τι κατάρα κι αυτή.

Ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω.

" Μια γραμμή μπροστά στη στάση

ποιος θα τρέξει να προφτάσει
μόδα είναι, θα περάσει
τα λεπτά γίνονται μήνες
τη ζωή του ποιος θα πιάσει? "

...Γιατί είμαι εκείνη που βλέπει το λάθος και μελαγχολεί.

PS: Κι εγώ μελαγχολώ με το Νησί. Κι εγώ φοβάμαι την απώλεια. Κι εγώ αγαπώ το χειμώνα, μα με τρομάζει πού και πού το τόσο του σκοτάδι...

The pause

2010-10-02T13:07:00.000+03:00

By Carina

October...the mellow, messy, leaf-kicking, perfect pause

between the opposing miseries of summer and winter.

These autumn leaves float around everywhere

Take the time to feel the air rushing through your hair, let the raindrops wet your skin as you're dreaming of another world where there is no such thing as a gloomy day, only a darker, and yet so much lighter one. You'll shine so much brighter in the darkness...

October...in a summery heart.

Ταξιδιάρα Ψυχή

2010-09-26T14:16:00.000+03:00

By Carina

Α-πορείες και Δια-δηλώσεις

*Θα ξεκινήσω την ανάρτηση με μια απορία. Γιατί το Σαββατοκύριακο να είναι τόσο σύντομο; Αυτή η Βιομηχανική εποχή μας κατέστρεψε. Όταν δουλεύεις, συνειδητοποιείς την πραγματική υπόσταση του χρόνου. Κι αν είσαι και λίγο πιο βαθύς, αντιλαμβάνεσαι ότι πουλάς το χρόνο σου για χρήματα. Τι θλιβερό πραγματικά. Ό,τι μας δίνεται μετατρέπεται σε εξαγοράσιμο προϊόν...

*Χτες ο καιρός μας έκανε τη χάρη να φερθεί ώριμα, αποδεχόμενος το γεγονός ότι είναι πλέον φθινόπωρο. (Θαρρώ ότι είδα το τελευταίο ξεχασμένο χελιδόνι) Σήμερα όμως μας τα χάλασε πάλι. Έτσι από τη μία βλέπεις γαλότσες, κι από την άλλη σαγιονάρες. Φούτερ και τιραντάκια. Ζακέτες και διαφημιστικά φυλλάδια για αέρα. Ομπρέλες και μπουκαλάκια νερό. Αυτός ο δυισμός με διχάζει.

*Περπατάς στο δρόμο κι ακούς αυτό τον διάλογο, και λες 'επιτέλους, να δυο άνθρωποι που συμφωνούν μαζί μου!':

"-Φθινοπώριασε ο καιρός..."

"-Ναι...ωραία είναι!"

...μέχρι που λένε το επόμενο και σε γειώνουν:

"-...αλλά δεν έχω παπούτσια να βάλω."

*Αναρωτιέμαι...περάσαμε μια για πάντα στην εποχή των συνεχόμενων καμουφλαρισμένων εκπτώσεων; Προσφορές παντού, σε καλοκαιρινά, χειμωνιάτικα, περσινής σεζόν που είναι ίδια με τη φετινή, σε ρούχα και αξεσουάρ που τα φοράς άνετα με αυτόν τον καιρό και φαίνεσαι τελείως "ιν". Να πώς "η κρίση γίνεται ευκαιρία" για τα απανταχού καταναλωτικά όντα.

*Δωρεάν μαθήματα ιταλικών, ισπανικών, χορού, αγιογραφίας, θεάτρου, φωτογραφίας, κινηματογράφου, κεντήματος...οτιδήποτε για να γεμίζει το μυαλό, το βιογραφικό, και το καρνέ των επαφών στο τρέντυ iphone.

*"Έτσι δεν είναι η ζωή;...Άμα ρέει;"

Και πότε ρέει η ζωή αναρωτιέμαι...

*Σε αυτή την εποχή είμαστε όλοι υπερβολικά διαθέσιμοι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι ας το παίζουμε δύσκολοι...Κατά βάθος όλοι είμαστε ανοιχτοί για όλους και για όλα. Αρχικά...

*Δεν μπορώ να ζω σε μια κοινωνία όπου ένας φιλάει τους γλουτούς του άλλου. Αλληλογλειψίματα, γελοιωδέστατες ευγένειες, γλοιώδεις εκφράσεις αγάπης και λατρείας. Δε θέλω να γλείψω για να πάω κάπου! Ας μείνει η γλώσσα μας ξεραμένη, θα βρούμε άλλο τρόπο.

*Η [λογοκρισία] μαλακία [/λογοκρισία] είναι πηγή ζωής.-

*Γιατί όλα τα κακά να έρχονται μαζί; Τα καλά τα αντέχω. Τα άσχημα όμως...κάνουν τα νεύρα μου κρόσσια. Και δεν έχω κι άδεια να φύγω, να φύγω, να φύγω!

"Ο Θεός δε μας στέλνει τίποτα περισσότερο απ'όσα αντέχουμε...μακάρι όμως να μην με εμπιστευόταν τόσο!" (Μητέρα Τερέζα)

*Θα ήθελα πολύ να ήμουν από αυτούς τους ανθρώπους που μπορούν μέσα σε μια φράση να συνοψίσουν όλα όσα περνάνε από το κεφάλι τους. Αυτό που θέλω να πω, με τα δικά μου λόγια, είναι πως...η ζωή δε σταματάει ποτέ. Θα θέλαμε να είχαμε ένα μαγικό κουμπί που θα πάγωνε το χρόνο και την κίνηση για να πάρουμε μια ανάσα. Όμως οι ανάσες είναι παντού γύρω μας. Σε εκείνη την αχτίδα ηλίου που μπαίνει δειλά στο δωμάτιο, στο αεράκι που φυσάει όταν περιμένεις το λεωφορείο στη στάση, στα λουλούδια που ανθίζουν με πείσμα στο τσιμέντο, σε εκείνον τον άνθρωπο που κάνει όλες σου τις σκέψεις να σβήνουν, σε εκείνη την αγκαλιά που συνοψίζει όλη σου την αγάπη, σε εκείνη τη μοναδική στιγμή που νιώθεις ολόκληρος με όσα λίγα ή πολλά έχεις. Σε εκείνη τη στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μονάχα η αίσθηση ότι ζεις. Εδώ. Και τώρα.

*Χαμογέλα. Είναι Κυριακή.

Heavy heart to carry

2010-09-20T18:07:00.000+03:00

By Carina

They say for every heart high

There must be a low, low, low

Τον Σεπτέμβρη συνήθως τον αγαπώ. Είναι η πρώτη ανάσα δροσιάς μετά από ένα αφόρητο καλοκαίρι. Είναι η πρώτη βροχή που ποτίζει τη γη κι όλα μυρίζουν τόσο...ζωντανά! Είναι ο μήνας της νέας σεζόν, των αλλαγών, την αναθεωρήσεων...Των νέων δραστηριοτήτων, των επανασυνδέσεων κι αποσυνδέσεων. Ο μήνας του φεστιβάλ κινηματογράφου, των χειμωνιάτικων εκθέσεων στα μουσεία, του χειμερινού σινεμά, της βάφλας σε συνδυασμό με το παγωτό, αντί για το παγωτό σκέτο.

Κι όμως φέτος...αυτός ο Σεπτέμβρης δε μου αρέσει. Δε μου κάνει τη χάρη να έχει συννεφιά κάθε μέρα. Δε με αφήνει να κάνω αυτά που θέλω. Μου έχει φάει όλο το χρόνο. Με έχει υπνωτίσει κι έχω χαθεί κάπου μεταξύ Αυγούστου κι Οκτωβρίου. Τι θλιβερό, και μου αρέσει τόσο αυτός ο μήνας! Είναι ήδη 20...πόσοι ακόμα ύπνοι μέχρι τα Χριστούγεννα;

Θέλω να αρχίσω να φοράω ζακετούλες. Να σηκώνει ο καιρός μια ζεστή πηχτή σοκολάτα όπως τη φτιάχνουν σε επιλεγμένα μικροσκοπικά καφέ. Να γυρίσω πίσω στα σκισμένα All Stars μου και να σταματήσω να βασανίζω με παρδαλά χρώματα τα νύχια μου. Να μπορώ να τραβήξω θλιβερές φωτογραφίες, να μείνω μέσα μια Κυριακή με φίλους για επιτραπέζια, κρασί, και κέικ σοκολάτα. Ναι λοιπόν, θέλω να μπει επιτέλους το φθινόπωρο!

Αρκετά με τα χαμόγελα, και τα χαζόγελα ενίοτε. Καιρός για κατεβασμένα μούτρα και σκεπάσματα! Και για τους fashionistas, layering χωρίς να βγάζουμε σπυριά από τη ζέστη.

The dog days are over

The dog days are done

The horses are coming so you better run

PS: Πάλι καλά που υπάρχει ακόμα καλή μουσική για να συνοδεύει τα σκοτεινά πρωινά που ο ήλιος δεν έχει ανατείλει ακόμα κι αναρωτιέσαι αν έσβησε για πάντα όσο κοιμόσουν.

PS2: Δεν ξέρω ποιο ακριβώς είναι το...point της ανάρτησης....Μάλλον ότι λυπάμαι που περνάνε οι μέρες μέσα σε μια θολούρα, και χάνονται στα αζήτητα. Κι έτσι θυμήθηκα την Μόμο του Έντε...Ο χρόνος μας γίνεται πουράκια.

Σημείο βρασμού

2010-08-13T16:00:00.000+03:00

By Carina

Το γεγονός είναι ότι έχω αρκετές τυχαίες (random) σκέψεις. Πράγματα που θέλω να πω στον κόσμο, έτσι γιατί μπορώ. Να λοιπόν:

--> Είναι κακή ιδέα να ρίξεις νερό στο (πολύ) παλιό κινητό σου. Πολύ κακή ιδέα όμως. Η παθούσα συσκευή μου ανοιγοκλείνει μόνη της, σβήνει στα καλά καθούμενα, και ενώ δείχνει ότι έχει σήμα, δε με αφήνει να πάρω τηλέφωνο. Μπάι-μπάι 7210. Σε ματιάξανε.

Επίσης, οφείλω να δηλώσω ότι το σήμα καμπάνα της Cosmote είναι η μεγαλύτερη διαφημιστική απάτη έβερ. Είναι επιεικώς απαράδεκτο να μην πιάνει το κινητό σε περιοχή όπου και η Vodafone και το φορητό internet της Wind δουλεύουν μια χαρά. Κουτσουμπιλό fail.

--> Μόλις χτες έμαθα ότι πετούν συνεχώς πάνω από τα κεφάλια μας κατασκοπευτικά των ΗΠΑ, τα οποία ανεφοδιάζονται στον αέρα, και μπορούν να ακούσουν όποια τηλεφωνική και μη ,συζήτηση επιθυμούν. Άντε τώρα να μιλήσεις για ανθρώπινα δικαιώματα.

--> Το ξέρατε ότι δέκα λεπτά τραμπολίνο ισοδυναμούν με 45 λεπτά διάδρομο; Δεν το ξέρατε! Πού να έχει άραγε καλό τραμπολίνο στην Αθήνα; Αν δεν έχετε δοκιμάσει, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Θέλω να πάω και για bowling αλλά ποιος τρέχει στο Mall ή στο Ρέντη; Να τι λείπει από το κέντρο...Ένα ωραίο μαγαζί με ποδοσφαιράκι, bowling, μπιλιάρδο και όλες αυτές τις ωραίες εφηβικές και μη απολαύσεις.

--> Θέλω να αρχίσω να φτιάχνω πιο περίτεχνα κοσμήματα. Θέλω να αγοράσω πηλό και να πειραματιστώ με τα υλικά. Κρίμα μόνο που δεν τα πουλάνε πουθενά με το κιλό, γιατί βρίσκω εξαιρετικά ακριβά τα χαντράδικα στο Μοναστηράκι.

--> Χτες το βράδυ είδα εφιάλτη επιπέδου "Ανατριχίλες". Είδα ότι εκεί που κοιταζόμουν στον καθρέφτη, βρέθηκε ξαφνικά δίπλα μου η δίδυμή μου. Όχι, δεν έχω δίδυμα αδέρφια. (για το καλό όλων!) Είχε έρθει από ένα παράλληλο σύμπαν, και προσπαθούσα να την κρύψω για να μην πάθουν κανένα εγκεφαλικό οι γείτονες. Μετά σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να τη στέλνω εκείνη στη δουλειά κι εγώ να σαπίζω όλη μέρα μακριά από όλους και όλα. Αλλά τελικά κατέληξα ότι ήταν κίνδυνος για τη ζωή μου γιατί μπορεί να έπαιρνε τον έλεγχο και να γινόταν εκείνη η πραγματική Carina, με αποτέλεσμα να καταλήξω εγώ ο φυγάς και το φρικιό. Κάπου εκεί ξύπνησα. Αυτή η Ανατριχίλα (δε θυμάμαι τίτλο τώρα) τελειώνει εφιαλτικά, με τον ήρωα να είναι παγιδευμένος ανάμεσα σε άπειρα παράλληλα σύμπαντα μη μπορώντας να επιστρέψει στην κανονική του ζωή. Ανατρίχιασα.

Είδα και άλλον εφιάλτη, αλλά ήταν τόσο παρακμιακό το όλο σκηνικό, που ακόμα κι εγώ προτιμώ να το ξεχάσω. Μιλάμε για υπερπαραγωγές. Κρίμα να μην έχει εφευρεθεί μηχάνημα που να παίρνει τα ηλεκτρομαγνητικά σήματα του εγκεφάλου και να τα μετατρέπει στις εικόνες που βλέπουμε στο κεφάλι μας.

--> Επίσης, θα ήθελα να ενημερώσω τον κόσμο ότι άλλαξα αριθμό κινητού μετά από οχτώ χρόνια. Ναι, έχω κινητό από την πρώτη γυμνασίου. Και ναι, έχω ζήσει την εποχή όπου μόνο πέντε παιδιά σε ολόκληρο το σχολείο είχαν κινητό, κι αυτό ήταν μια υπερμεγέθης συσκευή με κεραία και οθόνη της μίας γραμμής.

--> Αυτή η ζέστη...μου φέρνει υπνηλία. Μακάρι να τηρούσαμε τη μεσημεριανή σιέστα των φίλων Μεξικανών: να κάναμε ένα διάλειμμα από τις 2 έως τις 5 για φαγητό και ύπνο! Αχρείαστο θα ήταν το κονσίλερ και τα παγωμένα κουταλάκια για τα μάτια. *χασμουρητό*

--> Αυτό το καλοκαίρι διάβασα γύρω στα 25 βιβλία και έκανα γύρω στα 20 μπάνια. Δε νιώθω καθόλου σοφότερη, μάλλον πιο ονειροπόλα (φαντασιόπληκτη θα έλεγα), και δεν απέκτησα το χρωματάκι της Tyra (Banks). Είναι καιρός να αποδεχτώ ότι για να φαίνομαι μαυρισμένη δίπλα σε άλλους μαυρισμένους ανθρώπους, πρέπει να κάθομαι στην παραλία τρεις ώρες κάθε μέρα. Λέω να καταπιώ την ανικανότητα μου για σούπερ μαύρισμα και να γλιτώσω το δέρμα μου από μελλοντικές παθήσεις, ή τουλάχιστον ρυτίδες. Εξάλλου, υπάρχουν χειρότεροι "ασπρουλιάρηδες" από εμένα.

Αυτές οι τυχαίες και ασυνάρτητες σκέψεις προς το παρόν. Σέρνω το σιγοψημένο σώμα μου στο διπλό κρεββάτι μπας και αναπληρώσω τις χαμένες ώρες ύπνου λόγω του εφιάλτη.

Καλό ψήσιμο (και κάψιμο) σε όλους!

PS: Δεν αντέχω άλλο Κωνσταντίνου και Ελένης. Έχω φτάσει σε σημείο να συμπάσχω με τη μανιαμούνια Κατακουζήνα. Περιμένω με ιδιαίτερη περιέργεια την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου της Χίσλοπ, "Το νησί". Ελπίζω να μην είναι ακόμα μια σειρά που προβάλλει την ελληνο/κρητικο-λατρεία πασπαλισμένη με αρκετό δράμα. Οψόμεθα!

Δεκαπέντε λεπτά

2010-08-12T15:05:00.000+03:00

By Carina

Can we pretend that airplanes in the night sky are like shooting stars?
I could really use a wish right now

Χτες το βράδυ, καθίσαμε έξω και κοιτάζαμε τα αστέρια. Πουθενά αλλού δε βρίσκεις τέτοιον ουρανό. Η Αθήνα είναι πάντα τόσο φωτισμένη, που μόνο τα πιο φωτεινά αστέρια αχνοφαίνονται για αυτούς τους λίγους που τυχαίνει να κοιτάζουν τον ουρανό μια στο τόσο.

Κι όμως, εδώ πέρα, ανάμεσα σε ψηλά βουνά, σε ένα χωριό που δε φαίνεται στους χάρτες, τα αστέρια είναι τόσο φωτεινά που δε γίνεται να μην τα προσέξεις!

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας των ευχών. Κοιτάζαμε χτες τον ουρανό για μία ώρα, και μετρήσαμε πέντε αστέρια να πέφτουν. Κι όμως, την ίδια ώρα πέρασαν δεκαπέντε αεροπλάνα από τα έξι χιλιάδες που πετούν κάθε μέρα. Ευχήθηκα να έπεφταν περισσότερα αστέρια, και να περνούσαν λιγότερα αεροπλάνα με τον εκκωφαντικό τους θόρυβο και τα κόκκινα φωτάκια που αναβοσβήνουν μες τη νύχτα. Ποιος να πετά άραγε εκεί πάνω, πού να πηγαίνει, άραγε να βλέπει τα φώτα του χωριού από ψηλά; Σκέφτεται ότι υπάρχει κάποιος χιλιόμετρα πιο κάτω που τον κοιτάζει;

Είδαμε ένα εντυπωσιακό αστέρι. Έπεφτε για δύο δευτερόλεπτα, σαν κομήτης που είχε πιάσει φωτιά. Δεν έχω δει πιο θεαματική πτώση! Ακόμα και τώρα, κλείνω τα μάτια μου και φέρνω την εικόνα του μπροστά μου. Τέτοιο θέαμα δεν το βλέπεις συχνά...Έμεινα τόσο εντυπωσιασμένη που ούτε ευχή δεν πρόλαβα να κάνω.

Έτσι όπως κοίταζα τα αστέρια...σκεφτόμουν πόσο μοιάζουν με τους ανθρώπους. Τα δεκαπέντε λεπτά μας. Όλη μας τη ζωή προετοιμαζόμαστε για αυτή τη στιγμή που θα λάμψουμε τόσο φωτεινά ώστε θα τραβήξουμε τα βλέμματα όλων πάνω μας. Περιμένουμε με αγωνία τη στιγμή που θα γίνουμε θεαματικοί. Κι όταν το ζούμε, είμαστε τυλιγμένοι σε μια θολούρα που δε μας αφήνει να ζήσουμε αυτό που περιμέναμε τόσο καιρό. Όπως όλα τα καλά, τελειώνει τόσο γρήγορα, κι εμείς καιγόμαστε από την πτώση, δε μπορούμε πια να λάμψουμε όπως πριν. Πόσο κρίμα να περνάς το χρόνο σου σκεπτόμενος την προσωρινή σου λάμψη...γιατί όταν αυτή περάσει δε σου μένει τίποτα πια, κι ας είναι ο κόσμος γεμάτος εκπλήξεις.

Κάποια αστέρια είναι πιο λαμπερά. Κάποια άλλα λιγότερο. Κάποια αχνοφαίνονται, και κάποια τα επισκιάζει η λάμψη των άλλων. Κάποια πέφτουν και στο πέρασμα τους κάνουμε μια ευχή. Κάποια δεν τα βλέπει ποτέ κανείς κι είναι σα να μην υπήρξαν.

Εσύ τι αστέρι είσαι;

PS: Η πανσέληνος του Αυγούστου θα με βρει στην Αθήνα...Αχ, ας μην ξεχάσω να την χαζέψω κι εγώ, έστω κι από το μπαλκόνι μου!

Γιατί μένεις εκεί που μένεις;

2010-08-07T17:21:00.002+03:00

By Carina

Μια εύλογη απορία. Γιατί μένω εδώ που μένω; Και δεν εννοώ "γιατί μένω σε αυτό το μέρος ενώ θα μπορούσα να κάνω διακοπές σε κάποιο εξωτικό νησί του Ιονίου χωρίς να κάνω το λάθος να πάρω μαζί μου άτομα που κάθισαν πάνω σε παλούκι τη μέρα που ενηλικιώθηκαν". Εννοώ γιατί μένω στην Αθήνα, όπου επέλεξε η μοίρα να γεννηθώ;

Από τη μία, θεωρώ ότι αυτή η ερώτηση είναι αρκετά ρητορική. Μένω εδώ γιατί εδώ γεννήθηκα. Βέβαια θα μου πεις, κι αν κάποιος γεννηθεί στην Ουγκάντα, πρέπει να μείνει στη φτώχεια και την ελονοσία επειδή εκεί τον ξέβρασε το κύμα; Όχι φυσικά, αλλά άλλο Λωζάνη κι άλλo Κοζάνη, και σε αυτή την περίπτωση, η Αθήνα είναι Λωζάνη.

Από την άλλη βέβαια, η ερώτηση αυτή επιδέχεται απάντηση. Μένω στην Αθήνα γιατί είναι η πρωτεύουσα. Γιατί είναι μεγάλη πόλη. Γιατί μου αρέσει. Γιατί έχει τρέλα. Γιατί έχει πολλές επιλογές. Γιατί συνδυάζει βουνό και θάλασσα. Γιατί μπορείς να τη γυρίσεις όλη χωρίς να αγγίξει το πόδι σου γκάζι και φρένο. Γιατί μένουν εδώ όλοι οι φίλοι μου. Γιατί και λοιπά και λοιπά.

Ωστόσο, ας είμαστε ειλικρινείς. Μένω εδώ μέχρι να βρεθεί κάποιος αρκετά ευγενικός ώστε να μου παρέχει το εισόδημα για να μπορέσω να μετακομίσω...ας πούμε στη Ρώμη της Ιταλίας, στην Βαρκελώνη της Ισπανίας, στο Λονδίνο της Αγγλίας, ή σε κάποια άλλη μεγάλη πόλη μιας συμπαθέστατης χώρας. Τώρα αν ο χρηματοδότης και χορηγός μου θελήσει να με στείλει στο εξωτικό Μαϊάμι, δε θα πω και όχι. Αθήνα λοιπόν μένω προσωρινά μέχρι το προαναφερθέν κύμα να με πάρει και να με σηκώσει, πετώντας με θεαματικά σε κάποια ξεχασμένη ακτή.

ΥΓ: Μη με ξεσινερίζεστε. Έχω αλλεργία τόσο έντονη που νομίζω ότι ο εγκέφαλος μου βιώνει κάποιου είδους διαρροή, κι απ'ότι καταλαβαίνω, μέσα σε όλο αυτόν τον κατακλυσμό χάνονται και οι πολύτιμες ζωές των εγκεφαλικών μου κυττάρων. Ενός bit σιωπή.

ΥΓ2: Συνόδευσέ με στις ανούσιες δημοσιεύσεις! Ας μολύνουμε μαζί τον ιστότοπο! Εσύ γιατί μένεις εκεί που μένεις;;

Στο χωριό που νυχτώνει από τις 7

2010-08-06T11:32:00.000+03:00

By Carina

Είναι έθιμο πλέον οι καλοκαιρινές μου διακοπές να κλείνουν τον κύκλο τους με μια δεκαήμερη (ενίοτε και εικοσαήμερη) παραμονή σε ένα ορεινό χωριό της Άρτας. Πείτε με αργόστροφη...αλλά μέχρι πρότινος το χωριό μου ήταν για μένα ένας τόπος με τη μαγική ιδιότητα να υπάρχει για 5 μέρες τα Χριστούγεννα, 5 το Πάσχα, και 15 το καλοκαίρι. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο εξαφανιζόταν σε ένα αδιευκρίνιστο μέρος, το επονομαζόμενο "πίσω μέρος του μυαλού μου", όπου και παρέμενε μέχρι τις επόμενες διακοπές. Φέτος όμως είχα μια αναλαμπή, από την πρώτη κιόλας μέρα της παραμονής μου σε αυτό το μέρος!

Εδώ λοιπόν έχουμε μια γειτόνισσα 90 χρονών. Καλά το ότι δε μοιάζει για 90 δεν το συζητάω καν. Αυτή η γυναίκα έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους, φτώχεια, πείνα, κατοχή, παγετούς και ξηρασίες. Κι όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σήμερα είναι η...χολέρα που έπιασαν οι αγγουριές της.

Αυτή η γριούλα (η θεία, γιατί όλοι εδώ πέρα θείοι είναι) ήρθε χτες για επίσκεψη, απρόσκλητη, όπως πάντα φυσικά. (Να ένας νόμος της επαρχίας: οι πόρτες όλων των σπιτιών είναι ανοιχτές 16/7, αφήνω και ένα 8ωρο για τον βραδινό ύπνο) Καθόταν λοιπόν και συζητούσε με τη γιαγιά μου, κι εγώ, καθαρά από κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, καθόμουν και τις άκουγα. Η συζήτηση αφορούσε τις προαναφερθείσες αγγουριές, έναν απρόσμενο επισκέπτη της θείας από την Αθήνα (φίλο του αδερφού της που ήρθε να αγοράσει γάλα από τα ζώα της, αλλά κατάλαβε εκ των υστέρων ότι αυτός ο άνθρωπος είναι κολλητός του αδερφού της και ντράπηκε που δεν του προσέφερε κάτι να φάει), το μικρό προβατάκι που γεννήθηκε πριν λίγες εβδομάδες (είναι υπέροχο, άσπρο και αφράτο, πεντακάθαρο και αθώο, καμία σχέση με τα μεγάλα πρόβατα), τις εγγονές της θείας...και...ε κάπου εκεί βαρέθηκα και βγήκα έξω.

Αυτό που με εντυπωσίασε (γιατί δεν το είχα συνειδητοποιήσει τόσο καιρό) είναι πως το χωριό μου, όπως κάθε χωριό, έχει τη δική του αυτόνομη ζωή, που κινείται σε διαφορετικούς χρόνους από την πόλη. Εδώ δεν υπάρχει κρίση, άγχος, προβλήματα. Υπάρχει μόνο πρωινό ξύπνημα, αγωνία για τα ζώα που είναι να γεννηθούν, στεναχώρια για τις κότες που έσκασαν από τη ζέστη. Κάποιες φορές η ζωή έξω από εδώ εισβάλλει στην καθημερινότητα, με κουτσομπολιά για τον γιο της τάδε που χώρισε, την κόρη του δείνα που μεγαλουργεί στην πρωτεύουσα, το εγγόνι ενός τρίτου που απολύθηκε...αλλά όλα αυτά είναι ευχάριστα μικρά διαλείμματα από μια κατά τ'άλλα ήσυχη καθημερινότητα.

Υπάρχει λοιπόν ζωή και έξω από την Αθήνα, τη βαβούρα, το στρες, το τρέξιμο, το καυσαέριο...να πω κι άλλα; Μικροί κρυμμένοι "παράδεισοι", χωμένοι ανάμεσα σε βουνά, όπου τα άσχημα νέα των πόλεων δεν φτάνουν ποτέ. Αλλά σσσσςςςςς...ας μην το μάθουν αυτό οι εξαίσιοι πολιτικοί μας γιατί μπορεί να επιβάλλουν φόρο σε όσους ζουν χωρίς άγχος, αναπνέουν καθαρό αέρα, και πίνουν δροσερό μη επεξεργασμένο νερό.

Στο μεταξύ, ας απολαύσουμε τη μεσημεριανή μας σιέστα κι ας μην σκεφτόμαστε από τώρα την γκρίζα Αθήνα που μας περιμένει...Εξάλλου, είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι, κι έτσι για εμάς, υπάρχουν κι άλλα χρώματα πέρα από το άσπρο, το μαύρο, και το γκρι. Ένα φούξια ας πούμε δε θα ήταν άσχημο!

PS: Έμαθα και μια καινούρια λέξη: σουργιάνι, που σημαίνει ρεζίλι. Κατάλοιπο των Τούρκων; Ποιος ξέρει...Τρέμε Μπαμπινιώτη!

Multicolour

2010-06-09T14:33:00.004+03:00

By Carina

Υπάρχουν δύο τρόποι να βλέπεις τον κόσμο:...

Ο ασπρόμαυρος...

...και ο πολύχρωμος.

Όπως όμως κι αν κοιτάζεις...

...μερικές φορές και με τρομαγμένο βλέμμα...

....να θυμάσαι να έχεις πίστη στον εαυτό σου...σε αυτά που αγαπάς...σε αυτά που θέλεις να κάνεις...σε όσα ονειρεύεσαι κρυφά...και φωναχτά...

...σε όσα νόμιζες ότι δε μπορούσες να κάνεις (ακόμα και να φτιάξεις κολάζ με δύο φωτογραφίες χωρίς να σε βοηθήσει κανείς!).

Αν η ζωή είναι παιχνίδι, δεν τελειώνει ποτέ. Όσο χρονών κι αν είσαι. Βγάλε τη γλώσσα, όχι για να δείξεις πόσο αδιαφορείς για τον κόσμο, αλλά για να θυμηθείς πώς είναι να προσπαθείς να συγκρατήσεις το γέλιο σου...

Οι θλιβερές σου ιστορίες...

...και μερικές φορές και οι θλιβερές ιστορίες των άλλων (εδώ φωτογραφία από αναπαράσταση δωματίου στο υπερωκεάνιο "Ο Τιτανικός"), θα σε ακολουθούν παντού.

Μοιράσου αυτό που σε πνίγει, προσπάθησε να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, με τα αισθήματά σου, αντιμετώπισε το παρελθόν σου, ξεπέρασέ το, και ζήσε το παρόν σου. Φόρα ένα χαμόγελο, οπλίσου με δύναμη απ'όσα σε κάνουν να νιώθεις χαρούμενος, και θα είσαι αρκετά δυνατός για εκείνα που έρχονται...

...ακόμα κι αν βρεθείς εκτεθειμένος, σαν γυμνή κούκλα βιτρίνας τα μεσάνυχτα.

PS: Έτσι γιατί βρέχει και με έπιασε μια μελαγχολία...
Οι φωτογραφίες είναι copyrighted by me, από Art Athens 2010, Public, και στιγμιότυπα της γειτονιάς.

PS2: Να και το τραγούδι της ανάρτησης...The Cool Song...

Hey, baby, take a look at me / I think I'm ready for the kick-down

You can take a look at the bozo / You can make a rest somewhere / You can have my chair

What do I tell you now / Will you ever know somehow / Please do not understand / That I am a normal man

Late Night Wondering

2010-06-06T02:36:00.002+03:00

By Carina

"Η μνήμη είναι το μόνο που έχουμε. Διάλεξε την καλύτερη."

Η μνήμη είναι επιλεκτική. Δε θυμόμαστε τις χιλιάδες εκδοχές μιας κατάστασης, παρά μόνο αυτή που μας συμφέρει. Η μνήμη είναι ύπουλη. Σου φανερώνεται εκεί που δεν την περιμένεις. Θολώνει το παρόν σου με την ξεθωριασμένη ομίχλη του αμφίβολου παρελθόντος. Η μνήμη...γένους ουδετέρου, που ξυπνάει στις θηλυκές νύχτες και σκοτεινιάζει τις πληθυντικές μέρες.

"Ξέρω ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό. Αλλά παρ'όλα αυτά το συνεχίζω."

Γιατί μπορώ; Γιατί έτσι είμαι; Γιατί βαρέθηκα να με λένε καλό; Κάποτε θα το σταματήσω κι αυτό. Ας ελπίσω να είναι από επιλογή κι όχι από τιμωρία.

"Ποτέ δε θα κάνεις κομμάτια εσύ την ψυχή μου..."

Μη λες ποτέ. Χωρίς το πρώτο ποτέ.

"...θα'σαι πάντα βατράχι του παραμυθιού μου"

Μπορεί να σε φιλήσω...μπορεί κι όχι. Προτιμώ να κρατάω ένα βατράχι ελπίζοντας ότι εκεί κρύβεται αυτό που ψάχνω (τι ψάχνω;;) παρά να σε φιλήσω και να είμαι η απελπισμένη που φίλησε έναν βάτραχο. Life ain't nofairytale.

"Ακόμα κι αν φύγεις για τον γύρο του κόσμου, θα'σαι πάντα δικός μου..."

Ο γύρος του κόσμου είναι μεγάλη απόσταση...

"Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θα ανάβει σαν μεγάλο καράβι..."

Καημένη Αρλέτα, η Αθήνα δεν κοιμάται πια τα βράδια...Εκκωφαντικός ο αναστεναγμός...

Ο κόσμος ξεμακραίνει, είναι βράδυ, μη μιλάς
ωραία στιγμή μου ξένη, στάσου λίγο αν μ'αγαπάς

Κάποτε

2010-05-05T17:11:00.001+03:00

By Carina

Είχα πει ότι δε θέλω αυτό το blog να πάρει πολιτικό χαρακτήρα. Όλοι ξέρουν να μιλάνε για αυτά τα θέματα, δεν υπάρχει ανάγκη για μια ακόμα τέτοια σελίδα. Αλλά με αυτά που γίνονται σήμερα στην Αθήνα, και εδώ και χρόνια στη χώρα, δε μπορώ απλά να σωπάσω.

Από πού να ξεκινήσω;

Από το θάνατο τριών ανθρώπων; Καμία δικαιολογία, καμία συγνώμη, τίποτα δεν είναι αρκετό για να ξεπλύνει το αίμα αυτών των ανθρώπων από τα χέρια εκείνων που έριξαν τη μολότοφ. Η αντίδραση, η διαδήλωση, όλα έχουν ένα μέτρο. Αν πάψεις να σέβεσαι την ανθρώπινη ζωή, έχεις πάψει να είσαι άνθρωπος. Ούτε ζώο δε μπορεί να σε χαρακτηρίσει κάποιος. Ζώα είναι αυτοί που καίνε ασύστολα και αναρτούν πανό στην Ακρόπολη. Εσύ που σκότωσες, όποιος κι αν είσαι, δεν αξίζεις καν να λέγεσαι ζώο. Η ζωή σου δεν έχει καμία αξία πλέον.

Έχουμε χωθεί τόσο βαθιά που δε μας ξελασπώνει τίποτα. Είμαστε χαμένοι. Δεν είμαστε τίποτα. Αν ζούσε κάποιος αγωνιστής του '21, θα αυτοκτονούσε. Πού πήγαμε τη χώρα; Κανένας σεβασμός πλέον; Απευθύνομαι σε όλους, πολιτικούς, κομματόσκυλα, απλούς ανθρώπους. Πώς μπορούμε να κοιτάζουμε γύρω μας και να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας; Υπάρχει κανείς που να αγαπάει ακόμα την Ελλάδα; Να μην είμαστε εθνικιστές, αλλά να σεβόμαστε το χώμα που πατάμε, τη ζωή που μας δόθηκε, και τους ανθρώπους γύρω μας. Ας σεβόμαστε την ελευθερία μας, την αναπνοή που παίρνουμε τόσο αβασάνιστα, γιατί κάποτε τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν δεδομένα.

Είμαστε κατάπτυστοι. Όλοι μας. Μπορεί εσύ και εγώ να μην έχουμε σηκώσει όπλο, βάλει φωτιά, χτυπήσει κάποιον, κλέψει, αλλά έχουμε πονέσει, έχουμε αδιαφορήσει, έχουμε βρομίσει το χώρο μας. Τα εγκλήματα ξεκινούν από τη σκέψη. Για όσους έχουν διαβάσει το 1984, είναι ξεκάθαρο γιατί οι αρχές μιλούσαν για "έγκλημα σκέψης". Η σκέψη οδηγεί στην πράξη, και ένα μολυσμένο μυαλό δεν κάνει αγνές πράξεις.

Ο κόσμος δε θα καταστραφεί από μετεωρίτες, ιούς, έκρηξη πλανητών. Θα καταστραφεί από τους ανθρώπους. Τι υπέροχα πλάσματα που είμαστε, παίρνουμε το πιο αγνό πράγμα στον κόσμο και το διαλύουμε. Δημιουργούμε κάτι και στο τέλος αυτή η δημιουργία παίρνει το πάνω χέρι. Βλέπε το χρήμα. Πώς αφήσαμε αυτά τα κομμάτια χαρτί να κυριέψουν τις ζωές μας; Να μας κάνουν άπληστους; Κλέφτες, δολοφόνους; Γιατί;

Ας αποδοθεί δικαιοσύνη επιτέλους. Στους δολοφόνους, όλους τους δολοφόνους. Στους κλέφτες. Σε αυτούς που καταστρέφουν τη χώρα εν γνώσει τους. Σε όλους όσους κάνουν κακό για δικό τους όφελος. Πού είναι η δικαιοσύνη;

Τι στο καλό πήγε στραβά με εμάς;

Δε θέλω να κινδυνολογώ. Αλλά με πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Στεναχωριέμαι για τη χώρα μου, γιατί δε θέλω να τη βλέπω να καταστρέφεται. Στεναχωριέμαι για τα παιδιά που γεννιούνται τώρα, γιατί δε θα είναι ποτέ αγνά. Στεναχωριέμαι για τη γενιά μου, γιατί η ανεμελιά τελειώνει κάπου εδώ. Στεναχωριέμαι που νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι, ότι θα ζήσουμε αιώνια. Ο χρόνος όλων είναι μετρημένος. Αν μπορούσαμε να τον χρησιμοποιήσουμε για να προσφέρουμε κάτι όμορφο στους επόμενους...τι καλά που θα ήταν.

Η ελπίδα κάπου εδώ γύρω είναι. Πάντα υπάρχει κρυμμένη σε μια γωνιά. Το ερώτημα είναι...πότε θα δούμε μια φωτεινή ημέρα με πραγματικά χαμογελαστούς και ήρεμους ανθρώπους;

Με μια λέξη; Κάποτε.

Η Μεγάλη Ανάρτηση

2010-04-20T15:01:00.003+03:00

By Carina

Αγαπητέ αναγνώστη (γιατί είμαι σίγουρη ότι μας έχει μείνει μόνο ένας, κι αυτός σκέφτεται να την κάνει σιγά-σιγά. Επ, πού πας; Σε τσάκωσα! Εδώ θα κάτσεις, να διαβάσεις!),

Μετά από ένα μήνα απουσίας, αποφάσισα να επιστρέψω δριμύτερη με μια...μεγάλη ανάρτηση, που θα σε κάνει να βαρεθείς τη ζωή σου, να πατήσεις skip to the end, και να αφήσεις ένα ξερό σχόλιο "Πολύ ενδιαφέρον", έτσι για τα μάτια ~~του κόσμου~~ της Carina. Θα σε συμβούλευα να οπλιστείς με υπομονή γιατί όσα σκοπεύω να γράψω αφορούν και εσένα. Μην γυρνάς την πλάτη σε αυτό το blog. Μην γυρνάς την πλάτη σε αυτούς που θέλουν το καλό σου. Αν νοιαστείς για εμάς, θα νοιαστούμε και εμείς για εσένα. Μπορείς να κάνεις τη διαφορά, με ένα σου μόνο σχόλιο. Στις 20 Απριλίου...σχολιάζουμε στο mialampa! (Αν δεν κατάλαβες, προσπάθησα να μιμηθώ προεκλογικό σποτ. Αλλά νομίζω ότι οι πολιτικοί επικοινωνιολόγοι είναι άφταστοι σε μπουρδολογία, ακόμα και για εμάς που το σπουδάζουμε το πράγμα.)

Λοιπόν! Τέρμα ο πρόλογος.

Σε αυτή την ανάρτηση θέλω να μιλήσω για τρία πράγματα: τις απεργίες, τον εικοσάλογο του καλού επιβάτη των Αστικών Λεωφορείων, και για άλλα μικροζητήματα που με απασχολούν.

Απεργίες

Οι απεργίες που γίνονται τον τελευταίο καιρό ~~ποσώς με απασχολούν~~, ~~μου έχουν σπάσει τα νεύρα,~~ έχουν αρκετό ενδιαφέρον από κοινωνιολογική πλευρά. Είναι εξαιρετικά interesting να σκεφτεί κανείς τι χαμός επικρατεί όταν απεργούν οι ταξιτζήδες. Μιλάμε γίνεται της μουρλής. Συνωστίζονται όλοι στα ΜΜΜ, τα ΜΜΜ εντωμεταξύ αργούν περισσότερο, επικρατεί ένταση, και δεν τα'χαμε ήδη όλα, οι ταξιτζήδες κλείνουν και τους δρόμους να μας βγαίνει η πίστη μέχρι να γυρίσουμε σπίτι μας. Έλα όμως που χωρίς ταξί δε γίνεται.

Προσωπικά, σιχαίνομαι τα ταξί. Μέσα στο Πάσχα μπήκα σε ταξί όπου ο οδηγός έβλεπε Βουγιουκλάκη την ώρα που οδηγούσε. Το πώς δεν τρακάραμε, η Μάρθα Βούρτση το ξέρει. Μετά από λίγες μέρες, μπήκα σε έναν άχρηστο από αυτούς που πηγαίνουν σαν κότες σε άδειο δρόμο επίτηδες για να πάρουν περισσότερα. Για να μη μιλήσω για τις γελοίες στρογγυλοποιήσεις (2,75 λέει; Κάντο 3 γιατί δεν έχω ψιλά). Εγώ φταίω τώρα να σε...ψιλοκόψω με τον μπαλτά; Άτιμοι ταξιτζήδες, πέφτω στην ανάγκη σας μόνο αργά τα βράδια, και επειδή με παρασύρουν άλλοι. Δε θα αρχίσω να οδηγώ; Από το φόβο σας, θα κλειδαμπαρωθείτε στα σπίτια σας και δε θα ξεμυτάτε για κανένα απολύτως λόγο.

Προσθέτω φωτογραφία από πρόσφατη απεργία των ταξιτζήδων όπου είχαν κλείσει το Σύνταγμα με καμιά πενηνταριά ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. Τόση κιτρινίλα μέσα στο μεσημέρι...σε προκαλεί να της βάλεις φωτιά!

Να μη μιλήσω τώρα για την κοινή απεργία ταξί-ΜΜΜ την προηγούμενη Πέμπτη. Ποδαράτο ή αυτοκινητάτο, αλλιώς στο σπιτάκι σου και μη βγάζεις άχνα. Παρ' όλα αυτά, στη σχολή μου έκαναν μάθημα. Σχόλιο ουδέν.

Φυσικά, η πιο γελοία απεργία, είναι αυτή των περιπτεράδων σήμερα. Με ποια αιτήματα απεργούν...κανείς δεν ενδιαφέρεται να ψάξει. Αν κάνουν πορεία πάντως, παρακαλούνται να πετούν στους ΜΑΤατζήδες τσιγάρα, σοκολάτες, τσίχλες, και κανένα εισιτήριο για τα λεωφορεία, γιατί με την απεργία βάζω στοίχημα ότι πολύς κόσμος θα μπήκε σε ΜΜΜ χωρίς εισιτήριο. Και τι να σου πει ο ελεγκτής; Πάρτο με τα πόδια; Ας το ήξερες; Πού τα πουλάς αυτά, ρε; Έχε πάντα μαζί σου ένα έξτρα εισιτήριο. Δίπλα από ένα χιλιοτυλιγμένο πεντάευρω (για έκτακτη ανάγκη) και την ταυτότητά σου, γιατί -λέει- τώρα κάνουν και εξακρίβωση στοιχείων όλοι αυτοί οι τύποι με τις μπλε στολές, και αν δεν έχεις ID μαζί, σε πάνε στο αστυνομικό τμήμα. Τώρα αν τους ζητήσουμε εμείς ταυτότητα, θα θεωρηθεί ότι κάνουμε αντίσταση κατά της αρχής; Κι αν είσαι διάσημη και σου ζητήσουν ταυτότητα, και μετά αποκαλύψουν στην Σκορδά την πραγματική σου ηλικία, φταις να γίνεις αναρχική; Ε πες μου, φταις;

Πάντως πέρα από την πλάκα, η απεργία των περιπτεράδων δεν είναι παίξε-γέλασε. Λίγο να διψάσεις με τέτοια ζέστη που κάνει αυτές τις μέρες, λίγο να σε πιάσει μια λιγούρα βρε παιδί μου, λίγο να έχεις καυτό ραντεβού και να έφαγες τζατζίκι πριν...ε πέφτεις στην ανάγκη τους! Ου διψάσεις και Ου έχεις λιγούρα σε αυτή τη χώρα.

Ακολουθεί φωτογραφία περιπτέρου στην Κοραή (στο κέντρο) που δε φοβάται να δηλώσει περίτρανα ότι "Ναι, και εμείς άνθρωποι είμαστε, και θέλουμε να απεργήσουμε". Βέβαια, το συγκεκριμένο περίπτερο δεν ήταν κλειδαμπαρωμένο όπως τα άλλα, πράγμα το οποίο με οδηγεί στην εξής σκέψη: Μήπως η λέξη "Απεργία" ήταν απλά ένα καμουφλάζ που κρύβει από πίσω έναν στυγνό απεργοσπάστη που εξακολουθεί να πουλάει καλούδια στους περαστικούς, παρά την γενική απεργία των συναδέλφων του; Κρίμα που δεν το σκέφτηκα εκείνη την ώρα, να έκανα μια...επιτόπια έρευνα...

Ο Εικοσάλογος του καλού επιβάτη των λεωφορείων

Μπήκα σήμερα σε δύο λεωφορεία και με έκπληξη διαπίστωσα ότι είχαν κολλήσει ένα φυλλάδιο με οδηγίες προς τους επιβάτες. Ακολουθεί κουνημένη αλλά, παρ' όλα αυτά, ικανοποιητική φωτογραφία.

Μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι ο επιβάτης απαγορεύεται να:

"Ταξιδεύει" (τα εισαγωγικά δικά μου γιατί πήγαινε από Πειραιά Κηφισιά με το 550 σε ώρα αιχμής και πες μου μετά αν θα γκρινιάξεις ξανά για τη διαδρομή Πειραιάς-Πάρος) χωρίς επικυρωμένο εισιτήριο.
Να είναι μεθυσμένος ή υπό την επήρεια ναρκωτικών. (Πλέον θα σου κάνουν αλκοτέστ πριν μπεις για να μην...."τρακάρεις" τους συνεπιβάτες σου)
Να συμπεριφέρεται άσεμνα, προκλητικά, ή προσβλητικά. (....)
Να ξαπλώνει στα καθίσματα και να κοιμάται. ("Παρακαλείται ο επιβάτης στη γαλαρία να ξυπνήσει. Άντε, το κάναμε εδώ μέσα λεωφορείο του Χάρι Πότερ. Μήπως να σου φέρουμε και καμιά ζεστή σοκολάτα;")
Να χρησιμοποιεί mp3 κλπ με τέτοιο τρόπο που να ενοχλεί τους υπόλοιπους. ("Μα καλά ρε παππού, δε συ αρέσει η GaGa; Η γυναίκα είναι ΘΕΑ!")
Να κάνει προπαγάνδα. ("OMG ας γίνουμε όλοι Σαϊεντολόγοι μήπως γνωρίσουμε τη μικρή Σούρι από κοντά!")
Να ρυπαίνει τα οχήματα. (Αν δεν έχεις κάνει μπάνιο πριν μπεις στο λεωφορείο, θα σε διώχνουν. Ούτε καν να το σκεφτείς να φταρνιστείς. "Τι είναι αυτό που έριξες κάτω; Τρίχα από τα μαλλιά σου;; Μάζεψέ την ΤΩΡΑ!")
Να χρησιμοποιεί μουσικά όργανα. ("Κι εγώ πού θα κάνω εξάσκηση στη φλογέρα γαμώτο;;")

Καλά όλα αυτά. Αυτό που δε λέει είναι τι θα γίνει αν κάποιος κάνει κάτι ή όλα (Ιιιιιιιι!!!) από αυτά. Θα τον κάνει ντα ο οδηγός; Θα αποκτήσει μητρώο κακού επιβάτη; Θα τον γιουχάρουν; Θα τον κατεβάσουν από το όχημα; Κι αν ναι, θα του πάρει κάποιος το εισιτήριο για να μην επιβιβαστεί σε άλλο λεωφορείο; Αυτές τις απορίες θα ήθελα να μου λύσουν οι κύριο εργαζόμενοι των Αστικών Λεωφορείων.

Μιας και έγινε το πρώτο βήμα για τη βελτίωση των συνθηκών στα ΜΜΜ, προτείνω να γράψουμε εμείς οι επιβάτες τον δεκάλογο για την καλή συμπεριφορά των οδηγών. Μεταξύ αυτών πρέπει να περιλαμβάνονται οπωσδήποτε τα εξής:

Ο οδηγός απαγορεύεται να ακούει δυνατά μουσική τύπου ελαφρολαϊκά, σκυλάδικα, κλαψιάρικα, τσάμικα και όσα ακούγονται στους γάμους. Επιτρέπεται ροκ, mainstream, και λάτιν για τις ζέστες του καλοκαιριού.
Ο οδηγός οφείλει να ανοίγει την πόρτα σε όποιον έχει τρέξει με τη γλώσσα έξω για να προλάβει το λεωφορείο.
Ο οδηγός οφείλει να είναι στην ώρα του στα προκαθορισμένα δρομολόγια, κι αν αργεί ν~~α αυτοκτονεί όπως κάνουν στην Κίνα~~ να ζητάει συγνώμη σε κάθε στάση.
Ο οδηγός οφείλει να δίνει οδηγίες περί στάσεων όταν του ζητούνται και να μην το παίζει θεός επειδή ξέρει "ποια είναι η στάση δίπλα στο ΙΚΑ Ζωγράφου."

Σας προτρέπω να προσθέσετε τις δικές σας προτάσεις και όλοι μαζί να φτιάξουμε ένα φυλλάδιο το οποίο και θα μοιράζουμε στους οδηγούς.

Ουπς. Αυτό απαγορεύεται σύμφωνα με τον εικοσάλογο του καλού επιβάτη. Αν όμως ανεβούμε, δώσουμε το φυλλάδιο, και κατεβούμε πριν κλείσουν οι πόρτες, δε θα θεωρούμαστε επιβάτες. Έτσι δεν είναι;

Άλλα μικροζητήματα που με απασχολούν

Πότε θα φύγει επιτέλους η άνοιξη; Μέχρι να τελειώσει, θα έχει αδειάσει όλος μου ο εγκέφαλος από το πολύ φύσημα της μύτης, και τα μάτια μου θα ανταγωνίζονται επάξια τους κόκκινους φακούς επαφής του Μάριλυν Μάνσον.

Το άλλο με το ηφαίστειο στην Ισλανδία; Εγώ το λέω, και να το θυμάστε. Κάπως έτσι ξεκινάει η καταστροφή του κόσμου. Πλήθος ανθρώπων εγκλωβισμένοι σε ξένες χώρες, που φρικάρουν και συνειδητοποιούν πόσο τους λείπει η χωρούλα τους. Πανικός για μια θέση σε ένα πούλμαν, και ξαφνικά τα roadtrips δε φαίνονται και τόσο κακή ιδέα.

Αφήσαμε τη γρίπη Η1Ν1 και πιάσαμε το ΔΝΤ. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, γι' αυτό ακούς. Μοιράζουν πουθενά μάσκες για να μην κολλήσουμε;

Παθαίνει κανείς τίποτα αν μείνει χωρίς σοκολάτα για 22 μέρες;

Τι λιακάδα είναι αυτή!...Θέλω να πάω για βουτιές και παγωτό! Αλλά ξέχασα... έχω κόψει τα γλυκά.

Κι αν έφτασες ως εδώ και τα διάβασες όοοοολα, σε συγχαίρω και σε χρίζω "αναγνώστη του μήνα". Θα επισυνάψω και ειδική φωτογραφία να την κολλήσεις στον τοίχο σου για να τη βλέπεις κάθε μέρα και να σου φτιάχνει η διάθεση. Πολύ Ουάου.

ΠιΕς: Μιας και κάποιοι αξιόλογοι άνθρωποι σχολίασαν (ναιιιιιι!), έφτιαξα μια εικονίτσα για εσάς! Βουαλά! Κι αν σας αρέσει, να την βάλετε στο blog σας! Μερσίιιιι!

Fashion Weak

2010-03-28T01:26:00.000+02:00

By Carina

Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι τι θα γράψω σε αυτή την ανάρτηση, ήθελα να παρουσιάσω μια σχεδόν κωμικοτραγική κατάσταση που έζησα σήμερα στην Εβδομάδα Μόδας στην Τεχνόπολη. Σκόπευα να θάψω κόσμο για να είμαι ειλικρινής...αλλά τελικά αποφάσισα ότι θα ήταν καλύτερο αντί να ακουστώ σαν καμιά πικρόχολη, να γράψω όλα όσα αποκόμισα από τη σημερινή εμπειρία. Γιατί το θέμα με όσα περίεργα μας συμβαίνουν είναι να βλέπουμε τη συνολική εικόνα...

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες...δε χρειάζεται εξάλλου. Αν πρέπει να συνοψίσω όμως: έτυχε να έχω προσκλήσεις για τις επιδείξεις που γίνονται αυτές τις μέρες στην Τεχνόπολη, και έτσι αποφάσισα να πάρω μερικές φίλες μου και να πάμε για βόλτα, για χαβαλέ, και για να χαζέψουμε διάσημους ("Τώρα αυτός μου θυμίζει κάτι επειδή είναι διάσημος...ή μήπως είναι αυτός που γνωρίσαμε πέρσι στο νησί;"). Οι συγκυρίες (aka καθυστέρηση που κυλάει στο αίμα των Ελλήνων) μας οδήγησαν σε άλλη επίδειξη μόδας από αυτή που σχεδιάζαμε να πάμε. Και έτσι...βρεθήκαμε να περιμένουμε στην ουρά (!) για τον γνωστό κύριο Τ. Το πρόβλημά μας δεν ήταν η αναμονή. Ακόμα και οι φίλες μου με τα τακούνια έκαναν υπομονή και εμπιστεύτηκαν τα λόγια μου, ότι "όλα είναι μια εμπειρία" και "αξίζει να πας σε πασαρέλα, έχει πλάκα". Το πρόβλημα ήταν ένας αντιπαθητικός σεκιουριτάς που έκανε παραφιλολογία, ότι δήθεν δε μπορούσαμε να μπούμε με τις προσκλήσεις που είχαμε, και τέτοιες χαζομάρες. Έλα όμως που εγώ δεν είμαι πρωτάρα σε κάτι τέτοια...έτσι ψάξαμε, μάθαμε, περιμέναμε, και τελικά μπήκαμε μέσα στην επίδειξη.

Ξέρω ότι αυτό δεν ήταν ακριβώς...περιληπτικό...Με δέκα λέξεις λοιπόν: μου την έσπασε ένας φρουρός γιατί μας το έπαιζε έξυπνος.

Λες και εμείς μασάμε....

Δε θέλω να μιλήσω για την ανοργανωσιά που επικρατούσε. Ούτε για τους απολίτιστους Έλληνες που σπρώχνουν να μπουν λες και μοιράζουν δωρεάν διαμάντια, ενώ τους λένε ότι "δε χωράνε άλλοι!". Ούτε για τους γουός (Wanna Steal Someone's Seat), aka για αυτούς που θέλουν να μπουν μέσα λέγοντας "είμαι μαζί του/της" και δείχνοντας κάπου αόριστα. Ουστ ρε.

Θέλω να μιλήσω για τις αλήθειες της ζωής (στην Ελλάδα) που δυστυχώς επιβεβαιώνονται σε τέτοιες περιπτώσεις...

Ξεκινάμε λοιπόν.

1) Όποιος έχει τη λιγότερη εξουσία, έχει το μεγαλύτερο κόμπλεξ.

Δώσε στον σεκιουριτά την εξουσία να τραβάει το κάγκελο από εδώ και από εκεί και θα νομίσει ξαφνικά ότι ξύπνησε Κέβιν Κόστνερ και προστατεύει τον Πάπα.

2) Καταπατούν τα δικαιώματά σου επειδή νομίζουν ότι δε θα αντιδράσεις.

...είτε γιατί φαίνεσαι μικρός, είτε από ντροπή. Δε σφάξατε! Αν δεν βγάλω άκρη με σένα, θα πάω στον ανώτερό σου, και στον ανώτερό του, μέχρι να βρεθεί κάποιος να μου απαντήσει ώριμα. Κι αν δε βρεθεί..."είδες πουθενά την κάμερα του ΑΝΤ1?"

3) "Η υπομονή είναι πικρή αλλά ο καρπός της γλυκός" (Π.Ρ.)

Που σημαίνει ότι ναι μεν περιμέναμε μιάμιση ώρα (ούτε catwalk του αποθανόντα McQueen να ήταν!), αλλά άξιζε γιατί αφενός συμπαθώ τον κύριο Τ. και αφετέρου γιατί η επίδειξη ήταν εξαιρετική. Ωραία σχέδια, προσεγμένα ρούχα, καλή μουσική.

4) Σε αυτή τη χώρα, ό,τι δηλώσεις είσαι.

Πιο εύκολο να μπεις σε πασαρέλα αν δηλώσεις φωτορεπόρτερ (χωρίς φυσικά να σου ζητήσουν ταυτότητα) παρά σαν αγοραστής... Ακόμα κι αν η φωτογραφική που κρατάς ανήκε στον παππού σου και χρησιμοποιήθηκε τελευταία φορά στην βάφτιση σου.

5) Το θέμα τελικά δεν είναι ποιος είσαι, αλλά ποιους ξέρεις.

Αν ξέρεις κάποιον που δουλεύει στην επίδειξη, σε βάζει μέσα χωρίς πολλά-πολλά. Αν πάλι είσαι ομιλητικός, ή τυχερός, μπορεί και να γνωρίσεις τη μητέρα ενός σχεδιαστή, και να σε βάλει στους VIP (πρώτη σειρά σαφώς!).

6) Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι η δικαίωση.

Ό,τι κι αν σημαίνει δικαίωση για τον καθένα.

7) Επικρατεί αντιεπαγγελματισμός σε ενοχλητικά μεγάλες ποσότητες σε αυτή τη χώρα.

Είτε πρόκειται για βλαμμένους φρουρούς, είτε για "πλαστικά" μοντέλα που χα-ζ-ογελούν στους φίλους τους ενώ περπατάνε πάνω στην πασαρέλα. Ε ρε μια Tyra που τους χρειάζεται...

8) Αυτό που μετράει τελικά, πέρα από όλα τα άλλα, είναι να μπορείς να πεις στο τέλος της ημέρας..."ήμουν κι εγώ εκεί!"

Γιατί είχα δίκιο. Όλα είναι μια εμπειρία.

Μπύρα κανείς;

Single Alert

2010-03-24T18:46:00.000+02:00

By Carina

Δε μου αρέσει που το λέω, αλλά τον τελευταίο καιρό έχω αφιερώσει τα μεσάνυχτα μου στο Sex and the City. Το χειρότερο όμως είναι πως έχω αρχίσει να βλέπω κομμάτια της καθημερινότητάς μου στην Carrie, Samantha, Charlotte, και Miranda. Κι αν ήταν μόνο της δικής μου καθημερινότητας, θα έλεγα εντάξει, το ξέρω ότι είμαι λίγο γκάου. Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο συμβαίνει και στην κοριτσοπαρέα γύρω μου. Μήπως το Sex and the City είναι κάτι παραπάνω από Sex και έξω από το City?

Σε ένα από τα τελευταία επεισόδια που είδα, τέθηκε ένα ζήτημα που όλως τυχαίως συζητούσα χτες με μια από τις φίλες μου: τι σημαίνει να είσαι single. Όχι για την κοινωνία (βλέπε "ο κόσμος είναι φτιαγμένος για δύο"), αλλά για τους άντρες, δεσμευμένους και μη.

Σκεφτόμουν λοιπόν...τι σημαίνει σινγκλ για έναν άντρα; Η πικρή αλήθεια είναι πως το σιγνκλ δηλώνει αυτόματα διαθέσιμη σωματικά και συναισθηματικά. Το οποίο με τη σειρά του σημαίνει ότι μπορεί να στην πέφτει ο κάθε γλοιώδης (ο οποίος, τώρα που το σκέφτομαι, στην πέφτει 24/7 είτε είσαι σινγκλ είτε όχι) αδιαφορώντας για τις δικές σου προθέσεις. Αυτά είναι γνωστά. Όπως επίσης και το ότι single σημαίνει πως κάποιος για κάποιο λόγο δε σε θέλει πια. Τι ωραία.

Αυτό που συζητούσα χτες με μια φίλη μου δεν είναι η στάση των single ανδρών απέναντι στις single γυναίκες, αλλά η στάση των δεσμευμένων, η οποία είναι και η πιο ενδιαφέρουσα.

Για κάποιο λόγο πολλοί άντρες σπεύδουν να βγάλουν το λάθος συμπέρασμα αν μια γυναίκα τους μιλάει με άνεση και δεν ντρέπεται να γελάσει, να νιώσει οικεία. Το μυαλό τους πάει αμέσως στο κακό, ότι δηλαδή τους θέλουν τρελά και φοβερά και λοιπές αηδίες. Αυτό εντείνεται όταν κάποιος είναι δεσμευμένος γιατί εκείνος έχει έναν παραπάνω λόγο να κρατάει αμυντική στάση. Όπως και να τον προσεγγίσει μια κοπέλα, και για οποιοδήποτε λόγο, εκείνη μετατρέπεται σε υποκείμενο με άγριες διαθέσεις. Τότε ο άντρας νιώθει την ανάγκη να δείξει ότι είναι δεσμευμένος και σαν-δε-ντρέπεσαι-να-μου-την-πέφτεις με τακτικές όπως το να πετάει υπονοούμενα για την ύπαρξη κοπέλας, με το να αναδεικνύει αγνώστου προελεύσεως πιπιλιές, και λοιπές χαζομάρες που μόνο ένα αγόρι θα έκανε.

Γιατί λοιπόν το να είσαι single σε κάνει ξαφνικά αντικείμενο προς αποφυγή; Ελκυόμαστε όντως από το "απαγορευμένο"; Ή μήπως ο απαγορευμένος ελκύεται κατά βάθος από την δική του απαγόρευση;

Απειλούν όντως οι singles τους δεσμευμένους; Ή μήπως συμβαίνει το αντίστροφο; Τι μπορεί να κάνει τελοσπάντων μια κοπέλα για να μη θεωρεί ο οποιοσδήποτε ότι τον προσεγγίζει με συγκεκριμένες βλέψεις, αλλά αντίθετα απλά τον πλησιάζει από ενδιαφέρον για το άτομό του, ή από ανάγκη;

Μήπως είναι καιρός να βγάλουμε αυτές τις μικρές ταμπελίτσες που κουβαλάμε πάνω μας και να βλέπουμε τους ανθρώπους για αυτό που είναι και όχι για αυτό που έχουν;

ΠιΕς: Αν με ρωτήσετε να σας πω τι είναι καλύτερο, να είσαι single ή δεσμευμένος, δε μπορώ να σας απαντήσω. Αυτό όμως που μπορώ να σας πω είναι ότι το καλύτερο δεν εξαρτάται από τους άλλους αλλά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όλα ξεκινάνε από το ποιοι θέλουμε να είμαστε καθημερινά. Όταν απαντήσουμε σε αυτό, βρίσκουμε την απάντηση και σε όλα τα άλλα. Γι' αυτό....ας μη ζορίζουμε τα πράγματα. Frankie says relax.

What is love?

2010-03-21T01:18:00.000+02:00

By Carina

Love is like war: Easy to begin but hard to end.

Love is the irresistible desire to be irresistibly desired.

Love is sustained by action, a pattern of devotion in the things we do for each other every day.

Είναι δύσκολο να ορίσεις την αγάπη. Είναι δύσκολο να ορίσεις οποιοδήποτε συναίσθημα. Πόσο κρίμα είναι όμως να μιλάμε για κάτι που δεν ξέρουμε.. Πώς μπορείς να πεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς όταν δεν γνωρίζεις τι είναι αγάπη; Πόσο ευδιάκριτα είναι τα όρια ανάμεσα στον έρωτα, τον ενθουσιασμό, και την πραγματική άνευ όρων και ορίων αγάπη; Πόσος καιρός χρειάζεται για να αγαπήσεις κάποιον; Είναι αληθινή αν σβήσει μετά τον χωρισμό; Επηρεάζεται από τις εξωτερικές συνθήκες, ή μήπως είναι κάτι εσωτερικό, προσωπικό, που παραμένει αναλλοίωτο; Πότε το εννοούμε πραγματικά, και πότε θα θέλαμε να το εννοούσαμε για να ικανοποιήσουμε έναν εγωισμό; Γιατί περιμένουμε να ακούσουμε αυτές τις δύο λέξεις, που παύουν να μας συγκινούν όταν ειπωθούν;

Αγαπάς άραγε εμένα; Ή μήπως αγαπάς αυτό που νομίζεις ότι είμαι; Ακόμα χειρότερα, μήπως αγαπάς αυτό που θα ήθελες να ήμουν; Είναι το "σ' αγαπώ" η τελευταία ασπίδα προστασίας απέναντι στον χωρισμό; Πόση σημασία έχει να με αγαπάς αν δεν με καταλαβαίνεις;

Βάζουμε εσκεμμένα παρωπίδες; Κλείνουμε τα μάτια από φόβο μην αντικρίσουμε κάτι απρόσμενο; Κι έτσι όπως προχωράμε με σφαλισμένα τα μάτια, μας παίρνει ο ύπνος και χτίζουμε έναν κόσμο από όνειρο που χάνεται όταν αναγκαστούμε να ξυπνήσουμε, και τότε καταλαβαίνουμε με κάποια δυσφορία πως τίποτα δεν ήταν αληθινό. Μήπως αυτή είναι όλη η αλήθεια, η μία και μοναδική; Μπορεί να υπάρξει η αγάπη πέρα από το όνειρο;

Μάθε με πρώτα και τότε θα καταλάβεις πως δεν χρειάζεται να μ' αγαπήσεις...αρκεί που μ' έμαθες...

Υπέροχα Πλάσματα Αυτοκαταστροφικά Όντα

2010-03-06T14:05:00.000+02:00

By Carina

Οι άνθρωποι είναι υπέροχα πλάσματα. Δημιουργούν υπέροχη μουσική, γράφουν όμορφες λέξεις, τραγουδάνε μαγικές μελωδίες, χτίζουν φανταστικούς κόσμους για να ξεφύγουν από τις μουντές πόλεις.

Οι άνθρωποι όμως είναι και αυτοκαταστροφικά όντα. Κάθε φορά που χτίζουν κάτι όμορφο, βρίσκουν τον τρόπο να το γκρεμίζουν. Σπέρνουν αμφιβολίες, για να φυτρώσουν φόβους, και να οργώσουν ένα δραματικό τέλος. Άραγε είναι σύμπτωμα dramaqueenισμού; Μήπως οι ζωές μας γίνονται έτσι πιο ενδιαφέρουσες; Τι θα αναλύεις με τους φίλους σου για ώρες, αν όχι για εκείνο ή το άλλο περιέργο σχόλιο που έκανε το έτερον ήμισυ, τον τελευταίο σας τσακωμό, τον κολλητό που την γυροφέρνει περίεργα; Αν όλα βαίνουν καλώς, δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε. Και γιατί να συζητήσουμε άλλωστε; Μια σχέση είναι ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, όχι ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και τον περίγυρό τους.

Έχω γνωστούς που συχνά διαλέγουν σχέσεις καταδικασμένες από την αρχή. Εδώ ευθύνεται η ανάγκη τους για δράμα ή μήπως η αυτοκαταστροφικότητα που τους διέπει; Μήπως αυτά τα δύο είναι όψεις του ίδιου νομίσματος; Θέλουμε δράμα και γι'αυτό διαλέγουμε μια σχέση που δεν οδηγεί πουθενά (αλλά προσφέρει πολλές ώρες συζητήσεων και απόψεων και μήπως... και ίσως... και μπορεί...); Ή μήπως διαλέγουμε έναν αταίριαστο με εμάς άνθρωπο γιατί είναι στη φύση μας να αυτοϋποβιβαζόμαστε; Φαύλος κύκλος λιγάκι;;

Συζητούσαμε χτες σε μια παρέα το θέμα του cheating σε μια σχέση. Τι επιτρέπεται και τι όχι. Ποιο φύλο είναι τελικά πιο επιρρεπές στο να απατήσει. Η αγάπη πονάει και συγχωρεί, ή μήπως απλά πονάει και...καταπίνει;

Για μένα το να απατήσεις αυτόν με τον οποίο είσαι μαζί, είναι ως ένα βαθμό σύμπτωμα της αυτοκαταστροφικής σου φύσης. Κάτι μέσα μας μας τσιγκλάει...δε γίνεται να πηγαίνουν όλα τόσο καλά! Κάτι βρωμάει εδώ πέρα! Και σκέψη με τη σκέψη, βάλε και έναν πειρασμό, και δύο-τρία ποτά παραπάνω, και σε πήρε από κάτω. Να μετά πώς γεννιούνται τα δράματα. Δε μας ενδιαφέρει το ότι απατήσαμε τον άλλο, η πράξη αυτή καθ'αυτή, αλλά το τι γίνεται μετά, το ότι επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες μας (αν μας απάτησε ο άλλος), το ότι αποδείχτηκε πως όντως δεν υπάρχει "τέλεια" σχέση. Ενδόμυχα ίσως να ξέρουμε ότι δεν απατήσαμε επειδή το θέλαμε, αλλά επειδή αυτό το dramaqueenίστικο γονίδιο μας έσπρωξε εκεί, για να βάλουμε λίγο δράμα στη ζωή μας.

Για μένα οι άντρες είναι πιο επιρρεπείς στην απάτη. Όμως πάντα είναι θέμα ατόμου, και όχι φύλου. Πόσο σταθερός είσαι, πόσο ηθικός, πόσο ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τον άλλο, και στην τελική, πόσο δυνατός είσαι ώστε να αγνοήσεις τη φωνούλα που σου λέει "έλα, δείξε σε όλους ότι πίσω και από αυτό το υπέροχο πλάσμα κρύβεται ένα αυτοκαταστροφικό ον!".

Πώς μπορείς να πεις ευγενικά σε έναν άνθρωπο ότι πηγαίνει από το ένα λάθος στο άλλο; Πώς μπορείς να του πεις ότι είναι καιρός να ωριμάσει, να κάνει διαλογισμό για να καθαρίσει το μυαλό του και να δει την κατάσταση ακριβώς όπως είναι; Είμαι εγώ υπεύθυνη για να δείξω στον άλλο αυτό που (κάνει πώς) δε βλέπει; Ή μήπως πρέπει να το δει μόνος του, γιατί είναι και αυτό ένα στάδιο προς την προσωπική του ωρίμανση; Τι οφείλω να κάνω εγώ; Μπορώ να στέκομαι σε μια γωνία και να βλέπω τον άλλο να κάνει τη μία λανθασμένη επιλογή πίσω από την άλλη;

Κι αν είμαι εγώ αυτή που καταστρέφει τον εαυτό της; Μπορούν να με βοηθήσουν οι άλλοι; Θα θυμώσω άραγε με την επέμβασή τους; Θα ακούσω κάτι που ξέρω αλλά προτιμώ να αγνοώ;

Είμαστε υπέροχα πλάσματα παρά το ότι είμαστε αυτοκαταστροφικά όντα... ή μήπως όταν πάψουμε να είμαστε αυτοκαταστροφικά όντα αναδεικνύονται τα υπέροχα πλάσματα που κρύβουμε μέσα μας;

Φέρτε έναν αλλεργιολόγο

2010-02-22T07:14:00.015+02:00

Ο άνθρωπος ''εγώ-με-το-σαπούνι-μάλωσα'', ο ηθοποιός που στο πέρασμα του προκαλεί λιποθυμίες, στις προεφηβικές θαυμάστριες του λόγω του ''star quality'' και σε όλους τους υπόλοιπους, λόγω μυρωδιάς,Robert Pattinson ξαναχτύπησε με μια ακόμη whf? δήλωση.

Συγκεκριμένα είπε:"I really hate vaginas. I'm allergic to vagina. But I can't say I had no idea, because it was a 12-hour shoot, so you kind of get the picture that these women are going to stay naked after, like, five or six hours. But I wasn't exactly prepared. I had no idea what to say to these girls. Thank God I was hungover." Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, το τρελό αγόρι είναι αλλεργικό στους γυναικείους κόλπους, τους οποίους και μισεί. Κατάλαβες? Και να φωτογραφίζεσαι για το Details και να σε περιτριγυρίζουν όλοι αυτοί οι...κόλποι??? Τραγωδία πραγματικά...

Ψάχνω να βρω τι το σπέσιαλ έχει ο συγκεκριμένος Ψείρες θα ήταν η αναμενόμενη, από ορισμένους κυνικούς, απάντηση. Μόνο που και αυτές πάνε σε καθαρά μαλλιά. Βέβαια για να μην είμαι και άδικος, στη χθεσινή απονομή των Βafta λέγεται ότι εθεάθη λουσμένος. Για δείτε,ισχύει?

Αλήθεια τώρα. Γιατί αρέσει τόσο. Ποιο είναι το χαρακτηριστικό του που σας συναρπάζει twilightoχτυπημένες αναγνώστριες? Το μαλλί, το πρόσωπο? Ή μήπως είναι ο ρόλος ώς βαμπίρ? Γιατί αν αυτό σας εξιτάρει, σας έχω φωτό του Κρίστοφερ Ρίβ ως Δράκουλα μούρλια.

Εσάς τις απανταχού θαυμάστριες λυπάμαι...Που εκείνη την υπέρτατη στιγμή, που θα τον πλησιάσετε, θα πρέπει να έχετε μαζί σας και αντιισταμινικά. Που θα γεμίσει καντήλες και θα γίνει πιο κόκκινος και από φίλαθλο του Ολυμπιακού , που βρίσκεται στο πέταλο την ώρα του γκόλ από τον Μήτρογλου.Που εκτός από την εσάνς θα έχετε να αντιμετωπίσετε και αυτό. Τι να πω, κουράγιο.

Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η προβλεπόμενη θεραπεία, αν ακολουθήσει την Ομοιοπαθητική για να ξεπεράσει την ''αλλεργία'' αυτή...

SHARKastic

Fact is...

2010-01-22T09:31:00.000+02:00

By Carina

...ότι τέτοιες κρύες χειμωνιάτικες μέρες δε θέλω να βγαίνω από το σπίτι για τίποτα και για κανέναν.

...ότι έχω βαρεθεί να ακούω τον Κωστάλα να σχολιάζει το καλλιτεχνικό πατινάζ.

...ότι η γοητεία κάποιου δε βρίσκεται στην εμφάνιση μερικές φορές αλλά στο πόσο καλά κάνει ό,τι κάνει.

...ότι είμαι πλέον λιγότερο πρόθυμη να παλέψω για ανθρώπους που δε θέλουν να παλέψουν για εμένα.

...ότι θέλω να πάω ταξίδι κάπου μακριά, πολύ μακριά!

...ότι έχω να πάω στην Ακρόπολη πολλά χρόνια, και περιμένω να πιάσουν οι ζέστες για να ανέβω εκεί με λιακάδα και να πάθω ηλίαση!

...ότι ο καβαλιέρος κάνει το χορό, και όχι το αντίστροφο.

...ότι μου τη δίνουν οι αυτόματες πόρτες στις τράπεζες. Είναι χάσιμο χρόνου. Για να μην αναφέρω ότι καταλήγω να μιλάω μόνη μου και να με κοιτάζουν σαν τρελή.

...ότι κάτι από τα δύο δεν θα τα γλιτώσουμε εδώ στην πρωτεύουσα: ή χιόνι ή σεισμός.

...ότι ποτέ δε θα καταλάβω γιατί οι μεγαλύτερες καταστροφές γίνονται σε υποανάπυκτες χώρες.

...ότι μου τη δίνουν όλα αυτά τα ηλίθια facebook trends.

....κι ακόμα περισσότερο αυτοί που τα ακολουθούν.

...ότι λατρεύω τον ύπνο.-

...ότι κατά βάθος έχω ερωτευτεί τους χαρακτήρες που υποδύεται ο Gerard Buttler, και όχι τον ίδιο.

...ότι θέλω να ντυθώ φέτος τις Απόκριες. Αλλά μάλλον δε θα το κάνω.

...ότι μου αρέσει να βουτάω μπισκότα στον καφέ.

...ότι χρειάζομαι κούρεμα αλλά δεν το παίρνω απόφαση επιτέλους!

...ότι έπρεπε να είχα γραφτεί σε μαθήματα για κατασκευή κοσμημάτων.

...ότι πρέπει να διαβάσω.

...ότι πλησιάζει Σαββατοκύριακο.

Καλημέρα!

Blast from the past

2010-01-19T13:53:00.000+02:00

By Carina

Μία είναι η μεγαλύτερη αλήθεια για τους φοιτητές κατά την περίοδο της εξεταστικής: οτιδήποτε είναι πιο ενδιαφέρον από το διάβασμα! Μια συζήτηση που έκανα χτες με μια φίλη μου (Hi Il!) μου θύμισε κάτι κρυμμένα χαρτάκια που έχω σε έναν φάκελο από συζητήσεις που κάναμε στο σχολείο. Τα ξέθαψα λοιπόν από την βιβλιοθήκη, φταρνίστηκα λιγάκι από τη σκόνη (εγώ δεν καθαρίζω;;;), τους έριξα μια ματιά, με έπιασε κατάθλιψη, και τα έβαλα με συνοπτικές διαδικασίες πίσω στη θέση τους.

Πολλοί λένε ότι κάποια στιγμή θα νοσταλγείς τα σχολικά χρόνια, γιατί ήταν αθώα (ψέμα no1), και ανέμελα (ψέμα no2). Ίσως επί 1960 αυτό να ίσχυε. Ίσως να ίσχυε και επί 1980. (Δε λέω επί 1990 γιατί κάτι καταλήψεις έκαναν τότε. Η χαρά του μαθητή!;) Επί 2000 όμως, το να είσαι (ήσουν) μαθητής ήταν χειρότερο και από εργασία ρουτίνας, στυλ δημοσίου υπαλλήλου, δουλειά σκότωμα για τα δημιουργικά πνεύματα. Και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Ας ξεκινήσω από το ψέμα no2: ανεμελιά. Η τελευταία φορά που ήμουν ανέμελη ήταν όταν ήμουν ακόμα 4,5 χρονών, μόλις είχα ξεκινήσει το μπαλέτο, έκανα -και καλά- αγγλικά, και γέμιζα την υπόλοιπη μέρα μου με κούκλες, Polly Pocket, και κινούμενα σχέδια, χωρίς υποχθόνιες φιλίες, δήθεν έρωτες, και απροειδοποίητα τεστ (τα οποία πρέπει να απαγορευτούν δια νόμου). Η ανεμελιά χάθηκε από τότε που σκλήρυνε η αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα να ξέρουμε δύο γλώσσες από τα 8 μας, να έχουμε πέντε πτυχία στα 14 μας, και άπειρες δεξιότητες -στα χαρτιά πάντα γιατί στην πράξη...- στα 18 μας. Για να είσαι ανέμελος δεν πρέπει να έχεις υποχρεώσεις. Με το που πατάς το πόδι σου στο σχολείο, αποχαιρετάς την ανεμελιά, και κλαις όχι γιατί αποχωρίζεσαι τη μαμά σου για πρώτη φορά, αλλά γιατί λες αντίο μια για πάντα στις ατέλειωτες ώρες χαζέματος, για το οποίο κανείς δε μπορούσε να σε κατηγορήσει. Δε θυμάμαι πότε ήμουν ανέμελη τελευταία φορά (με εξαίρεση κάτι καλοκαίρια). Μέγας μύθος η ανεμελιά των σχολικών χρόνων. Πιο ήρεμη είμαι τώρα ως φοιτήτρια, κι ας έχω περισσότερες υποχρεώσεις.

Προχωράμε στο ψέμα no1: αθωότητα. Αν η ανεμελιά χάθηκε την πρώτη μέρα του σχολείου, η αθωότητα αγνοείται από τη στιγμή που κάναμε την πρώτη μας φιλία. Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα είναι πιο θολά εδώ. Για να μην πω τίποτα υπερβολικό, θα αφήσω τα χρόνια του δημοτικού (με την ελπίδα ότι ήμασταν όντως αθώα παιδάκια τότε), και θα περάσω στα γυμνασιακά/λυκειακά.

Αθώοτητα. Σημαίνει να είσαι αθώος (προφανώς). Να μη σκέφτεσαι πονηρά και ύπουλα. Να μην ρίχνεις τον άλλο για το δικό σου κέρδος. Να μην κοιτάς μονάχα τον εαυτό σου. Να είσαι ειλικρινής. Τίποτα από αυτά δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα του γυμνασίου που έχω στο μυαλό μου. Σκευωρίες, κουτσομπολιά, κλίκες, ποιος έκανε πάρτυ και δε σε κάλεσε (άλλη βλακεία αυτή. τι κέρδισες ρε φίλε;;), ποιος τα'χει με ποια, ποια γουστάρει ποιον, θα σου ρίξω στάχτη στα μάτια να μην καταλάβεις ότι μας αρέσει ο ίδιος, κάνε μου ψυχανάλυση, αλλά σκασίλα μου για τα δικά σου προβλήματα. Αυτά περιγράφουν μια τυπική μέρα στο δικό μου σχολείο. Δε λέω ότι αυτά δε συμβαίνουν και στη σχολή. Παντού συμβαίνουν. Το σχολείο όμως είναι τόσο κλειστή κοινότητα που σε πνίγει και σε σκάει. Είναι μια θηλιά που όταν την ξεφορτωθείς δε θες να κοιτάζεις πλέον τον λαιμό σου για να μη σου θυμίζει την παλιά σου μιζέρια...

Δε θα παραθέσω αποσπάσματα από τις τότε συζητήσεις μου (αν και μπαίνω στον πειρασμό να τα περάσω όλα σε ένα αρχείο Word για μελλοντικές αναφορές), γιατί κάποιες πληγές είναι ακόμα μισάνοιχτες. Όχι τόσο δικές μου όσο αλλονών. Αυτό όμως που θα σας πω είναι το εξής: το χειρότερο τελικά με το να βρίσκεις τέτοια χαρτιά και συζητήσεις από το σχολείο, δεν είναι οι επίπονες αναμνήσεις που σε κάνουν να κοκκινίζεις και να ντρέπεσαι για τον εαυτό σου, αλλά η συνειδητοποίηση ότι μετά από τέσσερα χρόνια, κάποια άνθρωποι παραμένουν ίδιοι. Η μεγαλύτερη ήττα είναι να συνειδητοποιείς ότι στον καθρέφτη σου αντικρίζεις τον σχολικό Γιάννη, κι όχι τον ώριμο, κατασταλαγμένο 20χρονο που θα ήθελες να ήσουν.

Τα χαρτάκια μου μού θύμισαν πόσο άσχημα πέρναγα τότε, όχι γιατί δεν είχα φίλους, αλλά γιατί αυτό που ήμουν (είμαι) μπλοκαριζόταν από τις στενές πόρτες των σχολικών τάξεων. Για να μπω μέσα, έπρεπε να αφήσω τον αντισυμβατικό (με όρους σχολείου) εαυτό μου στην καγκελόπορτα. Πάλι καλά που ήμουν καλή μαθήτρια, και γλίτωνα την ταμπέλα "φρικιό".

Τα χαρτάκια μου έδειξαν και κάτι άλλο. Ότι παρά τα σχολικά χρόνια, κατάφερα να εξελιχθώ, να αλλάξω, να έρθω πιο κοντά σε αυτό που (θέλω να) είμαι. Γι'αυτό ίσως κάποιοι άνθρωποι από εκείνη την εποχή δεν χωράνε στο τώρα μου.

Ίσως τώρα να είμαι λιγότερο αθώα από τότε. Ή μάλλον, είμαι σίγουρα λιγότερο αθώα. Αυτό όμως από επιλογή μου, όχι από υποχρέωση. Κι έτσι τώρα κοιτάζω τα χαρτάκια και λέω "ευτυχώς που δε χρειάζεται να γυρίσω πίσω σε εκείνη την εποχή" γιατί δε θέλω να απαρνηθώ όσα απέκτησα αυτά τα χρόνια.

Το σχολείο είναι μια ανοιχτή πληγή. Όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν καλή εποχή. Εκτός κι αν ήσουν στη μεγάλη κλίκα, αλλά εγώ τέτοιους αναγνώστες δεν έχω.

Κλείνω λοιπόν αυτόν τον φάκελο, τον βάζω πίσω στη θέση του, με την υπόσχεση πως όταν τον ξανανοίξω θα θυμηθώ μόνο τα καλά.

A blast from the past~

Sunshine Award

2010-01-14T10:05:00.000+02:00

By Carina

Ο kakos lykos (λύκαινα!) χάρισε σε αυτό το blog ένα υπέροχο ηλιόλουστο βραβείο για να μας φωτίζει ακόμα και τις συννεφιασμένες μέρες του χειμώνα. Εγώ πρέπει τώρα να το δώσω σε 12 άτομα...Δύσκολο, πολύ δύσκολο...

Είμαι σίγουρη ότι κάποιοι από εσάς το έχουν λάβει ήδη, αλλά παρ'όλα αυτά, σας το δίνω ξανά!

1) Daizy
2) stavroulazerva
3) Chica Griega
4) Erevierax
5) γυάλινο δάκρυ
6) Χρήστος
7) Άσπα
8) SKPOUTZAKOS
9) Λασπολόγος
10) swivel
11) korinoskylo
12) nek

Abso-fucking-lutely!

2010-01-07T13:35:00.001+02:00

By Carina

Πριν γράψω την πρώτη ανάρτηση για τη νέα χρονιά, θέλω να ευχηθώ σε όλους σας τα καλύτερα! Υγεία και τύχη σε ό,τι κάνετε! Ελπίζω αυτή η χρονιά να σας φέρει όσα χρειάζεστε και να σας μάθει να αγαπάτε όσα έχετε!

Μετά από αυτή την απαραίτητη εισαγωγή, προχωράω στο...κυρίως...

Χτες το βράδυ, έβλεπα Sex and the City, και πέτυχα για πρώτη φορά το τελευταίο επεισόδιο. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ με αυτή τη σειρά είναι οι ατάκες που λένε μερικές φορές οι χαρακτήρες. Το τελευταίο επεισόδιο λοιπόν, κλείνει με την εξής φράση:

"The most exciting, challenging and significant relationship of all is the one you have with yourself."

Καθώς σκεφτόμουν αυτά τα λόγια, κατάλαβα πόσο σωστά είναι. Η πιο σημαντική σχέση είναι αυτή που έχουμε με τον εαυτό μας. Από εκεί ξεκινούν όλα. Αν αγαπάς τον εαυτό σου, θα μάθεις να αγαπάς τους άλλους. Θα εξελίσσεσαι και θα ανακαλύπτεις συνεχώς πλευρές της προσωπικότητάς σου. Αν τον μισείς, αυτό θα αντανακλάται σε όλες σου τις σχέσεις, αλλά κυρίως, σε εσένα τον ίδιο. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι να έχεις καλές σχέσεις. Το ζητούμενο είναι να είσαι καλά με το εγώ σου.

Η αλήθεια είναι ότι οι φιλίες μας συχνά αντανακλούν αυτά που πιστεύουμε για τον εαυτό μας στη δεδομένη στιγμή. Γι'αυτό άλλωστε λένε "Δείξε μου το φίλο σου..." Οι φίλοι μπορούν να γίνουν συμπληρώματα του εαυτού αλλά και των αναγκών μας. Κοιτάξτε ποιοι είναι δίπλα σας και αναλογιστείτε γιατί επιλέξατε αυτούς τους ανθρώπους και όχι κάποιους άλλους. Έτσι θα καταλάβετε και γιατί κάποιες φιλίες γκρεμίζονται με το πέρασμα του χρόνου ενώ κάποιες άλλες δεν αναπτύσσονται ποτέ. Οι φίλοι είναι αντανακλάσεις του εαυτού μας. Γι'αυτό είναι αναγκαίο να χτίσουμε πρώτα τη σχέση με το εγώ μας έτσι ώστε οι φιλίες μας να είναι οι καλύτερες δυνατές, για να είναι πιο γερές, και να είναι αντιπροσωπευτικές του χαρακτήρα μας.

Δε μετανιώνω για τις φιλίες που έχασα από δική μου ή όχι επιλογή. Λένε πως οι άνθρωποι που δεν κατάφεραν να είναι στο παρόν σου έμειναν πίσω για κάποιο λόγο. Αν δεν μπορεί να ακολουθήσει κάποιος, ή αν κρατάει κι εσένα πίσω, μάλλον πρέπει να τον αφήσεις να βρει τον δικό του δρόμο, τους δικούς του ρυθμούς.

Συχνά βέβαια είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι η παράλληλη πορεία σου με κάποιον άνθρωπο πρέπει να τελειώσει γιατί πολύ απλά ο δρόμος του έχει στροφές. Τότε προσπαθείς να αγνοήσεις τα σημάδια, να του δώσεις λίγο χρόνο, κι άλλο λίγο, για να προσαρμόσεις την πορεία σου στη δική του. Αυτό όμως δε γίνεται.

Ο άνθρωπος είναι σαν ταξιδιώτης σε ένα τραίνο. Το τραίνο έχει πολλούς σταθμούς. Σε κάποιους θα κατέβει και θα μείνει εκεί για καιρό, Άλλους θα τους προσπεράσει. Θα έχει πολλούς συνταξιδιώτες με τους οποίους θα μοιραστεί τη διαδρομή. Άλλοι θα κάθονται μακριά, κι άλλοι δίπλα του. Κάποιοι θα έχουν κοινή διαδρομή με τον ίδιο, ενώ άλλοι απλά θα τον προσπεράσουν στον διάδρομο.

Οι συναντήσεις με τους γύρω μας είναι άπειρες. Στο τέλος όμως είναι θέμα τύχης το ποιος θα βρεθεί δίπλα μας. Ίσως με το να κάτσει κάποιος δίπλα σου, να στερήσει τη θέση σε κάποιον άλλο, πιο ταιριαστό σε εσένα. Ίσως όμως να συμβεί και το αντίστροφο. Ποτέ δε θα μάθουμε. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοιτάζουμε καλά τους συνεπιβάτες μας και να κρίνουμε κατά πόσο αξίζει να βγούμε από την μοναξιά του βιβλίου που διαβάζουμε ή της μουσικής που ακούμε, για να τους γνωρίσουμε. Άλλωστε, ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να αλλάξει πορεία για χάρη σου, ή για ποιον μπορεί να αλλάξεις δρόμο εσύ. Αυτά έχουν τα ταξίδια!

Εύχομαι λοιπόν να μπορέσουμε όλοι μας να χρησιμοποιήσουμε το εισιτήριο που μας χαρίστηκε όσο καλύτερα γίνεται, για να χτίσουμε έναν υπέροχο εαυτό, και να γεμίσουμε τη ζωή μας με ακόμα πιο υπέροχους ανθρώπους, έτσι ώστε όταν φτάσει το τραίνο στο τέρμα, να έχουμε απολαύσει τη διαδρομή, να έχουμε γελάσει, να έχουμε μάθει να υπομένουμε τις κακουχίες, αλλά πάνω απ'όλα, να έχουμε μάθει ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να προσφέρουμε σε αυτόν τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα".

Καλή Χρονιά!

PS: Σας υπνεθυμίζω το site που έφτιαξα στα πλαίσια μιας εργασίας για τη σχολή: http://whatevertwilight.webs.com.
Γραφτείτε!!
Ευχαριστώ!

I just want to thank you

2009-12-22T21:23:00.001+02:00

By Carina

Σε λίγες μέρες αλλάζει ο χρόνος. Μπαίνουμε σε μια καινούρια δεκαετία, αν κι αυτό δεν αλλάζει πολλά. Είναι λοιπόν η κατάλληλη στιγμή να κοιτάξουμε πίσω και να σκεφτούμε τι κάναμε αυτή τη χρονιά. Να αναλογιστούμε τα λάθη και τα σωστά μας, όσα κάναμε και δεν έπρεπε, ή όσα κάναμε και έπρεπε, να σκεφτούμε ποιοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή μας, ποιοι έμειναν, και γιατί.

Αυτό που θυμάμαι από πέρσι είναι το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2008. Ταξιδεύαμε τελευταία μέρα του χρόνου για να ανεβούμε στο χωριό και όπως ήμασταν στο δρόμο, είδαμε το πιο υπέροχο ηλιοβασίλεμα που μας χάρισε ο περσινός χρόνος. Πεντακάθαρος ουρανός. Όλες οι αποχρώσεις του κόκκινου: ο ουρανός είχε πιάσει φωτιά. Μπορεί να φανεί υπερβολικό αλλά αυτό το ηλιοβασίλεμα ήταν ανατριχιαστικό. Σα να μας άφηνε το 2008 με την πιο όμορφη όψη του που την φύλαγε μόνο για όσους είχαν την τύχη να τη δουν.

Το 2009 ήταν περίεργη χρονιά. Αλλά πιστεύω ότι ήταν -είναι- από τις πιο εποικοδομητικές για μένα. Φέτος αναθεώρησα πολλά. Έμαθα λίγο περισσότερο τον εαυτό μου, δοκίμασα πολλά καινούρια πράγματα, γνώρισα άτομα πολύ διαφορετικά από εμένα. Έκανα αρκετά από όσα έλεγα ότι θα κάνω (αν και θα ήθελα να είχα κάνει πολλά περισσότερα). Απογοητεύτηκα από κάποιους ανθρώπους, αλλά το κυριότερο είναι ότι ενθουσιάστηκα με κάποιους άλλους. Τη θέση ενός από τους "βλαμμένους" που πέρασαν από τη ζωή μου, την πήρε κάποιος άλλος, κάποια άλλη, άτομα που πάλεψαν -ναι!- για να γίνουν κομμάτι της καθημερινότητάς μου, και τους ευχαριστώ γι'αυτό.

Έμαθα ότι οι άνθρωποι μπορούν πάντα να σε εκπλήσσουν. Συχνά δυσάρεστα, αλλά κάποιες φορές ευχάριστα. Έμαθα ότι πρέπει να παλεύεις καθημερινά για όσους θέλεις να έχεις δίπλα σου, αλλά αν κάποιος δεν ανταποκρίνεται, τότε μάλλον πρέπει να τον αφήσεις να αφεθεί στη δεδομένη κατάστασή του. Έμαθα ότι ξέρω πολύ λίγα για εμένα, αλλά ότι μπορώ να με γνωρίσω μέσα από τους άλλους. Έμαθα ότι "η υπομονή είναι πικρή, αλλά ο καρπός της γλυκός". Έμαθα ότι δε χρειάζεται να πεις πολλά για να σε καταλάβουν. Έμαθα ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακούν με όλη την έννοια της λέξης. Έμαθα ότι δεν έχει σημασία να αναγνωρίσεις μόνο το λάθος σου αλλά να κάνεις ό,τι είναι αναγκαίο για να μην το επαναλάβεις. Έμαθα ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις κάτι δυσάρεστο είναι να αφήσεις τον εαυτό σου να το αποδεχτεί. Έμαθα ότι η ζωή είναι σπαρμένη με ροδοπέταλα κάτω από τα οποία κρύβονται αγκάθια. Όλοι μας πατάμε κάποια. Το θέμα είναι να αφήσεις το αίμα να τρέξει, και την πληγή να κλείσει πριν κάνεις το επόμενο βήμα. Δεν πρέπει να βιαζόμαστε. Το φεγγάρι θα είναι πάντα εκεί αλλά εμείς όχι. Βγες λοιπόν έξω και χάζεψέ το για λίγο.

Έμαθα πολλά φέτος. Έκανα πολλά φέτος. Δε θα μπορούσα να τα συνοψίσω γιατί ούτε εγώ η ίδια δεν τα έχω συνειδητοποιήσει ακόμα.

Αυτό που ζητάω από εσάς είναι να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να αναλογιστείτε με τη σειρά σας τι κάνατε φέτος, τι προσφέρατε, τι πήρατε, τι επιλογές κάνατε και πώς εξελίχτηκαν αυτές στο τέλος. Σας ζητάω να βάλετε στόχους για την επόμενη χρονιά....και να προσπαθήσετε να μην είστε σκληροί με τους ανθρώπους. Όλοι θα σας πληγώσουν λίγο ή πολύ κάποια στιγμή. Αν όμως εσείς ξέρετε πού πατάτε, τότε δε μπορεί να σας κλονίσει κανείς. Κι οι άνθρωποι που είναι πραγματικά δίπλα σας δε θα σας πληγώσουν ποτέ, παρά μόνο θα σας γρατζουνίσουν λίγο για να σας θυμίσουν ότι είστε θνητοί παρ'όλα αυτά.

Καλές γιορτές...και καλή περισυλλογή!

PS: Θα ζητήσω για ακόμα μια φορά τη βοήθειά σας...Έχω φτιάξει ένα site για μια εργασία της σχολής και θέλω μέλη! Το site είναι για το Twilight/New Moon κλπ. Το λινκ είναι: whatevertwilight.webs.com.
Η εγγραφή είναι απλή. Πατάτε Members-->Join. Ευχαριστώ πολύ!!!

Η σαϊτα

2009-12-10T23:40:00.000+02:00

By Carina

Διαβάστε αυτή την ιστορία, είναι όμορφη...

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κουφό Κινεζάκι. Μια μέρα αποφάσισε να γυρίσει σπίτι του περνώντας από τις γραμμές των τραίνων. Κάποια στιγμή, πίσω από το αγοράκι αχνοφαίνεται το τραίνο. Είναι αρκετά μακριά του όμως όχι και τόσο μακριά για να προλάβει ο οδηγός να σταματήσει, και το αγοράκι είναι κουφό και δεν θα καταλάβει ότι κινδυνεύει.

Λίγο πιο πέρα από τις σιδηροδρομικές γραμμές, βρίσκεται ένας παράξενος παλιός πύργος, όπου μένει ένας ηλικιωμένος μόνος του, κάνοντας μαθηματικούς υπολογισμούς όλη μέρα.

Ο γέρος αυτός λοιπόν κοιτάζει κάποια στιγμή έξω από το παράθυρο και βλέπει το αγοράκι και το τραίνο που πλησιάζει. Αποτιμά την κατάσταση κι αντιλαμβάνεται ότι το αγοράκι δε θα γλιτώσει γιατί αν του φωνάξει δε θα ακούσει, κι ο ίδιος δεν πρόκειται να τρέξει έξω να το σώσει. Κοιτάζει λοιπόν το αγοράκι και το τραίνο που πλησιάζει...κι αποφασίζει, για την πλάκα του, να κάνει έναν μαθηματικό υπολογισμό, να υπολογίσει δηλαδή σε ποιο σημείο το τραίνο θα συναντήσει και θα χτυπήσει το μικρό αγοράκι.

Όταν τελείωσε με τους υπολογισμούς του, βρήκε ότι το τραίνο θα χτυπούσε το παιδί ακριβώς δέκα μέτρα πριν από τον πύργο του. Μόλις δέκα μέτρα από εκεί που βρισκόταν ο ίδιος. Βαριεστημένος, παίρνει το χαρτί όπου έκανε τον υπολογισμό, φτιάχνει μια σαϊτα και την πετάει έξω από το παράθυρο. Αμέσως γυρίζει την πλάτη του και επιστρέφει στη δουλειά που έκανε πριν τον απασχολήσει το μικρό Κινεζάκι.

Έντεκα μέτρα πριν από τον πύργο, το μικρό αγόρι πήδηξε έξω από τις σιδηροδρομικές γραμμές για να πιάσει μια χάρτινη σαϊτα. Το τραίνο πέρασε από πίσω του μουγκρίζοντας."

Από τον Πουπουλένιο του Martin McDonagh

Ελπίζω να είστε όλοι καλά!

Τελεία.

2009-11-29T21:45:00.003+02:00

Ένα μόνο θα πω. Είναι άδικο.

Δυστυχώς χάσατε την παρτίδα. Καλή τύχη την επόμενη φορά.

2009-11-22T16:30:00.001+02:00

By Carina

Part One: Το μοίρασμα των χαρτιών

Όλοι μας παίζουμε παιχνίδια. Όλοι μας χάνουμε κάποια στιγμή, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κάθε φορά που χάνουμε, ελπίζουμε ότι η επόμενη παρτίδα θα είναι πιο τυχερή. Ότι θα μας μοιραστούν τα χαρτιά όπως πρέπει και θα κερδίσουμε με ευκολία, σχεδόν χαρισμένο το παιχνίδι. Από ένα σημείο και έπειτα, μαθαίνουμε να μην απογοητευόμαστε από την ήττα μας γιατί καταλαβαίνουμε ότι το παιχνίδι έχει άπειρες παρτίδες, περισσότερες από όσες θα μπορούσαμε να παίξουμε σε όλη μας τη ζωή. Μια ήττα δε μας πειράζει. Ούτε μια δεύτερη. Όταν όμως αρχίσουν να συνωστίζονται οι ήττες και να γίνονται περισσότερες από τις νίκες, τότε μας πιάνει μια ανησυχία. Τι κάνουμε λάθος άραγε; Κάναμε εμείς κάποια λάθος κίνηση, ή μήπως ήταν γραφτό να χάσουμε; Άλλαξαν οι κανόνες του παιχνιδιού και δεν το πήραμε είδηση; Ήμασταν υπερβολικά αισιόδοξοι; Ή μήπως είχαμε προδιαγράψει την ήττα μας από την αρχή; Άραγε έχουμε πάντα βαθιά μέσα μας μια φωνή που μας λέει αν θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε αυτή τη φορά; Κάθε φορά που παίζουμε αναμετριόμαστε με τον αντίπαλο ή με τον εαυτό μας; Μπορούμε να ρίξουμε το φταίξιμο πάνω μας, και όχι πάνω σε κάποιον άλλο;

Αυτά για όσους λένε ότι η πασιέτζα είναι χάσιμο χρόνου...

Part Two: Βαίνειν καλώς

Σήμερα αποφάσισα να φάω τριμμένο καρότο, σαν σαλάτα. Μη γελάτε, είναι πολύ σχετικό με αυτό που θέλω να πω. Επειδή λοιπόν θα έκανα φασαρία στην κουζίνα για να τρίψω το καρότο, πήρα τον τρίφτη στο δωμάτιό μου. Όταν τελείωσα, έπρεπε κάπου να τον αφήσω για να μη μου λερώσει όλο το γραφείο. Τότε λοιπόν συνειδητοποίησα την αξία ύπαρξης ενός νεροχύτη στη ζωή μας. Δε μιλάω φυσικά για πραγματικό νεροχύτη. Μιλάω για κάτι συμβολικό. Συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να έχουμε έναν "νεροχύτη" όπου μπορούμε να αφήνουμε τα άπλυτα, ό,τι μας ενοχλεί, για κάποιο καιρό μέχρι να τα ξε-καθαρίσουμε. Με άλλα λόγια, δεν είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να βάζουμε στην άκρη όσα μας βασανίζουν για λίγο καιρό μέχρι να βάλουμε σε τάξη τη ζωή μας, και να επανερχόμαστε σε αυτά όταν είμαστε έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε; Δε θα τρελαινόμασταν αλλιώς; Όμως, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι όπως τα άπλυτα πιάτα θα αρχίσουν να μυρίζουν μετά από λίγο καιρό, έτσι και τα ποβλήματά μας θα αρχίσουν να γιγαντώνονται αν τα αφήσουμε άλυτα στην άκρη. Το ότι μπορούμε να αποφύγουμε κάτι για κάποιο καιρό, δε σημαίνει ότι μπορούμε να τα αποφεύγουμε επ'αόριστον. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτό που μας απασχολεί. Όσο πιο γρήγορα μάλιστα, τόσο καλύτερα.

Πόσο πιο ήρεμο ύπνο κάνεις με καθαρό νεροχύτη άλλωστε;

Part Three: Η μοιραία κίνηση

Όλοι -σχεδόν- ξέρουν το "Ο χαμένος τα παίρνει όλα". Για κάποιους είναι ύμνος. Εγώ τέτοια μουσική δεν ακούω, όσο κι αν προσπαθήσω. Δεν μου κάθεται καλά στο αυτί, τι να κάνουμε;

Δε λέω, δίκιο έχει ότι ευτυχισμένος είναι όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα. Ή τρελός. Αλλά η ευτυχία πάει με την τρέλα, γιατί ποιος τολμά να παραδεχτεί την ευτυχία του σε αυτόν τον κόσμο, όπου ό,τι λες φωναχτά, καταρρέει μπροστά στα μάτια σου;

Αλλά γιατί ο χαμένος να τα παίρνει όλα; Τζογάρει στο όνειρο, μαγκιά του, αλλά όταν μένει χωρίς όνειρο και εφόδια, πώς μπορεί να τα έχει πάρει όλα;

Αν πονάει μια φορά να χάνεις κάπου, πονάει χίλιες να χάνεις το όνειρό σου. Γιατί θέλει κότσια να κυνηγήσεις κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό, να βγεις "στο δρόμο της φωτιάς", να καείς ή να τσουρουφλιστείς, κι αν είσαι τυχερός, να τη βγάλεις καθαρή.

Ο χαμένος τα χάνει όλα. Αλλά είναι αυτός που γελάει μπροστά στην καρμανιόλα. Δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει.

Θα κλείσω με έναν άλλο στίχο. Σχέση δεν έχει με τα παραπάνω. Έχει σχέση με την αφορμή.

"Σε κοίταζα με όλο το φως και το σκοτάδι που έχω."

To Bee?

2009-11-19T13:00:00.001+02:00

Αυτά είναι της ζωής τα διλήμματα....

By Carina

Να πηγαίνεις για καφέ στο Κολωνάκι ή για ρακόμελα στο Γκάζι;

Να πηγαίνεις να δεις ταινία blockbuster ή να κάνεις μαραθώνιο cult ταινιών;

Να φοράς All Stars με το φορεματάκι σου ή να συμπιέζεις τα πόδια σου στις καινούριες σου μπότες;

Να προσπαθείς να μείνεις ξύπνιος στη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη με το νυχτερινό τραίνο ή να χαπακώνεσαι και να πέφτεις ξερός;

Να χαζεύεις τα μαγικά κόλπα με την τράπουλα ή να προσπαθείς να καταλάβεις πώς γίνονται;

Να τρως γεμιστό τσουρέκι για πρωινό ή να περιορίζεσαι σε ένα Πτι Μπερ;

Να είσαι ανώτερος άνθρωπος ή να φέρεσαι στους άλλους όπως σου φέρονται;

Να ζητάς ψυχολογική υποστήριξη ή να τα κρατάς μέσα σου;

Να είσαι αυθόρμητος ακόμα κι αν το μετανιώσεις ή να σκέφτεσαι δυο και τρεις φορές κάθε σου πράξη;

Να μπαίνεις offline στο msn ή να μπλοκάρεις όποιον σε ενοχλεί;

Να αφήνεις το relationship status σου απροσδιόριστο ή να δείχνεις σε όλους ότι είσαι complicated/in a relationship/divorced/married;

Να ακούς την μπανανιά επειδή είναι στη μόδα ή να μένεις πιστός στα ξένα ακούσματά σου;

Να αλλάζεις για κάποιον ή να μένεις ο ίδιος;

Να πανηγυρίζεις τη νίκη σου στο UNO ή να τη δέχεσαι με ψυχραιμία, σαν να έχεις νικήσει άλλες 50 φορές στο ίδιο παιχνίδι;

Να αγοράσεις αυτά τα funky σκουλαρίκια ή να ελπίσεις ότι θα τα βρεις και στην Αθήνα;

Να κολλήσεις τα ξεκολλημένα All Stars σου ή να τα αφήσεις να διαλυθούν τελείως;

Να γράψεις πάνω τους "I only want what I can't have" ή όχι, από φόβο μη σε πουν emo;

Να πάρεις λεωφορείο ή να απολαύσεις τη βόλτα με τα πόδια στη Λεωφόρο Νίκης;

Να ζητήσεις από τον ωραίο που κάθεται δίπλα σου να σου ανεβάσει τη βαλίτσα ή να σου βγει ο ώμος στην προσπάθεια;

Να παραδεχτείς ότι κάνεις περισσότερα από όσα αντέχεις ή να προσπαθήσεις να τα καταφέρεις όλα;

Να "κοιμηθείς 5 λεπτά ακόμα" ή να σηκωθείς γιατί η μέρα είναι μικρή;

Να παίζεις τρίλιζα την ώρα του μαθήματος ή να προσπαθήσεις να παρακολουθήσεις τον ασυνάρτητο καθηγητή;

Να έχεις ως profile picture ένα τοπίο που τράβηξες εσύ ή μια χιλιοphotoshopαρισμένη φωτογραφία σου;

Να μιλήσεις σε αυτόν τον τύπο επειδή σου φαίνεται ενδιαφέρον άτομο ή να δειλιάσεις από φόβο μη σε περάσει για παράξενη;

Να προσπαθήσεις να κάνεις κονέ σε μια φίλη σου ή να αφήσεις τα πράγματα να κυλήσουν πολύ πολύ αργά;

Να χαίρεσαι που έχει 20 βαθμούς μέσα Νοέμβρη ή να ζητάς κρύο και βροχές για να φορέσεις τις καινούριες σου γαλότσες;

Να έχεις αλλεργία στη σκόνη ή στα κουνούπια;

Να πιεις ένα ακόμα ποτήρια σαγκρία ή να το γυρίσεις σε νερό για να μη μεθύσεις;

Να κανονίσεις έξοδο ή να μαζευτείτε όλοι μαζί σε ένα σπίτι για ποπ κορν, επιτραπέζια, ψυχολογικά τεστ, και κλαψο-ταινίες;

Να κάνεις add sτο facebook κάποιον που γνώρισες προχτές ή όχι;

Να αντισταθείς στις μόδες που κυριαρχούν στο facebook κατά καιρούς ή να κάνεις κι εσύ join στο "Είμαι στον κόσμο μου γιατί δε μου αρέσει ο δικός σας";

Να κάνεις φίλους τους καθηγητές σου από το πανεπιστήμιο ή να αρκείσαι στο να τους στέλνεις mail με τις απορίες σου;

Να λες όσα σκέφτεσαι ή να το ξανα-σκέφτεσαι για να μην πληγώσεις κάποιον;

Να λες την αλήθεια ή να λες γλυκά ψέμματα;

Να σηκώνεις τα χέρια ψηλά ή να προσπαθείς άλλη μια φορά;

Να απαντάς ή να "σου τελειώνει η κάρτα";

Να αγοράζεις iphone ή να μένεις με την γλυκειά σου μπακατέλα;

Να ακούς μουσική στο λεωφορείο ή να διαβάζεις το περιοδικό του διπλανού σου;

Να ανεβαίνεις πέντε σκάλες ή να περιμένεις το ασανσέρ για 10 λεπτά;

Να ελπίζεις ή να παραιτείσαι;

Να είσαι ή να προσποιείσαι;

Να ακούς τη φωνή σου ή τις φωνές των άλλων;

Να μιλάς ή να σωπαίνεις;

Να κρίνεις ή όχι;

Lunatic of a god or god of a lunatic?

Να φας την τρύπα ή το τυρί;

Υou're not the first, or the last, but you're possibly the prettiest...

For what is worth

2009-11-14T17:39:00.002+02:00

Είναι αργά το βράδυ και μέσα στη σιωπή ενός άδειου δωματίου κάθομαι και σιγοτραγουδώ ένα τραγούδι αγαπημένο, μια μελωδία που πάντα χάνεται μα πάντα ξαναεπιστρέφει.... Μέσα στο κεφάλι μου στριφογυρίζουν τα μάτια εκείνα των ανθρώπων που μου φωνάζουν καθώς αποχωρώ με το μικρό ψηφιακό μου μαγνητοφωνάκι, «Τι σημασία έχει, τί αξίζει πια?»..... Καθημερινά περπατώντας στους δρόμους και συναναστρεφόμενη με τους ανθρώπους γύρω μου με πονά η θλίψη στα μάτια τους, εκείνο το τρεμμάμενο βλέμμα που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, την ελπίδα και την αδιαφορία. Μάτια που προσμένουν ένα χαμόγελο, μία αγκαλιά, ένα «καλημέρα»...ένα φιλί στο μάγουλο ή έστω ένα ψιθυριστό «σ’αγαπώ». «Αξίζει αυτό που κάνω, αξίζει να αγαπώ και ποτέ να μην νιώθω την αγάπη του άλλου, αξίζει να παλέψω για τα όνειρα μου ενώ ξέρω πως στο τέλος θα χαθούν και αυτά κάτω από τα «πρέπει και τα μη πρέπει» των άλλων?», που απαντάει η Ελίνα, μια κοπελίτσα 17 χρόνων καθώς βρισκόμαστε όρθιες σε μια ακρούλα στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο. Την κοιτάζω και βλέπω στα μάτια της την απόγνωση. Δεν θέλω να της πω τα κλισε πως όλα θα πάνε καλα. Ξέρω πως είναι να μιλας και κανένας να μη σου δίνει σημασία, να παλεύεις και ποτέ να μην έχεις αυτό που θέλεις, να δίνεις και ποτέ να μην παίρνεις. «Αξίζει»,της λέω με ένα χαμόγελο καθώς οι πόρτες του λεωφορειου ανοίγουν για να κατέβουμε. «Ευχαριστώ» την άκουσα να μου φωνάζει καθώς οι πόρτες έκλειναν.... Περπάταγα στο δρόμο ακούγοντας μουσική και παρατηρώντας τους άλλους γύρω μου.Η ερώτηση με βασάνιζε, με ζάλιζε.... «Τί είναι αυτο που αξιζει?» Οι άνθρωποι φοβούνται να ρισκάρουν, να αγαπήσουν, να πληγωθούν, να δώσουν ένα κομμάτι απο τον εαυτό τους στους άλλους. Φοβούνται τη μοναξιά, τη σιωπή της νύχτας μέσα σε ένα αδειο δωμάτιο, την απόρριψη και το βλέμμα του άλλου πάνω τους....

Τι είναι αυτό που αξίζει?

Αξίζουν όλα αυτά που σε κάνουν να χαμογελάς, να ξεπερνας τους φόβους σου, να γίνεσαι πιο δυνατός. Αξίζει να παλέψεις για μια αγάπη ακόμα και αν είναι ενα χαμενο παιχνίδι για τους άλλους. Αξίζει να αγωνιστείς για τα όνειρα σου ακόμα και αν αργήσουν να πραγματοποιηθούν. Τα όνειρα μας είναι αυτά που μας δίνουν ελπίδα για να συνεχίσουμε και όπως λεει και το ρητο « ο επιμένων νικά» . Ενα «καλημέρα», μια ζεστή αγκαλιά, ένα «σε αγαπώ». Οι φίλοι εκείνοι που σε σκέφτονται και είναι παντα εκει στα δύσκολα και στα εύκολα. Μια βοήθεια σε έναν άγνωστο με αντάλλαγμα ένα ευχαριστω που σου λέει καθώς φεύγεις . Αξίζει ό,τι έχεις δώσει, ό,τι λάθος έκανες αρκεί να έχεις μάθει από αυτά. Αξίζει κάθε φορα που ακους την καρδιά σου. Αξίζει καθε ΟΧΙ σε ό,τι παει να σε καταστρέψει και αξίζει καθε ΝΑΙ σε ό,τι σε έκανε να υπερβεις τα όριά σου και να γίνεις καλύτερος

"Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν αλλά μπορούμε όμως να παίξουμε το παιχνίδι με τον δικό μας μοναδικό τρόπο"

*SUNSHINE( και όμως γύρισα!)